Beth Orton

Beth Orton właśc. Elizabeth Caroline Orton (ur. 14 grudnia 1970 w Dereham, Norfolk) - brytyjska piosenkarka muzyki folk. Laureatka nagrody Brit Awards w kategorii „Best British Female”.
Beth znana jest z łączenia elementów folku z electronicą . Na początku swojej kariery współpracowała z Williamem Orbitem i The Chemical Brothers. Orton, w 1993, wydała swój pierwszy solowy album SuperPinkyMandy.



Jej debiutancki solowy album w Wielkiej Brytanii i USA, Trailer Park , zdobył wiele głosów krytyki w 1996 roku. Orton zdobyła oddaną publiczność dzięki wydaniu nagrodzonego przez BRIT albumu Central Reservation (1999) i brytyjskiego    albumu z Top10, Daybreaker,z 2002r . Jej album " Comfort of Strangers" z 2006 roku nastąpił po przerwie, podczas której Orton urodziła córkę i współpracowała z brytyjskim gitarzystą Bertem Janschem .

Orton powróciła z Sugaring Season w 2012 roku, który zmienił się w czystsze akustyczne brzmienie, a następnie powrót do muzyki elektronicznej z Kidsticks , wydany w 2016 roku.
 Amerykańskie filmy i programy telewizyjne, takie jak Felicity , How to Deal , Charmed , Dawson's Creek , Vanilla Sky i Grey's Anatomy przedstawiły jej muzykę i zapewniły jej kontakt z   amerykańską publicznością.
 
Ciepri na chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She Cries Your Name	Beth Orton	10.1996	40[7]	-	Heavenly HVN 60CD	[written by Beth Orton, William Orbit]
Touch Me with Your Love	Beth Orton	02.1997	60[3]	-	Heavenly HVN 64CD	[written by Ted Barnes, Ali Friend, and Beth Orton][produced by Andrew Weatherall ]
Someone's Daughter	Beth Orton	04.1997	49[4]	-	Heavenly HVN 65CD	[produced by Ian Grimble]
Best Bit	Beth Orton Feat. Terry Callier	12.1997	36[5]	-	Heavenly HVN 72CD	[produced by Youth, Henry Olsen, Dr. Robert]
Stolen Car	Beth Orton	03.1999	34[5]	-	Heavenly HVN 89CD	[written by Ted Brett Barnes, William N Blanchard, Beth Orton & Sean Read][produced by Victor Van Vugt ]
Central Reservation/td>	Beth Orton	09.1999	37[6]	-	Heavenly HVN 92CD	[written by Beth Orton][produced by Ben Watt][43[6].Hot Disco/Dance;Deconstruction [promo] 12"]
Anywhere	Beth Orton	11.2002	55[2]	-	EMI HVN 125CD	[written by Beth Orton]
Thinking About Tomorrow	Beth Orton	04.2003	57[3]	-	Heavenly HVN 129CD	[written by Ted Brett Barnes, Sebastian Steinberg, Beth Orton & Sean Read][produced by Victor Van Vugt]
Conceived	Beth Orton	02.2006	44[5]	-	EMI CDEM 681	[written by Beth Orton][produced by Jim O'Rourke]
Shopping Trolley	Beth Orton	07.2006	87[2]	-	EMI CDEMS 694	[written by Beth Orton, M. Ward]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trailer Park	Beth Orton	10.1996	68[99]	-	Heavenly HVNLP 17CD	[gold-UK][produced by Victor Van Vugt, Andrew Weatherall]
Central Reservation	Beth Orton	03.1999	17[55]	110[11]	Heavenly HVNLP 22CD	[gold-UK][produced by Victor Van Vugt, Ben Watt, Mark Stent]
Daybreaker	Beth Orton	08.2002	8[10]	40[7]	Heavenly HVNLP 37CD	[silver-UK][produced by Beth Orton, Victor Van Vugt, Ben Watt]
Pass in Time: The Definitive Collection	Beth Orton	10.2003	45[4]	-	Heavenly HVNLP 45CD	[gold-UK]-
Comfort of Strangers	Beth Orton	02.2006	24[5]	93[5]	EMI 3534002	[gold-UK][produced by Jim O'Rourke]
Sugaring Season	Beth Orton	10.2012	26[2]	90	Anti 71182	[produced by Tucker Martine]
Kidsticks	Beth Orton	06.2016	40[1]		Anti 274262	-

Olivia Olson

Olivia Olson (ur. 21 maja 1992r w Los Angeles, USA) - amerykańska aktorka, piosenkarka i autorka piosenek. Olson najbardziej znana jest z roli Vanessy Dundersztyc córki Heinza Dundersztyca z serialu Fineasz i Ferb i z roli Joanny Anderson z filmu To właśnie miłość.
Występowała w wielu przedstawieniach jako piosenkarka i aktorka. Występowała na żywo w wielu hollywoodzkich teatrach, w tym w Comedy Central Scene, HBO Theatre, The Gallery Fake.

 Jeszcze jako nastolatka pisze piosenki dla Phineas i Ferb, obecnie uczestnicząc w nagrywaniu dźwięku i piosenek ze znanymi producentami muzycznymi Rickem Nowelsem, Camarą Kambon i hollywoodzkim muzykiem jazzowym Robem Mullinsem. W wolnym czasie publikuje filmy na YouTube, gdzie prezentuje swoje covery hity. Według reżysera Richarda Curtisa, w muzycznych bonusach DVD Love Actually, wokal Olivii był tak doskonały, że obawiali się, że publiczność nie chce uwierzyć, że ma zaledwie dziesięć lat. Poprosili go o zmianę techniki, aby był bardziej wiarygodny. Ona użyczyła swojego głosu postaci Marceline w kreskówkowym Czasie Przygód .

W serialu Fineasz i Ferb zaśpiewała piosenkę „Busted!” wraz z Ashley Tisdale.

Została adoptowana natychmiast po urodzeniu. Olivia Olson jest córką amerykańskiego producenta Martina Olsona z którym mieszka.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

All I Want For Christmas Is You

Olivia Olson

12.2012

104[3]

-

-

-

-

-

-

-

-

[written by Walter Afanasieff,Mariah Carey]

Omi

Omi (stylizowane na OMI), właściwie Omar Samuel Pasley (ur. 3 września 1986r) - jamajski piosenkarz. Popularność przyniósł mu utwór „Cheerleader” zremiksowany przez niemieckiego producenta muzycznego Felixa Jaehna.

Omar Pasley urodził się w Clarendon, jednym z regionów Jamajki. W wieku 15 lat przeniósł się do Rochester wraz ze swoją ciotką, która zmarła trzy lata później. Piosenkarz zdecydował się wówczas na powrót na Jamajkę .

W 2012 roku talent muzyczny Pasleya został zauważony przez Cliftona „Specialistę” Dillona, który zaoferował mu podpisanie kontraktu płytowego z jego wytwórnią Oufah mającą siedzibę w Kingston . W tym samym roku ukazał się pierwszy singel piosenkarza zatytułowany „Standing On All Threes”.

Na początku 2014 roku Omi opublikował swój kolejny singiel - „Color of My Lips”, na którym gościnnie pojawił się Busy Signal .
Na początku 2014 roku prezes Ultra Music Patrick Moxey zlecił Ricky’emu Blaze’owi oraz Felixowi Jaehnowi wykonanie remiksów utworu „Cheerleader”, który poznał kilka dni wcześniej. Ostatecznie wytwórnia zdecydowała się na wypromowanie wersji Jaehna . Utwór został wydany jako singel i był notowany na pierwszych miejscach większości list przebojów m.in. w Stanach Zjednoczonych , Kanadzie , Francji  i Niemczech . W Wielkiej Brytanii utwór utrzymał się cztery tygodnie na pierwszym miejscu UK Singles Chart, co jest rekordem wśród jamajskich wykonawców . Singiel uzyskał status platynowej płyty siedmiokrotnie w Szwecji  i czterokrotnie w Australii . W lipcu 2015 roku zostały nagrane dwie wersje remiksowe: na pierwszej z nich pojawili się Salaam Remi i Kid Ink , a na drugiej - Nicky Jam .

W sierpniu Omi wydał singel „Hula Hoop”. Był on notowany w pierwszej dziesiątce list przebojów w Australii , Danii  i Szwecji , gdzie uzyskał status platynowej płyty . 16 października ukazał się jego debiutancki album studyjny zatytułowany Me 4 U. Na płycie gościnnie wystąpili Erik Hassle, Busy Signal i AronChupa. Znalazły się na niej single „Cheerleader” w wersji remiksowej Jaehna, „Hula Hoop” oraz „Stir It” .

W 2016 roku wydał singiel „Drop In The Ocean” wraz z AronChupa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cheerleader	Omi	01.2015	1[4][64]	1[6][35]	Ultra USUS 11202572	[3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Omar Samuel Pasley,Clifton Dillon,Mark Bradford,Ryan Dillon,Sly Dunbar][produced by OMI,Clifton Dillon,Felix Jaehn]
Hula Hoop	Omi	09.2015	75[8]	116	Ultra USUS 11500000	[written by Omar Pasley,Karl Wolf,Jenson Vaughan,Matt James,Frank Buelles][produced by Matt James,Frank Buelles]
I Found a Girl	The Vamps featuring Omi	04.2016	30[2]	-	EMI GBUM 71505937	[written by Steve Mac,Ammar Malik,Ross Golan,Claude Kelly,James Blunt,Brad Simpson,Connor Ball,Tristan Evans,James McVey][produced by Steve Mac]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Me 4 U	Omi	07.2015	-	51[7]	Ultra Music 88875159552	[gold-US][produced by Omar Samuel Pasley,Salaam Remi,Clifton Dillon,Felix Jaehn,Matt James,Frank Buelles]

Steve Earle

Ur. 17.01.1955 w Fort Monroe w stanie Wirginia (USA). Ojciec Earle'a był kontrolerem ruchu lotniczego, a rodzina mieszkała w San Antonio w Teksasie. W wieku 11 lat Earle zaczął grać na gitarze akustycznej, terroryzował koleżanki ze szkoły strzelbą z obciętą lufą, wielokrotnie uciekał z domu i w barach i kawiarniach śpiewał "Help Me Make It Though The Night" ("Pomóżcie mi przeżyć tę noc") i "inne takie kawałki". Zaprzyjaźnił się z Townesem Van Zandtem, którego nazywał "naprawdę złym wzorcem do naśladowania". W wieku 19 lat Earie ożenił się, a kiedy jego żona wyjechała z rodzicami do Meksyku, sam przeprowadził się do Nashville. Zaczął grać na ulicach i w końcu postanowił tam zostać na dłużej.

Parał się różnymi zajęciami, by związać koniec z końcem, ale często kończyło się to kłótniami i rozróbami. Jedną z piosenek Earle'a nagrał Johnny Lee, a Elvis Presley bliski był nagrania "Mustang Wine". Drugie małżeństwo Earle'a opierało się, jak sam mawiał, na "obopólnym zainteresowaniu narkotykami". Earle skompletował w Teksasie zespół towarzyszący - Dukes - i podpisał kontrakt z wytwórnią CBS, która wydała album Early Tracks.
Uznanie krytyków zdobył po przejściu wraz z Dukes do wytwórni MCA i wydaniu słynnego albumu "new country" - Guitar Town (tak użytkownicy radia CB nazywali Nashville). Utwór tytułowy, z riffem gitarowym w stylu Duane'a Eddy'ego, stanowił wybuchową mieszankę country i rock'n'rolla.

Utwór "Good Ol' Boy (GettirT Tough)" był odpowiedzią Earle'a na zwolnienie przez prezydenta Reagana strajkujących kontrolerów ruchu lotniczego, w tym brata Earle'a. Podobnie jak Bruce Springsteen, Earle często opowiadał w swoich piosenkach o trudnym życiu prostych robotników. "Someday" jest smutnym tego przykładem: "There ain't a lot you can do in this town/You drive to the lake and then you turn back around" ("W tym mieście niewiele jest do roboty/Jedziesz nad jezioro i zawracasz"). Utwór "The Rain Came Down" Earle napisał na potrzeby charytatywnej imprezy Farm Aid II. Natomiast "Nothing But A Child" powstał dla organizacji pomagającej bezdomnym dzieciom.

Utwory Earle'a wykonywali też inni artyści - Waylon Jennings nagrał "The Devil's Right Hand", a Janie Fricke - "My Old Friend The Blues". Rok 1988 Earie przywitał w więzieniu w Dallas, gdzie trafił za czynną napaść na policjanta. W tymże roku ożenił się po raz piąty i wvdał album z wyglądu heavymetalowy - Copperhead Road, na którym znalazła się opowieść o wojnie w Wietnamie - "Johnny Come Lately" nagrana z grupą Pogues. Na automatycznej sekretarce Earle ma nagrane takie oto powitanie: "Mówi Steve. Jestem w mieście, daję sobie w żyłę, uganiam się za trzynastolatkami i biję gliny po mordzie. Ale że jestem stary, to szybko się męczę, więc zostaw wiadomość, a oddzwonię". Po długiej przerwie, spowodowanej podobno kuracją odwykową, Earle powrócił w 1995r z doskonałym albumem Train A Comin'.

Była to płyta spokojna, akustyczna i pełna uczucia. Świetnie zagrał na niej Peterr Rowan a zaśpiewała Emmylou Harris.Niektóre z kompozycji Earle'a uważane są za hymny "prostaków" z amerykańskiej prowincji, ale niekoniecznie prezentują jego własne poglądy - teksty pisze on z perspektywy Bubby, typowego "rednecka". Innym podmiotem lirycznym jest The Beast ("Bestia") - "To ta niewytłumaczalna siła. która powoduje depresje. Dopóki Bestia istnieje, wiem, że będę dalej pisać".

 W połowie lat 90-tych, na fali sukcesu Train A Comin', "czysty" już Earle założył własną wytwórnię płytową E-Sqared. Miał też swój udział w ścieżce dźwiękowej do filmu "Dead Man Walking". Earle zdecydowanyjest nigdy nie wracać do narkotyków. W styczniu 1996 powiedział: "Jestem naprawdę aktywny i dlatego mogę zostać ťczystyŤ. To dla mnie sprawa przetrwania. Moje życie trzyma się teraz kupy. Znowu mam rodzinę".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nothin' But You / Continental Trailway Blues	Steve Earle And The Dukes	08.1983	-	70.Country Chart	Epic 4070	[written by Steve Earle ][produced by Roy Dea, Pat Carter]
What'll You Do About Me? / Cry Myself to Sleep	Steve Earle	06.1984	-	76.Country Chart	Epic 04666	[written by Dennis Linde][produced by Emory Gordy, Jr.]
Hillbilly Highway / Down the Road	Steve Earle	05.1986	-	37[2].Country Chart	MCA 52 785	[written by Steve Earle / Jimbeau Hinson][produced by Emory Gordy, Jr., Tony Brown]
Guitar Town / State Trooper	Steve Earle	07.1986	-	7[13].Country Chart	MCA 52 856	[written by Steve Earle][produced by Emory Gordy, Jr., Tony Brown]
Someday / State Trooper / Good Ol' Boy (Gettin' Tough)	Steve Earle	11.1986	-	28[6].Country Chart	MCA 52 920	[written by Steve Earle][produced by Emory Gordy, Jr., Tony Brown]
Goodbye's All We've Got Left / Good Ol' Boy (Gettin' Tough)	Steve Earle	03.1987	-	8[11].Country Chart	MCA 53 011	[written by Steve Earle ][produced by Emory Gordy, Jr., Tony Brown]
Nowhere Road/I Ain't Ever Satisfied	Steve Earle	07.1987	-	20[8].Country Chart	MCA 53 103	[written by Steve Earle / Reno Kling][produced by Tony Brown, Emory Gordy Jr., Richard Bennett]
Sweet Little '66 / Angry Young Man	Steve Earle	11.1987	-	37[2].Country Chart	MCA 53 182	[written by Steve Earle][produced by Tony Brown, Emory Gordy Jr., Richard Bennett]
Copperhead Road / Little Sister	Steve Earle	10.1988	45[6]	-	MCA MCA 1280 [UK]	[written by Steve Earle][produced by Steve Earle,Tony Brown]
Johnny Come Lately / Nothing But a Child	Steve Earle	12.1988	75[6]	-	MCA MCA 1301	[written by Steve Earle][produced by Steve Earle,Tony Brown]
Six Days on the Road / The Week of Living Dangerously	Steve Earle & The Dukes	02.1988	-	29[5].Country Chart	Hughes/MCA 53 249	[written by Earl Green and Carl Montgomery][produced by Steve Earle,Tony Brown]
The Other Kind / West Nashville Boogie	Steve Earle	06.1990	88[3]	-	MCA MCA 1426 [UK]	[written by Steve Earle]
Johnny Too Bad	Steve Earle And The Viceroys	07.1996	84[2]	-	Transatlantic TRAX 1026	[written by Slickers ]
The Galway Girl	Sharon Shannon And Steve Earle	06.2008	67[16]	-	The Daisy Label IRLCDS 020	[written by Steve Earle][produced by King]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Guitar Town	Steve Earle	10.1986	-	89[20]	MCA 5713	[gold-US][produced by Emory Gordy, Jr., Tony Brown][1[63].Country Chart]
Exit 0	Steve Earle & The Dukes	06.1987	77[2]	90[14]	MCA 5998	[produced by Tony Brown, Emory Gordy, Jr., Richard Bennett][15.Country Chart]
Copperhead Road	Steve Earle	11.1988	42[8]	56[28]	Uni 7	[gold-US][produced by Steve Earle, Tony Brown][7[33].Country Chart]
The Hard Way	Steve Earle & The Dukes	07.1990	22[4]	100[9]	MCA 6430	[produced by Steve Earle/Joe Hardy]
Shut Up and Die Like an Aviator	Steve Earle & The Dukes	09.1991	62[1]	-	MCA MCD 10315 [UK]	[produced by Steve Earle ]
Train a Comin'	Steve Earle	02.1995	76[3]	-	Transatlantic TRACD 111	[produced by Steve Earle , William Alsobrook ]
I Feel Alright	Steve Earle	03.1996	44[4]	106[4]	Warner 46 201	[produced by Ray Kennedy, Richard Bennett, Richard Dodd ]
El Corazón	Steve Earle	10.1997	59[3]	126[2]	Warner 46 789	[produced by Twangtrust]
The Mountain	Steve Earle & Del McCoury Band	02.1999	51[5]	133[3]	E-Squared 1064	[produced by Steve Earle, Ray Kennedy and Ronnie McCoury][19[12].Country Chart]
Transcendental Blues	Steve Earle	06.2000	32[3]	66[4]	E-Squared 75 1033	[produced by Steve Earle, Ray Kennedy][5[33].Country Chart]
Side Tracks	Steve Earle	04.2002	151[1]	109[1]	E-Squared 75 1128	[9[12].Country Chart]
Jerusalem	Steve Earle	09.2002	78[3]	59[3]	E-Squared 75 1147	[produced by Twangtrust][7[24].Country Chart]
The Revolution Starts Now	Steve Earle	09.2004	66[4]	89[3]	E-Squared 51 565	[produced by Steve Earle, Ray Kennedy][12[11].Country Chart]
Washington Square Serenade	Steve Earle	09.2007	55[3]	79[3]	New West Records, Inc. NW 5002	[produced by John King ][10[21].Country Chart]
Townes	Steve Earle	05.2009	37	19[6]	New West Records, Inc. NW 6165	[produced by Steve Earle][6[22].Country Chart]

Bob Eberly

Bob Eberly (ur. 24 lipca 1916r - zm. 17 listopada 1981 r. ),popularny piosenkarz big bandowy ,który spędził większość swojej kariery z orkiestrą Jimmy Dorsey'a . Jego młodszy brat, Ray Eberle, śpiewał z orkiestrą Glenna Millera, a później prowadził własny zespół.Bob Eberly urodził się w Mechanicville,w stanie Nowy Jork .

W początkach swojej kariery, Bob, który zmienił pisownię swojego nazwiska, bo spiker w radio Berle Milton żle wymawiał jego nazwisko; zyskał rozgłos wygrywając "Allen Amateur Hour" w programie Freda Allena. Zaczął swoją karierę zawodową śpiewając w klubach swojego rodzinnego miasta Hoosick Falls, w stanie Nowy Jork, gdzie odkryli go bracia Dorsey'owie i później zatrudnili go w zastepstwie odchodzącego Boba Crosby'ego.

Eberly rozpoczął pracę wiosną 1935 roku, tuż przed tym jak Tommy odszedł z orkiestry Jimmy'ego Dorsey'a. Był z Jimmy'm przez osiem lat i stał się jednym z najlepszych wokalistów tamtego okresu, rywalizując z Bingiem Crosbym i później z Frankiem Sinatrą.

Przez całą swoją karierę był zachęcany przez wielu ludzi z branży, aby działać na własną rękę, ale odmówił. Był szczęśliwy zarabiając tygodniówki z grupą Dorsey'a. Najbardziej znane są jego duety z Helen O'Connell, którą interesował się także prywatnie.

W grudniu 1943 roku jego relacje z Dorsey'em ostatecznie skończyły się, gdy wstąpił do armii i stacjonował w Chicago z orkiestrą Wayne Kinga. Dwa lata w służbie poważnie zaszkodziły jego karierze. Po tym jak powrócił do świata muzyki stał się w dużej mierze zapomniany przez ogół społeczeństwa.Mimo to pozostał aktywny w przemyśle muzycznym do końca swego życia, śpiewając głównie w małych klubach.

 Na początku lat 50-tych był regularnie gościem w TV programie telewizyjnym Top Tunes. W roku 1980 miał usunięte jedno płuco , ale wciąż jeszcze śpiewał. Zmarł na atak serca w 1981 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hair of gold [Eyes of blue]	Bob Eberly	10.1948	-	25[3]	Decca 24 491	[with Sunshine Serenaders][utwór z filmu "Singin' spurs"]
When I dream	Bob Eberly	12.1952	-	30[1]	Capitol 2239	[with Les Baxter Orchestra]
You are too beautiful	Bob Eberly	08.1953	-	30[1]	Capitol 2525	[written by Lorenz Hart / Richard Rodgers][utwór z filmu "Hallelujah,I'm a bum"][with Les Baxter Orchestra]

Easybeats

EASYBEATS, grupa australijska. Powstała w 1963 w Sydney. Harry Vanda (właśc. Harold van den Berg; 22.03.1947, Haga, Holandia) - g, voc już na początku lat sześćdziesiątych kierował w Hadze zespołem The Vandas, wzorowanym na The Shadows. W 1963 przeniósł się wraz z rodzicami do Sydney w Australii. Tam wkrótce po przybyciu poznał innego imigranta z Holandii, Dicka Diamonde'a (właśc. Dingeman van den Sluys; 28.12.1947, Hilversum, Holandia) - b, voc, i postanowił założyć z nim grupę. Składu dopełnili Stevie Wright (właśc. Stephen Carlton Wrighton; wcześniej posługiwał się pseudonimem Chris Langdon; 20.12.1948, Leeds, Wielka Brytania) - voc, g i George Young (6.11.1947, Glasgow, Szkocja) - g, voc.

Formacja z początku przyjęła nazwę Starfighters. W 1964 dołączył Cordon "Snowy" Fleet (właśc. Gordon Henry Fleet; 16.08.1946, Bootle, Lancashire, Wielka Brytania) - dr i to on przemianował ją na The Easybeats (pod wpływem popularnej w tym czasie w Wielkiej Brytanii audycji radia BBC - Easybeat). W marcu 1967 odszedł Fleet. Tymczasem zastąpił go Freddie Smith - dr, a na stałe Tony Cahill - dr. Działała do 1969r. W 1974 odrodziła się na specjalny koncert w Sydney Opera House (w składzie wystąpił wtedy gościnnie Malcolm Young -g, brat George'a, muzyk zespołu AC/DC). A w 1987 reaktywowała się na całą trasę po Australii.

W pierwszych miesiącach jej działalność sprowadzała się do darmowych koncertów w pubach Sydney. Jej debiutem z prawdziwego zdarzenia były cotygodniowe występy w klubie Beatle Village w tym samym mieście. W każdą środę wykonywała tam najnowsze przeboje brytyjskich zespołów rhythm'n'bluesowych w rodzaju The Rolling Stones i The Pretty Things. Entuzjastycznie przyjmowana przez publiczność, po jakimś czasie przedstawiła też własne piosenki, najczęściej pisane przez Vandę i Younga (chociaż kilka pierwszych utworów, np. I'm A Madman, było dziełem Wrighta i Younga). W tym czasie znalazła też menażera -Mike'a Vaughana. Dzięki jego staraniom podpisała kontrakt z australijskim oddziałem firmy Parlophone. I niebawem, w marcu 1965, zadebiutowała singlem ze świetnymi stylizacjami rhythm'n'biuesowymi For My Woman/Say That You're Mine, z początku przeszedł on jednak zupełnie bez echa. Już następny, utrzymany w podobnej konwencji, ale bardziej chwytliwy She's So Fine/The Old Oak Tree z maja tego roku, był wszakże w Australii wielkim przebojem, a wtedy i poprzedni zyskał popularność.

W czerwcu trafił na rynek album "Easy". Oprócz utworów utrzymanych w rhythm'n'bluesowym stylu pierwszych singli, jak I'm A Madman i You Got It Off Me, znalazły się tam też piosenki zapowiadające zwrot ku muzyce łagodniejszej w wyrazie, bardziej chwytliwej, bliższej przebojom The Beatles niż The Rolling Stones i The Pretty Things, np. It's So Easy. Ugruntowały popularność grupy kolejne single, Wedding Ring/Me Or You z lipca i Sad And Lonely Blue/Easy As Can Be z września 1965, Women (Make You Feel Alright)/In My Book ze stycznia, Come And See Her z czerwca i Sorry/Funny Feelin' z sierpnia 1966 oraz albumy "It's 2 Easy" ze stycznia i "The Easybeats, Vol. 3" z sierpnia 1966. Portretowały The Easybeats jako grupę wtórną, zapatrzoną w zespoły brytyjskie, ale bez wątpienia potrafiącą tworzyć przebojowe, atrakcyjne piosenki przemawiające do wyobraźni nastolatków, jak przesycone beatlesowskim klimatem Sad And Lonely And Blue, Let Me Be, The Last Day Of May i Can't You Leave Her, czasem zaś zdolną zaproponować coś naprawdę intrygującego, jak Sorry, utwór bliski stylu The Who, z porywającą, pełną sprzężeń partią gitary.

W 1966 grupa postanowiła spróbować swoich sił na rynku brytyjskim i przeniosła się do Londynu. Tam podpisała kontrakt z wytwórnią United Artists i nawiązała współpracę ze znanym producentem, współtwórcą sukcesów The Who - Shelem Talmym. Wydany w październiku singel Friday On My Mind/Made My Bed Gonna Lie On It przyniósł jej światowy sukces. Niestety, pierwszy album przeznaczony na międzynarodowy rynek, "Good Friday" z kwietnia 1967, promowany singlem Who'll Be The One?/Saturday Night, nie spotkał się już z większym zainteresowaniem. Zawartym na nim piosenkom, jak Who'll Be The One?, Happy Is The Man czy Do You Have A Soul, brakowało świeżości i chwytliwości Friday On My Mind, niewiele zmieniły też poprawne opracowania standardów, jak Hound Dog z repertuaru Elvisa Presleya i River Deep Mountain High z repertuaru Tiny Turner. W następnych miesiącach grupa intensywnie koncertowała, najpierw w Wielkiej Brytanii, później, w maju, w Australii, a w końcu, w sierpniu, w Stanach (u boku m.in. Gene'a Pitneya).

Kolejne, całkowicie odmienne małe płyty były świadectwem, że grupa rozpaczliwie szuka recepty na sukces. Były to: Heaven And Hell/Pretty Girl z czerwca 1967, Falling Off The Edge Of The World/Remember Sam z listopada tego roku, The Music Goes Round My Head/Come In You'll Get Pneumonia ze stycznia 1968 i Hello How Are You?/Falling Off The Edge Of The World z maja tego roku. W Wielkiej Brytanii jedynie piosenka Hello How Are You? w stylu The Bee Gees odniosła pewien sukces na listach. W marcu 1968 grupa wzięła udział w wielkim koncercie charytatywnym na Wembley Empire Pool - wystąpiła wtedy obok m.in. The Move, Cliffa Richarda i Amen Corner.

Płyta "Vigil" z maja 1968, promowana singlami The Land Of Make Believe/We All Live Happily Together z czerwca i Good Times/Lay Me Down And Die z września tego roku, była dziełem muzyków niezdecydowanych co do kierunku dalszych poszukiwań artystycznych. Były na niej i kapitalny dynamiczny utwór rockowy w stylu The Small Faces - Good Times (nagrany z gościnnym udziałem Steve'a Marriotta, wokalisty tego zespołu), i błaha piosenka przesycona psychodeliczną aurą - We All Live Happily Together, i konwencjonalne przeróbki - Hit The Road Jack z repertuaru Raya Charlesa i Can't Take My Eyes Off You Frankiego Valliego.

W 1969r grupa podpisała kontrakt z wytwórniami Polydor na Europę i Rare Earth na Stany. Ale album "Friends" z listopada 1969 oraz single St. Louis/Can't Find Love z października tego roku, I Love Marie/Gonna Make It ze stycznia 1970 i Who Are My Friends?/Rock 'n' Roll Boogie z kwietnia tego roku nie poprawiły jej notowań. I już w 1969, po kolejnej trasie po Australii, zniechęceni muzycy postanowili zakończyć wspólną działalność.

Vanda i Young kontynuowali karierę muzyczną z takimi własnymi zespołami, jak Band Of Hope, Paintbox, Haffy's Whisky Sour, The Marcus Hook Roll Band i Flash And The Pan. Odnieśli też wielki sukces jako producenci nagrań, m.in. Johna Paula Younga, a przede wszystkim zespołu AC/DC, utworzonego przez młodszych braci Younga -Angusa i Malcolma (obaj uczestniczyli w nagraniach The Marcus Hook Roll Band). Wright po powrocie do Sydney śpiewał w musicalu Jesus Christ Superstar Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice'a. Jako solista nagrał płyty: "Hard Road" (Albert Productions, 1974; m.in. przebój Evie) i "Black Eyed Bruiser" (Albert Productions, 1975).

Uzależnił się od heroiny, a po zerwaniu z nałogiem pracował w Armii Zbawienia w Sydney jako doradca do spraw narkomanii. W 1983r utworzył zespół Stevie Wright And The Street Beat Band. Fleet zerwał z muzyką i został robotnikiem budowlanym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
For my woman/Say That You're Mine	Easybeats	03.1965	-	-	Parlophone A-8146 [Aus]
She' s so fine/The Old Oak Tree	Easybeats	06.1965	-	-	Parlophone A-8157 [Aus]	[written by George Young,Stevie Wright][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Wedding ring/Me Or You	Easybeats	08.1965	-	-	Parlophone A-8168 [Aus]	[written by George Young,Stevie Wright][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Sad lonely & blue/Easy As Can Be	Easybeats	11.1965	-	-	Parlophone A-8171 [Aus]	[written by George Young,Stevie Wright][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Women [Make you feel alright]/In My Book	Easybeats	01.1966	-	-	Parlophone A-8186 [Aus]	[written by George Young,Stevie Wright]
Come and see her/I Can See	Easybeats	05.1966	-	-	United Artists UP 1144	[written by George Young,Stevie Wright][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Sorry/Funny Felin'	Easybeats	10.1966	-	-	Parlophone A-8224 [Aus]	[written by George Young,Stevie Wright][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Friday on my mind/Made My Bed, Gonna Lie in It	Easybeats	10.1966	6[15]	16[14][03.67]	United Artists UP 1157	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Shel Talmy]
Who' ll be one/Do You Have a Soul?	Easybeats	03.1967	-	-	United Artists UP 1175	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Shel Talmy]
The music goes round my head/Come in You'll Get Pneumonia	Easybeats	01.1968	-	-	United Artists UP 1201	[written by George Young/Harry Vanda][produced by The Easybeats, Mike Vaughan]
Hello how are you/Falling off the Edge of the World	Easybeats	04.1968	20[9]	-	United Artists UP 2209	[written by George Young/Harry Vanda][produced by The Easybeats, Mike Vaughan]
Land of make believe/We All Live Happily Together	Easybeats	06.1968	-	-	United Artists UP 2219	[written by George Young/Harry Vanda][produced by The Easybeats, Mike Vaughan]
Good times/Lay Me Down and Die (Instrumental)	Easybeats	09.1968	-	-	United Artists UP 2243	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Ron Albert,Howard Albert]
St. Louis	Easybeats	11.1969	-	100[1]	Polydor 56-335	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Ron Albert,Howard Albert]
I Love Marie/Gonna Make It	Harry Vanda	11.1969	-	-	Polydor 56-357	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Ron Albert,Howard Albert]
Friends/Rock and Roll Boogie	Easybeats	05.1970	-	-	Polydor 2001-028	[written by George Young/Harry Vanda][produced by Ron Albert,Howard Albert]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Friday on my mind	Easybeats	10.1967	-	180[5]	United Artists 6588	[produced by Shel Talmy ]

OSI

Office of Strategic Influence (OSI) - amerykańska supergrupa wykonująca muzykę z pogranicza rocka i metalu progresywnego, powstała w 2002 roku. Nazwę grupy zaczerpnięto od krótko istniejącego biura rządowego w Stanach Zjednoczonych, powstałego po zamachu z 11 września 2001, utworzonego celem pospiesznego wspierania propagandy sprzyjającej USA zarówno w amerykańskich jak i zagranicznych mediach.
Pierwszy skład, wówczas nienazwanej grupy utworzyli perkusista Mike Portnoy, gitarzysta Jim Matheos, klawiszowiec Kevin Moore, basista Sean Malone oraz wokalista Daniel Gildenlöw . Jeszcze w 2002 roku skład opuścił Gildenlöw, którego funkcję przejął Moore . W czerwcu, także 2002 roku muzycy zarejestrowali debiutancki album studyjny zatytułowany Office of Strategic Influence. Nagrania trafiły do sprzedaży 4 lutego 2003 roku nakładem wytwórni muzycznej InsideOut Music. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do utworu "Horseshoes and B-52's". Nagrania odniosły nieznaczny sukces w Niemczech, Francji i Stanach Zjednoczonych trafiając na tamtejsze listy przebojów.

W 2004 roku skład zespołu opuścił Sean Malone. Grupa nie zdecydowała się na angaż nowego muzyka. Rok później formacja zarejestrowała materiał na drugi album długogrający. Płyta zatytułowana Free została wydana 31 marca 2006 roku. Partie gitary basowej na płycie gościnnie nagrał Joey Vera, muzyk związany poprzednio m.in. z zespołem Anthrax. Materiał promowany teledyskiem do utworu "Free" nie spotkał się z szerszym zainteresowaniem publiczności . 9 października, także 2006 roku został wydany pierwszy minialbum zespołu pt. re:free. Na płycie znalazły się remiksy utworów pochodzących z albumu Free.

W 2008 roku na tle różnic personalnych Mike Portnoy odszedł z zespołu . W jego miejsce grupa zatrudniła muzyka sesyjnego - Gavina Harrisona, perkusistę znanego z występów w zespole Porcupine Tree. 27 kwietnia 2009 roku ukazał się trzeci album studyjny zespołu pt. Blood . Gościnnie w nagraniach wzięli udział wokaliści Tim Bowness, członek formacji No-Man i Mikael Åkerfeldt, lider grupy Opeth. 


W maju 2010 roku grupa podpisała nowy kontrakt wydawniczy z wytwórnią płytową Metal Blade Records . 27 marca 2012 roku ukazał się czwarty album długogrający zespołu zatytułowany Fire Make Thunder. Partie perkusji na płycie ponownie zarejestrował Gavin Harrison. Materiał promowany teledyskiem do utworu "For Nothing" znalazł 2,4 tys. nabywców w Stanach Zjednoczonych w przeciągu dwóch tygodni od dnia premiery .

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Office Of Strategic Influence

OSI

03.2003

149[1]

-

92[1]

-

-

-

-

-

Inside Out IOMCD 116

-

Otep

Otep - amerykański zespół heavymetalowy założony w 2000 roku w Los Angeles.

Obecnie uformowany Otep jest grupą składającą się z czterech muzyków. Z pierwszej formacji pozostała tylko wokalistka, Otep Shamaya oraz basista J. McGuire "Evil J". Gitarzystę Roba Pettersona, który teraz koncertuje z Kornem, zastępował do października 2005 Lee Rios, w tej chwili za grę na gitarze odpowiedzialny jest Steven Barbola. Za perkusją do 2006 roku zasiadał Doug Pellerin wypełniając puste miejsce po Marku Bistany "Moke", który po odejściu w 2003 roku wstąpił w szeregi (Hed) P.E. Obecnym perkusistą Otep jest David Gentry.

W 2010 Otep został nominowany do GLAAD Media Award ("wybitny artysta muzyczny") za album Smash the Control Machine podczas 21st GLAAD Media Awards.
Otep Shamaya założyła swoją grupę pod koniec 2000r, nadając jej nazwę od swego imienia. Od tego momentu minęło 8 miesięcy, gdy zafascynowana ich muzyką Sharon Osbourne nieoficjalnie zaprosiła zespół na Ozzfest 2001. Zespół wówczas nawet nie posiadał dema w swoim dorobku. Przedstawiciele Capitol byli pod wrażeniem tego, co Otep zaprezentował podczas ich występu na żywo na festiwalu. Wkrótce zajęto się nagraniem i wydaniem EP Jihad, tymczasem od zespołu odeszli pierwsi gitarzyści, Spookie i Tarver. Rezultatem udanego występu na Ozzfest było wydanie w 2002 r. ich debiutanckiego, pełnego albumu Sevas Tra. Album pokrywa się z Jihadem, dodając do niego kilka nowych kompozycji.

Przy tworzeniu House of Secrets Shamaya Otep zatrudniła Grega Wellsa, który wcześniej pracował z grupą Deftones. Przy tej płycie zespół chciał współpracować z producentem, który nie tylko potrafi pisać muzykę, ale także zna granice swojego wpływu na proces twórczy. Na Sevas Tra Otep przedstawiła całe swoje dotychczasowe życie, przeszłość, ideały i symbole, natomiast na House of Secrets postanowiła zmierzyć się z sobą, z tym, kim jest w chwili obecnej. Album jest kontynuacją swojego poprzednika, przy czym jest głośniejszy, bardziej agresywny, wypełniony złością. W 2007 roku ukazał się trzeci album Otep pt. The Ascension. 18 sierpnia 2009 roku ukazał się kolejny album formacji zatytułowany Smash the Control Machine.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sevas Tra	Otep	07.2002	86[1]	145[1]	Capitol 33 346	[produced by Terry Date]
House of Secrets	Otep	08.2004	-	93[3]	Capitol 91 043	[produced by Greg Wells]
The Ascension	Otep	10.2007	-	81	Koch 5044	[produced by Dave Fortman]
Smash the Control Machine	Otep	08.2009	-	47	Victory VR 529	[produced by Ulrich Wild]
Atavist	Otep	04.2011	-	61	Victory VR 623	[produced by Ulrich Wild]
Hydra	Otep	01.2013	-	133	Victory VR 683	[produced by Ulrich Wild]
Generation Doom	Otep	07.2018	-	109	Napalm NPR 653	[produced by Howard Benson]

Ours

Charles Souchon, lepiej znany jako Ours (ur. w 1978 r. W Boulogne-Billancourt we Francji ) to francuski piosenkarz i autor tekstów . Jest drugim synem Alaina Souchona i młodszym bratem piosenkarza Pierre'a Souchona.
Wydał swój pierwszy album Mi w 2007 roku, a w 2011 album El . W październiku 2009 roku śpiewał w duecie z Lily Allen, aby stworzyć francuską wersję swojej piosenki 22, która nazywała się "22 (Vingt Deux)". Duet został włączony do singla rozprowadzanego we Francji i był również obecny na Paris Live Session .

Wspierał Zazie i Michela Jonasza podczas swoich tras koncertowych w 2007 roku. Jego teledysk z 2008 roku "Quand Nina est saoule" został nakręcony przez amerykańską aktorkę Norę Zehetner .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
22 (Vingt-deux)	Lily Allen & Ours	11.2009	23[30]	-	-	-	-	-	-	-	Regal 5099945781629	[written by Greg Kurstin, Lily Allen]
Balancer	Ours	04.2011	89[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Ours]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Mi	Ours	04.2007	54[26]	-	-	-	-	-	-	-	Source Etc. 3931692	-
El	Ours	04.2011	116[2]	-	-	-	-	-	-	-	Virgin 0941830	-
Pops	Ours	10.2017	150[1]	-	-	-	-	-	-	-	Capitol 579 274 7	-

Owlle

Owlle , której prawdziwe nazwisko to France Picoulet  , to francuska piosenkarka urodzona 23 września 1986 roku w Cannes . Jest piosenkarką i autorką piosenek i ma muzyczny wszechświat, który nazywa Dream Pop 3 .Po studiach nad scenografią na ojczystym południu, Owlle wyjeżdża do Paryża, aby kontynuować naukę w École des Beaux-Arts, gdzie potwierdza swoje prawdziwe pragnienie tworzenia muzyki.

Jej pseudonim artystyczny to mix z angielskiego " Owl" [sowa]  i "Elle". To odniesienie do życia nocnego wynika z faktu, że znajduje tam więcej inspiracji do komponowania swojej muzyki niż w życiu codziennym  .

Owlle zainteresowała się omnichordem, instrumentem elektronicznym ,który popchnie ją do hipnotycznego wszechświata coraz bardziej ku electro-pop, gdzie melancholia miesza się z  radością. Jej oryginalność znajduje odzwierciedlenie w nietypowym  wyglądzie , scenografiach łączących wrażenia muzyczne, węchowe i wizualne, barwnych klipów, w których łączą się przestrzenno-czasowe punkty orientacyjne.

W 2011 roku zdobyła nagrodę Inrocks Lab  ( Les Inrockuptibles )  i wygrała sesję nagraniową z producentem Davidem Kostenem.

W grudniu 2012 r. Ukazała się jej pierwsza EP Ticky Ticky, do której klip  wyreżyserowała Emily Kai-Bock  . Współpracuje z Vitalic nad singlem Under Your Sun w 2012 roku  .

W 2013 roku wyreżyserowała remix Heaven ( Depeche Mode )   i wydała w grudniu tego samego roku tytuł Do not Lose It .

Od samego początku   uczestniczyła w wielu pierwszych częściach koncertów takich artystów jak Sebastien Tellier , Lilly Wood & The Prick czy Santigold i Phoenix  .  

Po kilku latach pracy twórczej Owlle wydała swój pierwszy album zatytułowany " France" w styczniu 2014 r. w wytwórni  Jive Epic Sony .

20 lutego 2014 roku wydała klip " Do not lose it"   .

Od czasu remixu dla Depeche Mode Owlle zremiksowała także singiel "Chandelier" Sia (który pojawi się na nowej edycji albumu), a także singiel "Peaches" zespołu In The Valley Below.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Don't Lose It

Owlle

02.2014

171[1]

-

-

-

-

-

-

-

Sony Music 88843051611

[written by Owlle]

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

France

Owlle

01.2014

109[1]

-

-

-

-

-

-

-

Jive 88725461892

-

The Ones

The Ones to zespół amerykańskiej muzyki elektronicznej , najbardziej znany ze swojego hitowego singla z 2001 roku " Flawless ", który osiągnął transatlantycki sukces, kiedy osiągnął najwyższą pozycję   siódmą na brytyjskiej liście Singles Chart w Wielkiej Brytanii.Trio składa się z męskich wokalistów: Paula Alexandra, JoJo Americo i Nashoma Woodena, którzy poznali się podczas pracy w butiku Patricia Field w Greenwich Village . Każdy z nich miał doświadczenie z estrady, jako DJ-e i byciu stylistą w podziemnych nowojorskich klubach i scenach mody .
Ich debiutancki singiel "Flawless" (zainspirowany filmem z 1999 roku, w którym pojawił się Nashom wraz z Robertem De Niro ), wydany po raz pierwszy w New York Based A Touch Of Class Recordings, był popularny wśród nowojorskich DJ-ów jeszcze przed oficjalnym wydaniem i stał się hitem, zwłaszcza w Europie . W 2004 roku "Flawless" został samplowany i zawierał teksty dodane przez George'a Michaela do piosenki " Flawless (Go to the City) ". Wersja Michaela osiągnęła ósme miejsce na brytyjskiej liście singli. Grupa wydała kolejny singiel "Superstar", który osiągnął numer 45 w tym samym kraju. 

W listopadzie 2006 roku wydali "Ultramodern" z teledyskiem i klipami dostępnymi na stronie internetowej A Touch of Class .   The Ones podpisali kontrakt z Peacebisquit Management w 2007 roku. Poprawili brzmienie i wydali singiel w 2008 roku, "When We Get Together", z klipem wideo przedstawiającym sceny z Scissor Sisters , Debbie Harry , Jody Watley , Fischerspooner , Ultra Naté , Peppermint , Cazwell , Colton Ford i wielu innych.

Nomi Ruiz współpracowała z The Ones na singlu "Let's Celebrate" z czwartego albumu Blast from the Past . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flawless	The Ones	10.2001	7[17]	-	Positiva CDTIV 164	[written by T. Class, E. Matthews, G. Turnier, Nashom, Paul Alexander][produced by A Touch Of Class]
Superstar	The Ones	03.2003	45[2]	-	Positiva CDTIV 186	[written by D. Clausen, Jojo Americo, Nashom, O. Stumm, Paul E. Alexander][produced by A Touch Of Class]

Raul Orellana

Raul Orellana (DJ) (ur. 12 września 1962r,Granada) jest producentem i twórcą różnych kompozycji z gatunku house . Był znany w latach 80-tych i na początku lat 90. jako DJ .

Raul Orellana rozpoczął karierę jako rezydent DJ w dyskotece Studio 54 w Barcelonie w 1982 roku, przedłużając swój pobyt do 1994 roku.  Na tym etapie był znany z tego, że był autorem wielu  miksów (lub kompilacji) w różnych firmach independence dance, między innymi  Bolero Mix (1 do 5), Raul Mix , Studio 54 Connection Vol. 1 & 2 czy Holyday Mix .

Pod koniec lat 80-tych stał się jednym z pionierów w Hiszpanii w tworzeniu muzyki house , zarówno w ramach projektów takich jak BCN Orchestra z "Quien tu te crees?"   lub Isamar & Compañía  z "Amor sueve",  lub solowym akcentem "The Real Wild House" z ich albumu Guitarra . 

Równolegle do tego wszystkiego zaczyna się produkcja albumów dla artystów, takich jak Azúcar Moreno ( motyw Bandido, który reprezentował Hiszpanię w Eurowizji) oraz remiksy krajowych artystów takich jak: Tam Tam Go, Rebeldes czy Gabinete Caligari (nagrodzone najlepszym maksi SP roku 1990   "La culpa fue del chachacha").

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

The Real Wild House

Raul Orellana

02.1990

7[13]

-

-

-

27[8]

-

-

-

BCM 07322

[written by Raúl Orellana]

Gypsy Rhythm

Raúl Orellana feat. Jocelyn Brown

05.1992

-

-

-

-

8[12]

-

-

-

EMI 204760

[written by Jocelyn Brown,Raúl Orellana,Jaime Stinus,Arthur Skeet]

Orelsan

Orelsan (ur . 1 sierpnia 1982r w Alençon , prawdziwe nazwisko Aurélien Cotentin ) to francuski raper .Aurélien Cotentin uczęszczał do szkoły w Caen . Zaczął rapować i nadał sobie imię Orelsan ,  Orel był krótką formą swojego imienia i san , japońskie zakończenie dla "pan", aluzja do jego preferencji dla mangi. W wieku 17 lat poznał Guillaume Tranchanta vel Gringe. Założyli duet hip-hopowy Casseurs Flowters i wydali dwa mixtape'y.

Następnie obaj mieli wspólny projekt, a Orelsan zaczął nagrania solowe. Od 2007 roku wydawał własne piosenki, a w 2009 roku z powodzeniem zadebiutował na swoim pierwszym albumie Perdu d'avance we Francji i Belgii na listach przebojów.


W 2011 roku miał swój pierwszy singiel z RaelSanem, a drugi album Le chant des sirènes znalazł się na trzecim miejscu we Francji, gdzie przez blisko półtora roku utrzymywał się w pierwszej 200. Był także odnoszącym sukcesy w Szwajcarii i Belgii. Tam Stromae dowiedział się o nim i zaprosił go do gościnnego występu na swoim albumie Racine carrée . Popularna piosenka AVF ( Allez-vous faire ) również trafiła na listy przebojów.

Z biegiem lat współpraca z Gringe nigdy nie została zburzona, a w 2013 r. obaj postanowili ożywić Casseurs Flowters i wydali wspólny album Orelsan et Gringe sont les Casseurs Flowters .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
RaelSan	Orelsan	06.2011	77[1]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude	[written by Orelsan, Skread]
Suicide social	Orelsan	09.2011	53[8]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan, Skread]
Plus rien ne m'étonne	Orelsan	10.2011	46[2]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude	[written by Orelsan, Skread]
La terre est ronde	Orelsan	12.2011	9[40]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude	[written by Orelsan,Frédéric Savio]
D.P.M.O.	Professor Green feat. Orelsan	03.2012	160[6]	-	-	-	-	-	-	-	Virgin	-
Ils sont cools	Orelsan feat. Gringe	06.2012	66[20]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Cookin' Soul,Gringe]
Ne regrette rien	Benjamin Biolay feat. Orelsan	11.2012	157[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Benjamin Biolay]
Si seul	Orelsan	12.2012	176[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan, Skread]
Mon pote	Flynt feat. Orelsan	06.2013	185[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Bloqué	Casseurs Flowters	07.2013	70[18]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan, Skread,Gringe]
AVF	Stromae avec Maître Gims & Orelsan	08.2013	43[22]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Stromae,Orelsan,Maître Gims]
La mort du disque	Casseurs Flowters	11.2013	57[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Gringe]
Fais les backs	Casseurs Flowters	11.2013	115[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan,Gringe]
Dans la place pour être	Casseurs Flowters	11.2013	34[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan,Gringe]
Regarde comme il fait beau (dehors)	Casseurs Flowters	11.2013	58[22]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan,Gringe,Frédéric Savio]
À l'heure où je me couche	Casseurs Flowters	10.2015	34[14]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan,Gringe]
Inachevés	Casseurs Flowters	12.2015	101[5]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan,Gringe]
Si facile	Casseurs Flowters	12.2015	167[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Alexis Rault,Orelsan,Gringe]
Basique	Orelsan	09.2017	9[44][diamond]	69[2]	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude / 3ème Bureau / Wagram 1286735913	[written by Skread,Orelsan]
San	Orelsan	10.2017	24[7][platinum]	38[2]	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan]
La fête est finie	Orelsan	10.2017	38[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan]
Tout va bien	Orelsan	10.2017	20[33]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude	[written by Stromae,Orelsan, Skread]
Défaite de famille	Orelsan	10.2017	33[21][platinum]	40[2]	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan]
La lumière	Orelsan	10.2017	115[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan]
Bonne meuf	Orelsan	10.2017	107[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan]
Quand est-ce que ça s'arrête	Orelsan	10.2017	83[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Guillaume Brière]
Dans ma ville, on traîne	Orelsan	10.2017	105[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread,Orelsan]
Paradis	Orelsan	10.2017	32[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Guillaume Brière]
Christophe	Orelsan feat. Maître Gims	10.2017	43[6]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread, Orelsan,Maître Gims]
Zone	Orelsan feat. Nekfeu & Dizzee Rascal	10.2017	12[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread, Orelsan,Dizzee Rascal,Nekfeu]
La pluie	Orelsan feat. Stromae	10.2017	10[26][platinum]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude	[written by Orelsan,Stromae]
Notes pour trop tard	Orelsan feat. Ibeyi	10.2017	15[6][gold]	42[1]	-	-	-	-	-	-	-	[written by Skread, Orelsan,Ibeyi]
La nuit c'est fait pour dormir	Maître Gims feat. Orelsan & H Magnum	03.2018	148[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Renaud Rebillaud,Maître Gims,H Magnum,Bugatti Beatz,Orelsan]
Potentiel	Lefa feat. Orelsan	03.2018	121[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Orelsan,Lefa,MKL,Saber]

Album

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Perdu d'avance	Orelsan	02.2009	20[28]	-	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude / Wagram 3140272	-
Le chant des sirènes	Orelsan	10.2011	3[84][2z-platinum]	32[3]	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude / 3ème Bureau / Wagram 3248052	-
Orelsan et Gringe sont les Casseurs Flowters	Casseurs Flowters	11.2013	8[32]	40[2]	-	-	-	-	-	-	Wagram 3284822	-
Comment c'est loin	Casseurs Flowters	12.2015	24[30]	83[1]	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude / 3ème Bureau / Wagram 3339132	-
Live Tour 2016	Casseurs Flowters	11.2016	196[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La fête est finie	Orelsan	10.2017	1[1][41][diamond]	2[31]	-	-	-	-	-	-	7th Magnitude / 3ème Bureau / Wagram 3351992	-