Z archiwum...rocka

środa, 29 sierpnia 2018

Orlando

Bruno Gigliotti urodził się 29 lipca 1936 r. w Kairze (Egipt), z włoskim pochodzeniem, bardziej znanym jako Orlando, jest młodszym bratem i producentem Dalidy. Jako nastolatek w Egipcie wspomina, że sam miał krótką karierę muzyczną pod pseudonimem Bruno Mory , w rzeczywistości to on wydał znany hit "Mustapha" z lat 60-tych, który został później nagrany przez Boba Azzama.

W połowie lat sześćdziesiątych wyjechał do Paryża z ideą kontynuowania kariery muzycznej, podobnie jak jego legendarna siostra. Po krótkiej karierze wokalisty we wczesnych latach sześćdziesiątych, Orlando przejął karierę swojej siostry w 1970 roku (do 1987 roku, kiedy popełniła samobójstwo). Od 1996 roku jest producentem piosenkarki Hélène Ségara.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
La terre/La pachanga/Elle a des yeux d’ange/C’est si doux "Quien sera"	Orlando	05.1961	77[1]	-	-	-	-	-	-	-	Bel Air 211 036	[written by A. SAlvet - L. Morisse - P. Kavemon - M. Anthony]
Quand le soleil était là "Cuando calienta el sol"/Adieu mon amour /Si tu m’aimes autant que ça "Cuando, cuando, cuando"/De tout mon cœur "The young ones"	Orlando	09.1962	14[29]	-	-	-	-	-	-	-	Bel Air 211 078	[written by Fernand Bonifay - C. Rigual - M. Rigual]
Derniers baisers "Sealed with a kiss"/Quand tu reviendras/Quand je viendrai de l’horizon /Tout ça pour le locomotion "Blame it on the bossa nova"	Orlando	03.1963	44[12]	-	-	-	-	-	-	-	Bel Air 211.098	[written by Pierre Saka / Gary Geld]

Richard Orlinski

Światowej sławy współczesny francuski artysta rzeźbiarz, Richard Orlinski, którego prace podziwiali i kupowali między innymi Paul McCartney, Akon, Swizz Beatz, Andy Garcia, Eva Longoria i Sharon Stone, ma również inne pasje. Choćby sztuki wizualne i muzykę. Muzykę nowoczesną, klubową, będącą połączeniem popu i electro. Francuz niemal wszystkie swoje miłości i fascynacje oddał w teledysku do singla „Heartbeat”.

Jego prace osiągają na aukcjach kwoty bliskie milionowi dolarów i zachwycają znawców oraz miłośników sztuki, ale urodzonemu w Paryżu Richardowi Orlinskiemu sama rzeźba nie wystarcza. Artysta to niespokojny, wiecznie poszukujący nowego ujścia dla rodzących się w wyobraźni koncepcji. Chce prowokować, ale nie za wszelką cenę. Przykuwać uwagę, wywoływać silne emocje bynajmniej nie tylko u elit, lecz również u ludzi, ze sztuką mających niewiele wspólnego na co dzień. Francuz ma fantastyczny instynkt, wyczucie, dlatego też jego prace stoją w domach i galeriach na całym świecie.

Richard Orlinski na swoich rzeźbach zarabia świetnie, lecz nie trwoni majątku na zbytki. Inwestuje pieniądze w siebie, w inne rodzaje sztuki. I tak dochodzimy do muzycznych fascynacji Francuza, znajomego Davida Guetty. Singel „Heartbeat” to poniekąd nawiązanie Richarda do twórczości sławniejszego kolegi. Mieszanka popu i nowoczesnej elektroniki, osadzona na miarowym, mocnym, klubowym beacie, której wyjątkowego kolorytu dodaje fantastyczny, potężny, ale nie pozbawiony zmysłowości wokal Holenderki Evy Simmons, która ma na koncie współpracę z Afrojack, czy Willem.i.am (The Black Eyed Peas).Zrozumieliśmy się momentalnie. Gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy, rozmawialiśmy do białego rana. Od razu zostałem jej fanem i wiedziałem, że musi zaśpiewać w mojej piosence – wspomina Richard genezę współpracy z Evą.

Współproducentem piosenki jest TEFA (m.in. LEJ, Diam’s, Lino, James Kéry) i będzie to jeden z 12 utworów na albumie Orlinskiego, na który nie zabraknie ciekawych featuringów. Płyta powstaje w Los Angeles.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Heartbeat	Richard Orlinski & Eva Simons	08.2016	1[3][14]	-	-	-	-	-	-	-	Happy 1138343688	[written by Tefa,Greg K,Sidney Samson,Eva Simons,Serada,Richard Orlinski]
Heartbeat (Extended Mix)	Richard Orlinski & Eva Simons	09.2016	25[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Tefa,Greg K,Sidney Samson,Eva Simons,Serada,Richard Orlinski]

Michel Orso

Orso Paolo Bertolucci (ur. 12 grudnia 1936 r.) - francuski piosenkarz i autor tekstów. Znany zawodowo jako Michel Orso , jest najbardziej znany z przeboju z 1966 roku "Angélique".

Michel Orso urodził się w Prunelli-di-Casacconi , górskiej wiosce w północno-wschodniej części śródziemnomorskiej Korsyce , regionalnego departamentu Francji o silnych powiązaniach historycznych i kulturowych z Włochami. Jego ojciec zmarł przed jego narodzinami i został oddzielony od swojej ubogiej matki, wychowany w sierocińcu podczas i tuż po drugiej wojnie światowej. Występował jako solista w chórze sierocińca i został zwerbowany do śpiewania Nieszporów w korsykańskich kościołach.

Opuszczając sierociniec jako nastolatek, połączył się z matką, wspierając ją pracując w ciągu dnia jako piekarz, rzeźnik i murarz, a wieczorem śpiewając na przyjęciach i przyjaciołach. Ostatecznie został zaproszony do występów na lokalnych weselach, chrzcinach i komunii, a także wziął udział w regionalnych konkursach amatorskich śpiewu. W wieku dwudziestu kilku lat Orso zdecydował się opuścić Korsykę wyjeżdżając do stolicy Francji, Paryża, aby rozpocząć profesjonalną karierę muzyczną. Tam śpiewał z kilkoma orkiestrami i ostatecznie został zatrudniony do turnee po południowej Francji z Adamo, Eddym Mitchellem i Enrico Macias .

W 1966 roku napisał i nagrał singiel Angélique . Francuskie stacje radiowe grały tę piosenkę i odniosła wielki sukces, sprzedając się w 300 000 egzemplarzy w ciągu zaledwie kilku tygodni. Orso przyznaje, że ta piosenka była kluczowym punktem zwrotnym w jego życiu i karierze. Napisał także drobne francuskie hity: Ma vérité c'est toi , Le veston à carreaux , L'enfant de la rue i L'ami tu nous reviens .

Na początku lat 70-tych XX wieku Orso rozpoczął okres względnej pustki handlowej, która trwała 35 lat. W 2006 r. Odbył tournée po Francji z serialem poświęconym jego długoletniemu idolowi, piosenkarzowi i autorowi piosenek Gilbertowi Bécaudowi . Od tego czasu jest jedynym wykonawcą, który wziął udział we wszystkich bardzo popularnych, corocznie organizowanych przeglądach nostalgicznych z lat 60. i 70. Od 2015 roku Michel Orso nadal występuje regularnie, czasami wraz z przyjacielem i muzykiem Françoisem Grimaldi w korsykańskim kabarecie Le Lamarck w paryskiej dzielnicy Montmartre .

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Angélique

Michel Orso

08.1966

10[11]

Riviera 121 051

[written by M. Bertolucci - M. Orso]

Original Mirrors

Original Mirrors był brytyjską formacją nowej fali, która powstała w Liverpoolu w 1979 roku. Wraz z członkami kilku wcześniejszych zespołów punk / new wave podpisali kontrakt z Mercury Records i wydali dwa albumy, zanim rozpadli się w 1981 roku, a członkowie grali w The Lightning Seeds i Status Quo .

Zespół został założony w 1979 roku przez autorów tekstów Iana Broudie (wcześniej Big in Japan i Secrets) i Steve'a Allena (wcześniej w Deaf School). Zrekrutowali byłego keyboardzistę / gitarzystę XTC / Stadium Dogs, Jonathana Perkinsa, Phila Spaldinga , wcześniej basista grający z Bernie Tormé i perkusistę Pete'a Kirchera .

Podpisali kontrakt z Mercury Records, a ich pierwszym wydawnictwem było wydanie singla "Could This Be Heaven" w listopadzie 1979 roku. Drugi singiel, "Boys Cry", poprzedził debiutancki album zatytułowany po prostu Original Mirrors w lutym 1980 roku. Jimmy Hughes zastąpił Spaldinga przed drugim albumem zespołu, Heart, Twango i Raw Beat (1981). Ostatni singiel "20 000 Dreamers" został wydany zanim zespół się rozpadł.

Następnie Broudie założył Care, a później The Lightning Seeds, który również stał się odnoszącym sukcesy producentem. Kircher dołączył do Status Quo w 1982 roku, pozostając w zespole do 1985 roku. Allen został dyrektorem A & R w Eternal ,oddziale WEA .

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Heart-twango & Raw-beat

Original Mirrors

07.1981

17[12]

Mercury 6359 046

Dolores O’Riordan

Dolores Mary Eileen O’Riordan (irl. Dolores Ní Ríordáin; ur. 6 września 1971 w Ballybricken, zm. 15 stycznia 2018 w Londynie) - irlandzka piosenkarka i wokalistka zespołu The Cranberries.
Urodziła się w Ballybricken w hrabstwie Limerick w Irlandii. Pochodziła z tradycyjnej irlandzkiej rodziny. Była katoliczką. Matka nadała jej imię na cześć Matki Boskiej Bolesnej (María de los Dolores). Wychowywała się jako najmłodsze z dziewięciorga dzieci (dwójka zmarła przy porodzie). Pisaniem tekstów muzycznych zajęła się już w wieku 12 lat.

W 1990 roku wygrała przesłuchania na miejsce wokalistki zespołu The Cranberries, w którym zastąpiła Nialla Quinna.

W 1995 roku wystąpiła z Luciano Pavarottim podczas charytatywnego koncertu w Modenie, gdzie wykonali wspólnie „Ave Maria”.

W 2004 roku zaśpiewała w utworze „Pure Love”, nagranym na potrzeby albumu Zu & Co., włoskiego muzyka Zucchero. Tego samego roku wraz z kompozytorem Angelo Badalamentim zrealizowała ścieżką dźwiękową do Evilenko, użyczając głosu do kilku utworów, w tym do głównego „Angels Go the Heaven”. W 2005 roku wzięła gościnny udział w nagraniu albumu Tripomatic Fairytales 3003 zespołu Jam & Spoon; zaśpiewała w utworze „Mirror Lover”. Rok później zagrała epizod w filmie Klik: I robisz, co chcesz. Zaśpiewała tam na weselu, wykonując alternatywną wersję utworu The Cranberries „Linger”.

4 maja 2007 roku ukazał się jej pierwszy solowy album, zatytułowany Are You Listening?. Pierwszym singlem, który promował album, był utwór „Ordinary Day”, do którego teledysk został nakręcony w Pradze.

21 sierpnia 2009 ukazał się drugi solowy album No Baggage.

W 2014 dołączyła do projektu D.A.R.K ,którego owocem był album Science Agrees wydany 19 sierpnia 2016.

18 lipca 1994 wyszła za mąż za Dona Burtona, byłego kierownika tras koncertowych brytyjskiego zespołu Duran Duran, z którym miała troje dzieci. Od 2014 roku małżeństwo pozostawało w separacji. W maju 2017 roku artystka wyznała, że choruje na zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Ponadto miała problemy z kręgosłupem, co było przyczyną przerwania europejskiej trasy koncertowej.

Zmarła 15 stycznia 2018 w Londynie. Została pochowana na cmentarzu Caherelly w Ballybricken. Podczas pogrzebu radiostacje w całej Irlandii grały utwór The Cranberries „When You're Gone”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ordinary Day	Dolores O’Riordan	05.2007	106[2]	55[8]	Sequel SEQSI010	[written by Dolores O'Riordan ][produced by Dolores O'Riordan, Richard Chycki , Youth ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Are You Listening?	Dolores O’Riordan	05.2007	28[3]	77	Sequel SEQCD 007	[produced by Dan Brodbeck, Dolores O'Riordan, Matt Vaughan, Richard Chycki, Youth]

Orishas

Los Orishas to kubańska grupa rapowa, która powstała w 1990 roku. Jej początkowa nazwa brzmiała Amenaza, a liderem był Joel Pando.
Amenaza to pierwsza grupa rapowa, która poruszyła kwestię tożsamości rasowej w społeczeństwie kubańskim.
W 1998 r. członkowie grupy udali się do Paryża, aby zacząć nagrywać pod europejską marką. Ta zmiana była kluczowa w ich karierze muzycznej. Na Kubie z powodu braku środków, profesjonalne nagrania w studiu nie wchodziły w grę. Dopiero Francja pozwoliła im na prawdziwy rozwój i zdobycie międzynarodowego rozgłosu, jakim wcześniej nie mógł poszczycić się żaden kubański zespół.
W maju 1999 r. w Hiszpanii został wydany ich pierwszy album A Lo Cubano. Już miesiąc później grupa rozpoczęła dwuletnią trasę koncertową po Europie i Stanach Zjednoczonych, która przyniosła im rozgłos na obu kontynentach. W grudniu 2000 r. Orishas zagrali również dwa koncerty w swoim rodzimym kraju. Wzięły w nim udział dziesiątki tysięcy młodych Kubańczyków.

Obecnie grupa ma na swoim koncie cztery albumy: A Lo Cubano (2000), Emigrante (2002), El Kilo (2005) i Cosita Buena (2008). W skład zespołu wchodzi trzech członków: Roldán, Ruzzo i Youtel. Wszyscy mieszkają w Europie, a główną siedzibą zespołu pozostała Francja.

Muzyka Orishas to połączenie rapu z tradycyjnymi kubańskimi rytmami salsy i rumby. Takie zestawienie spowodowało, że ich brzmienia trafiają nie tylko do młodszych, ale także do starszych Kubańczyków. Z drugiej strony jest to powód, dla którego inne grupy raperskie oskarżają Orishas o to, że komercjalizują charakterystyczną kubańską nostalgię. Roldán tłumaczy jednak, że zawsze miał słabość do kubańskich rytmów. Wprowadzanie ich do muzyki Orishas ma natomiast na celu zdystansowanie się od stereotypów związanych z amerykańskim hiphopem, np. od przedmiotowego traktowania kobiet.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
A lo cubano	Orishas	03.2000	-	96[1]	100[1]	-	-	-	-	-	Cayo Hueso 8886012	-
¿Que pasa?	Orishas	05.2002	-	75[5]	-	-	-	-	-	-	-	-
Hay un son	Orishas	10.2007	-	86[1]	-	-	-	-	-	-	EMI 3952212	-
Bruja	Orishas	06.2008	-	63[3]	-	-	-	-	-	-	-	-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
A lo cubano	Orishas	08.2000	40[8]	22[22]	67[4]	-	-	-	-	27[1]	EMI 7243 5 22052 2 6	-
Emigrante	Orishas	04.2002	55[7]	7[13]	80[2]	-	-	-	-	-	EMI 5388022	-
El kilo	Orishas	02.2005	63[11]	6[29][gold]	61[2]	-	-	-	-	-	Capitol 5632542	-
Antidiotico - Best Of	Orishas	04.2007	-	12[12]	-	-	-	-	-	-	Capitol 3932102	-
Cosita buena	Orishas	10.2008	163[3]	6[13]	-	-	-	-	-	-	Capitol 2265382	-

poniedziałek, 27 sierpnia 2018

Stacie Orrico

Stacie Orrico urodziła się w marcu 1986 roku w Seattle, następnie mieszkała w Denver w stanie Kolorado, a obecnie w Franklin, w Tennessee. Muzyka towarzyszyła jej od najmłodszych lat, grała na pianinie, śpiewała w kościele i szkole, a jej kariera rozpoczęła się już w wieku 12 lat, kiedy to została zauważona podczas konkursu talentów.

Już jako 14-latka nagrała debiutancki album "Genuine" dla Forefront Records, który zyskał ogromną popularność i sprzedał się w ponad 500 tysiącach egzemplarzy. Niebawem młoda wokalistka supportowała Destiny's Child w czasie ich trasy koncertowej.

W 2001 roku Stacie była nominowana do nagrody Dove Awards w czterech kategoriach, w tym jako najlepszy nowy artysta roku i za najlepszą piosenkę - "Don't Look at Me". Była także nominowana do Billboard Music Award (w kategorii muzyki religijnej) za najlepszy videoclip w latach 2000 i 2001. Natomiast dwa razy otrzymała nagrodę ASCAP Christian Music Award za piosenki "With a Little Faith" i "Don't Look at Me".

W roku 2002 Stacie podpisała kontrakt w wytwórnią Virgin Records i mając 16 lat wydała drugi album, zatytułowany "Stacie Orrico" (2003). Na płycie słychać było wyraźnie szerokie inspiracje twórczością gwiazd od Elli Fitzgerald, Whitney Houston po Lauryn Hill. Stacie była współautorką ośmiu z dwunastu utworów, które znalazły się na krążku, łącznie z przebojowym singlem "Stuck".
Po sukcesie jaki osiągnął album, wokalistka na prawie trzy lata wycofała się z show-biznesu.

Powróciła w sierpniu 2006 roku z nową płytą, zatytułowaną "Beautiful Awakening". Album zawiera wyciszające, romantyczne nagrania oparte na surowych dźwiękach gitary, pianina i paru smyczków, zestawione z mocnym głosem Stacie. Artystka współstworzyła większą część płyty i pracowała z różnymi znakomitymi producentami, takimi jak Dallas Austin, Dwayne Bastiany czy Kaygee.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stuck/Bounce Back	Stacie Orrico	05.2003	9[13]	52[11]	Virgin/ForeFront 38 869	[written by Stacie Orrico, Kevin Kadish][produced by Dallas Austin, Matt Serletic]
[There's gotta be]More to life	Stacie Orrico	11.2003	12[10]	30[20]	Virgin/ForeFront 52 925	[written by Sabelle Breer, Kevin Kadish, Lucy Woodward, Harvey Mason Jr.,Damon Thomas][produced by The Underdogs]
I promise	Stacie Orrico	01.2004	22[8]	-	Virgin Records 7243 5 53936 2 3	[written by Diane Warren][produced by The Underdogs]
I could be the one	Stacie Orrico	06.2004	34[2]	-	Virgin 289 [US]	[written by Stacie Orrico,Antonio Phelon,Tasia Tjornhorn,Tedd T][produced by Tedd T]
I'm not missing you	Stacie Orrico	08.2006	22[7]	-	Virgin VUSDX 329	[written by Stacie Orrico, Keir "KayGee" Gist, Terence "Tramp Baby" Abney, Esteban Crandle, Tawanna Dabney,Balewa Muhammad][produced by KayGee & Terence "Tramp Baby" Abney AKA Lady & A Tramp]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Genuine	Stacie Orrico	09.2000	-	103[5]	Forefront 25 253	[gold-US][produced by Stacie Orrico (executive producer), Mark Heimermann]
Stacie Orrico	Stacie Orrico	03.2003	37[22]	59[49]	Virgin 32589	[gold-US][gold-UK][produced by Dallas Austin, Tedd T, Eddie DeGarmo, Dave Deviller, Greg Ham, Sean Hosien, Harvey Mason Jr., Mooki, Stacie Orrico, Matt Rolling, Matt Serletic]
Beautiful awakening	Stacie Orrico	09.2006	64[2]	-	Virgin CDVUS 283	[produced by Stacie Orrico (executive producer), Marcellus "Handz Down" Dawson, Dallas Austin, Dwayne Bastiany, KayGee, The Underdogs, Terence "Tramp Baby" Abney,Novel, She'kspere, Lashaunda "Babygirl" Carr, Trendsettas, Track & Field, Dent]

Orson

Orson był amerykańskim zespołem rockowym z Hollywood , Los Angeles , Kalifornia , założonym w 2000 roku.
Orson rozpoczął swoje życie pod nazwą Halogen w 2000 roku i składał się z wokalisty Jasona Pebwortha, gitarzystów George Astasio i Chada Rachilda, basisty Johnny'ego Lonely'ego (znanego również jako John Bentjen) i perkusisty Johnny Fedevicha. W ciągu pierwszego roku istnienia zespołu Fedevich został zastąpiony przez Chrisa Cano; tworząc skład zespołu, który będzie istnieć przez resztę jego historii.

Ich autorski sfinansowany przez zespół debiutancki album, Bright Idea , wydany przez Mercury Records w 2006 roku, został wyprodukowany w Los Angeles przez Noaha Shaina i osiągnął sukces na listach przebojów w Wielkiej Brytanii dzięki pierwszemu singlowi " No Tomorrow ". Album i singiel zadebiutowały na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii. Płyta Bright Idea uzyskała status platynowej na brytyjskich listach przebojów i sprzedała się w prawie miliona kopii na całym świecie. Rachild opuścił zespół rok po nagraniu Bright Idea i został zastąpiony przez Kevina Roentgena .

Zespół po raz pierwszy wystąpił w brytyjskim radiu podczas sesji na żywo w programie Dermot O'Leary Show w BBC Radio 2 . Później, kiedy pojawili się w 2006 roku na V Festivalu w Staffordshire i Chelmsford w Wielkiej Brytanii, wokalista Jason Pebworth wykrzyknął: "Dobrze być w domu!" To dlatego, że zespół przeniósł się do Londynu z Los Angeles w 2006 roku.

W 2007 r. Orson wygrał Brit Award w kategorii Best International Breakthrough Act za swój drugi album Culture Vultures , zanim zdecydował się wkrótce rozwiązać .

W trakcie życia zespołu Orson koncertował jako support dla Duran Duran , Robbiego Williamsa i Basement Jaxx, a także wielokrotnie prowadził brytyjskie trasy koncertowe w latach 2006-2007. Festiwale, w których grają to: Fuji Rock , T in the Park , Oxegen , V Festival , Pukkelpop i Lowlands .

Zatrudnieni w Universal Publishing , Pebworth i George Astasio pozostają uznanymi twórcami piosenek i producentami pod pseudonimem The Invisible Men razem z Jonem Shave, wcześniej Xenomania . Mają już hity z takimi artystami jak The Noisettes i Gabriella Cilmi, a także z Iggy Azalea i Jessie J.

Johnny Lonely kontynuuje występy jako menadżer z nowymi artystami pod nazwą Lo Pro w Los Angeles, a także wystąpił z Roentgenem na EP-ce Hott Mess .

Chris Cano nieprzerwanie pracuje jako perkusista i koncertuje z mega-bandem Ozomatli .
Chris Cano, Johnny Lonely i Kevin Roentgen założyli zespół Goldsboro w 2010 roku i niezależnie wydali swój debiutancki album wyprodukowany przez Noah Shain wiosną 2012 roku. Zostali wybrani przez Guns N 'Roses, aby otworzyć ich Up Close and Personal Tour March 2012 " LA Takeover .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Tomorrow	Orson	03.2006	1[1][18]	-	Mercury 9876828	[written by George Astasio, John Bentjen, Jason Pebworth, Chad Rachild, Chris Cano, Kevin Roentgen][produced by Noah Shain, Orson, Chad Radchild]
Bright Idea	Orson	05.2006	11[18]	-	Mercury 9856127	[written by George Astasio, John Bentjen, Jason Pebworth, Chad Rachild, Chris Cano][produced by Orson, Chad Radchild]
Happiness	Orson	08.2006	27[7]	-	Mercury 1703849	[written by George Astasio, John Bentjen, Jason Pebworth, Chad Rachild, Chris Cano][produced by Chad Radchild]
Already Over	Orson	03.2006	174[1]	-	Mercury	-
Ain't No Party	Orson	10.2007	21[5]	-	Mercury MIUCT 7177	[written by Chad Rachild, Chris Cano, George Astasio, Jason Pebworth, John Bentjen, Julian Gallagher, Kevin Roentgen,Noah Shain][produced by Chad Rachild, Chris Cano, George Astasio, Jason Pebworth, John Bentjen, Julian Gallagher, Kevin Roentgen,Noah Shain]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bright Idea	Orson	05.2006	1[1][27]	-	Mercury 9877384	[platinum-UK][produced by Noah Shain,Orson,Chad Rachild]
Culture Vultures	Orson	11.2007	25[2]	-	Mercury 1746461	-

niedziela, 26 sierpnia 2018

Flying Machine

Nie myląc z amerykańskim zespołem o podobnej nazwie (The Flying Machine, Jamesa Taylora ),Flying Machine był brytyjskim zespołem studyjnym utworzony przez producenta i kompozytora Tony Macaulay'a (najlepiej znany ze współpracy z The Foundations) i Geoffa Stevensa ,z częścią pozostałości Pinkerton's Assorted Colours (aka Pinkertons), z gitarzystą Tonym Newmanem na wokalu, Steve Jonesem wokalistą i gitarzystą, Samem Kempe wokalistą, Stewartem Colemanem na basie i Paulem Wilkinsonem na perkusji.Brzmienie grupy wahało się od popu do lekkiej psychodelii. Grupa wydała serię singli dla Pye w 1969 i 1970r, zakończoną albumem Down To Earth With The Flying Machine w 1970 roku.

The Flying Machine jest najlepiej znana ze swojego największego przeboju z 1969 roku, "Smile a Little Smile For Me", który zajął 5 miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 (wydany przez oddział Kapp Records -Congress) Ich pierwsze album, został wydany przez Janus Records w 1969 roku i w grudniu otrzymał status Złotej Płyty za ponad milionową sprzedaż.

Piosenka została napisana przez przez team autorski Tony Macaulay i Geoff Stephens . Mimo wydania oryginalnej wersji po drugiej stronie Oceanu Atlantyckiego, nie odniosła ona sukcesów na brytyjskiej liście bestsellerów wydana przez Pye .

Następny singiel ,ich wersja "Baby Make It Soon", pierwotnie nagrana przez Marmalade , wszedł na Billboard Hot 100 w następnym roku,członkowie grupy podobno byli sfrustrowani swoim stylem zorientowanym na pop. Ostatni singiel, "The Devil Has Possession Of Your Mind", zaproponował zmianę kierunku, ale Flying Machine rozpadł się po jego wydaniu.
Basista Colman kontynuował udaną karierę jako muzyk sesyjny i producent muzyczny oraz jako prezenter muzyczny BBC Radio.

Cały ich materiał został zebrany na zestawach CD wydanych przez Sequel pod tytułem Flight Recorder w 1998 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smile A Little Smile For Me/Maybe We've Been Loving Too Long	Flying Machine	10.1969	-	5[14]	Congress 6000	[gold-US][written by Tony MacAulay, Geoff Stephens][produced by Tony MacAulay]
Baby Make It Soon/There She Goes	Flying Machine	02.1970	-	87[2]	Congress 6012	[written by Tony MacAulay, MacLeod][produced by J. MacLoed]

Dan Fogelberg

Ur. 13.08.1951 r. w Peorii w stanie Illinois, USA. W wieku 14 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie, by potem poświęcić się grze na gitarze i pisaniu piosenek. Porzuciwszy w 1971 r. uniwersytet stanowy w Illinois, przeniósł się do Kalifornii, gdzie zaczął grać w klubach folkowych; towarzyszył też w jednej z tras Van Morrisonowi.

Dzięki kolejnej przeprowadzce — tym razem do Nashville — zwrócił na siebie uwagę producenta Norberta Putnama. Niebawem nagrał dla wytwórni Columbia swój debiutancki, nastrojowy album Home Free, który zapadł w pamięć także dzięki udziałowi towarzyszących mu muzyków, wśród których znaleźli się m.in.: Roger McGuinn, Jackson Browne, Joe Walsh i Buffy Sainte-Marie. Jednak mimo udziału takich znakomitości album nie odniósł spodziewanego sukcesu, a Fogelberg — po rozwiązaniu umowy przez Columbię — powrócił do pracy sesyjnej.

Jednak niedługo potem producent Irv Azoff, będący również menedżerem Joego Walsha, doprowadził do podpisania przez wokalistę kontraktu z wytwórnią Epic. W 1974 r. artysta przeniósł się do Kolorado, a rok później zaprezentował album Souvenirs. Był on zdecydowanie lepszy od poprzedniego, a jego wysoki poziom podkreślała produkcja Walsha. Od tej pory Fogelberg grał na swoich płytach na większości instrumentów, dzięki czemu mógł sprawować większą kontrolę nad ostateczną wersją. Niestety, wydłużało to znacznie czas pracy nad kolejnymi propozycjami. W 1975 r. otwierał koncerty grupy The Eagles, co przysporzyło mu sporą grupę nowych fanów. Jednak już w 1977 r. nie pojawił się obok nich podczas koncertów w Londynie, a do wiadomości podano, że został w domu, by zakończyć pracę nad albumem Netherlands. Płyta spotkała się z ciepłym przyjęciem, lecz przez cały czas Fogelberg odnosił większe sukcesy na listach przebojów w USA niż Wielkiej Brytanii.

W 1980 r. utwór "Longer" trafił na 2. miejsce amerykańskich zestawień singlowych, podczas gdy w Anglii nie dotarł nawet do Top 50. Dwa inne single, "Same Auld Lang Syne" i "Leader Of The Band", pochodzące z albumu The Innocent Age, znalazły się w Top 10 notowań w USA.

Na doskonałym longplayu High Country Snows Fogelberg powrócił do bluegrassowych korzeni, by z kolei w 1987 r. zaproponować o wiele ostrzejszy album Exiles. Prezentując bardzo zróżnicowany materiał — od nastrojowych ballad po czystego rocka — Fogelberg pozostaje niezwykle utalentowanym twórcą i muzykiem, który nagrywa udane albumy i może poszczycić się sporą rzeszą wiernych i lojalnych fanów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	USA	Wytwórnia [US]	Komentarz
Part of the Plan / Song From Half Mountain	Dan Fogelberg	02.1975	-	31[9]	Epic 50055	[written by D. Fogelberg][produced by Joe Walsh]
The Power Of Gold/Lahaina Luna	Dan Fogelberg & Tim Weisberg	10.1978	-	24[14]	Full Moon 50606	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Tim Weisberg]
Longer / Along the Road	Dan Fogelberg	12.1979	59[4]	2[22]	Full Moon 50 824	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Norbert Putnam, Marty Lewis]
Heart Hotels/Beggar's Game	Dan Fogelberg	03.1980	-	21[13]	Full Moon 50 862	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Norbert Putnam, Marty Lewis]
Same Old Lang Syne / Hearts and Crafts	Dan Fogelberg	12.1980	-	9[18]	Full Moon 50961	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg,Marty Lewis]
Hard To Say/The Innocent Age	Dan Fogelberg	08.1981	-	7[19]	Full Moon 02488	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg,Marty Lewis]
Leader of the Band / Times Like These	Dan Fogelberg	11.1981	-	9[20]	Full Moon 02647	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Run For The Roses/The Sand And The Foam	Dan Fogelberg	04.1982	-	18[14]	Full Moon 02821	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Missing You / Hearts and Crafts	Dan Fogelberg	10.1982	-	23[16]	Full Moon 03289	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Make Love Stay/Hearts And Crafts	Dan Fogelberg	02.1983	-	29[16]	Full Moon 03525	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
The Language Of Love/Windows And Walls	Dan Fogelberg	02.1984	-	13[14]	Full Moon 04314	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Believe In Me/Windows And Walls	Dan Fogelberg	04.1984	-	48[9]	Full Moon 04447	[written by D. Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Go Down Easy/High Country Snows	Dan Fogelberg	03.1985	-	85[4]	Full Moon 04835	[written by Jay Bolotin][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
She Don't Look Back/It Doesn't Matter	Dan Fogelberg	05.1987	-	84[6]	Full Moon 07044	[written by Dan Fogelberg][produced by Dan Fogelberg, Russ Kunkel ]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Souvenirs	Dan Fogelberg	12.1974	-	17[27]	Full Moon 33 137	[2x-platinum-US][produced by Joe Walsh]
Captured Angel	Dan Fogelberg	10.1975	-	23[19]	Full Moon 33 499	[platinum-US][produced by Dan Fogelberg]
Nether Lands	Dan Fogelberg	06.1977	-	14[39]	Full Moon 34 185	[2x-platinum-US][produced by Dan Fogelberg and Norbert Putnam]
Twin Sons of Different Mothers	Dan Fogelberg & Tim Weisberg	09.1978	-	8[35]	Full Moon 35 339	[platinum-US][produced by Dan Fogelberg, Tim Weisberg]
Phoenix	Dan Fogelberg	12.1979	42[3]	3[39]	Full Moon 35 634	[2x-platinum-US][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis, Norbert Putnam]
The Innocent Age	Dan Fogelberg	09.1981	-	6[62]	Full Moon 37 393	[produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Greatest Hits	Dan Fogelberg	11.1982	-	15[35]	Full Moon 38 308	[3x-platinum-US][produced by Dan Fogelberg, Joe Walsh, Marty Lewis, Norbert Putnam, Tim Weisberg]
Windows and Walls	Dan Fogelberg	02.1984	-	15[27]	Full Moon 39 004	[gold-US][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
High Country Snows	Dan Fogelberg	05.1985	-	30[23]	Full Moon 39 616	[gold-US][produced by Dan Fogelberg, Marty Lewis]
Exiles	Dan Fogelberg	06.1987	-	48[19]	Full Moon 40 271	[produced by Dan Fogelberg, Russ Kunkel]
The Wild Places	Dan Fogelberg	09.1990	-	103[13]	Full Moon 45 059	[produced by Dan Fogelberg]
River of Souls	Dan Fogelberg	10.1993	-	164[3]	Full Moon 46 934	[produced by Dan Fogelberg]

sobota, 25 sierpnia 2018

Da Brat

Właśc. Shawntae Harris, ur. ok. 1974 r. Związana z So So Def Productions, firmą należącą do Jermaine'a Dupriego. Pochodzi z Chicago, ale dorastała w małym miasteczku Joliet u babci, która starała się surowo wychowywać wnuczkę. Przydomek "Da Brat" ("bachor") pochodzi z tamtych czasów, gdyż Shawntae przysparzała babci wielu kłopotów, zadając się z największymi łobuziakami w okolicy.

Rapować zaczęła około 15 roku życia. Jej kariera zaczęła się od wygrania bitwy na rymy poprzdzającej koncert Kriss Kross w Chicago 2 października 1992 r. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Dupriego zadebiutowała w tytułowym nagraniu na płycie Kriss Kross "Da Bomb".

Jej solowy debiutancki album stał się platynowym sukcesem, a tytułowe nagranie "Funkdafied" przez 13 tygodni utrzymywało się na szczycie najpopularniejszych singli rapowych według "Billboardu". Jej teksty nie są niczym odkrywczym - ich tematem jest seks, palenie marihuany, samochody i dobra zabawa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funkdafied	Da Brat	06.1994	65[2]	6[20]	So So Def 77 532	[platinum-US][written by Jermaine Dupri/Shawntae Harris][produced by Jermaine Dupri/Manuel Seal][sample z "Between the sheets-Isley Brothers][2[21].R&B; Chart]
Fa All Y'all	Da Brat	10.1994	-	37[18]	So So Def 77 594	[written by Jermaine Dupri/Shawntae Harris][produced by Jermaine Dupri][18[13].R&B; Chart]
Give it 2 you	Da Brat	04.1995	-	26[18]	So So Def 77 836	[gold-US][written by Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][11[20].R&B; Chart]
Da B Side	Da Brat feat. Jermaine Dupri & The Notorious B.I.G.	04.1995	-	-	Work	[66[6].R&B; Chart]
Sittin' on the top of the world	Da Brat	10.1996	-	30[16]	So So Def 78 426	[gold-US][written by Jermaine Dupri/Shawntae Harris/Rick James][sample z "Mary Jane"-Rick James][produced by Jermaine Dupri][18[20].R&B; Chart]
Ghetto love	Da Brat feat T-Boz	03.1997	-	16[15]	So So Def 78 527	[gold-US][written by El DeBarge/Shawntae Harris/Carlton Ridenhour/Hank Shocklee][produced by Jermaine Dupri][sample z "All this love"-DeBarge & Public Enemy #1"-Public Enemy][11[19].R&B; Chart]
Not tonight	Lil' Kim feat Da Brat,Left Eye,Missy Elliott and Angie Martinez	07.1997	11[13]	6[21]	Undeas/Big Beat 98 019	[platinum-US][written by Robert Bell/Ronald Bell/George Brown/Missy Elliott/Shawntae Harris/Kim Jones/Lisa Lopes/Angie Martinez/Meekaaeel Muhammed/Claydes Smith/James JT Taylor/Dennis Thomas/Earl Toon][produced by Rashad Smith,Armando Colon][sample z "Ladie's night"-Kool & The Gang][piosenka z filmu "Nothing to lose"][3[30].R&B; Chart]
The way that you talk	Jagged Edge feat Da Brat & JD	09.1997	-	65[9]	So So Def 78 639	[written by Brandon Casey/Brian Casey/Jermaine Dupri/Shawntae Harris][produced by Jermaine Dupri][sample z "Ladie's night"-Kool & The Gang][piosenka z filmu "Nothing to lose"][34[20].R&B; Chart]
Sock it 2 me	Missy Elliott feat Da Brat	10.1997	33[6]	12[20]	Gold Mind 64 144	[gold-US][written by Thom Bell/Missy Elliott/Shawntae Harris/William Hart/Tim Mosley][produced by Timbaland][sample z "Ready or not here i come"-Delfonics][4[22].R&B; Chart]
The party continues/We just wanna party with you [Snoop Doggy Dogg]	Jermaine Dupri featuring Da Brat and Usher	03.1998	-	29[19]	So So Def 78 807	[gold-US][written by Larry Blackmon/Jermaine Dupri/Shawntae Harris/Thomas Jenkins/Nathan Leftenant/Charles Singleton][produced by Jermaine Dupri][sample z "She's strange"-Cameo][14[20].R&B; Chart]
U don't know me [Like U used to]	Brandy feat Shaunta & Da Brat	10.1999	-	79[6]	Atlantic 84 508	[written by Sean Bryant/Paris Davis/Rodney Jerkins/Brandy Norwood/Isaac Phillips][produced by Rodney Jerkins/Brandy][25[20].R&B; Chart]
What'Chu like/That's what i'm looking for	Da Brat feat Tyrese	06.2000	-	26[20] side B:56[18]	So So Def 79 330	[A:written by Da Brat/Jermaine Dupri/Joerg Evers/Jurgen Korduletsch][A:produced by Bryan Michael Cox/Jermaine Dupri][A:9[35].R&B; Chart][B:written by Da Brat/Jermaine Dupri/Missy Elliott/Carlton Lowe][B:produced by Jermaine Dupri][B:18[20].R&B; Chart]
Put in inside	WON-G feat Da Brat	05.2002	-	50[6].Hot 100 Singles Sales	TNO/Orpheus 90 412	[gold-US][sample z "She's strange"-Cameo]
In love wit chu/World premiere	Da Brat featuring Cherish	04.2003	-	44[16]	So So Def 52 308	[written by Shawntae Harris/Lenton Hutton][produced by L. T. Hutton][32[20].R&B; Chart]
Oh, I Think They Like Me	Dem Franchize Boyz feat Jermaine Dupri,Da Brat & Bow Wow	09.2005	66[5]	15[26]	So So Def 40 586	[gold-US][written by Jaron Alston/Jermaine Dupri/Shawntae Harris/D'Angelo Hunt/Bernard Tiller/Jamal Willingham][produced by Jamall "Pimpin" Willingham][1[3][38].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funkadafied	Da Brat	06.1994	-	11[46]	So So Def 66 164	[platinum-US][Producer :Jermaine Dupri]
Anutthatantrum	Da Brat	11.1996	-	20[17]	So So Def 67 813	[gold-US][Producer :Jermaine Dupri]
Unrestricted	Da Brat	04.2000	-	5[24]	So So Def 69 772	[platinum-US][produced by Timbaland, Deric Angelettie, Kayne West, Aaron "Hitman" Pittman, Jermaine Dupri]
Limelite,Luv & Niteclubz	Da Brat	10.2003	-	17[6]	So So Def 51 586	[Producer :Manuel Seal/Da Brat/Jermaine Dupri/LT Hutton]

Cypress Hill

CYPRESS HILL, zał. w 1988r w Los Angeles (Kalifornia, USA) w składzie: B-Real, DJ Muggs, Sen Dog. Najbardziej znana w historii hip-hopu grupa o latynoskich korzeniach. Ciepło przyjmowani na całym świecie pierwsi odważni piewcy marihuany są aktywni na scenie od początku lat 90-tych. Od tamtego czasu sprzedali ponad 15 milionów płyt. Obecny skład grupy tworzą raperzy B-Real i Sen Dog, producent DJ Muggs oraz perkusista Bobo. Charyzmatyczny MC B-Real (właśc. Louis Freeze) słynny ze swojego wysokiego, nosowego głosu. Urodził się na Kubie w 1970 roku, w kubańsko-meksykańskiej rodzinie. Jego matka należała do opozycji walczącej z reżimem Castro. Niedługo po narodzinach Louisa uciekła z nim do Stanów Zjednoczonych. Freeze dorastał w Los Angeles. Swoją przygodę z hip-hopem rozpoczął na początku lat 80-tych, tańcząc breakdance. W tym samym składzie występował b-boy Mellow Man Ace. Wraz z jego bratem Senem Dogiem stworzyli zgraną paczkę, do której w 1984 r. dołączył DJ Muggs.

Przez pewien czas B-Real należał do gangu South Central Blood Set Neigborhood Family. Wycofał się w 1988 r., gdy po postrzale w plecy w ciężkim stanie znalazł się w szpitalu. Uliczne historie zaś, za jego sprawą, wzbogaciły później teksty Cypress Hill.

DJ Muggs (Lawrence Muggerud) urodził się w 1969 roku w nowojorskiej dzielnicy Oueens, w rodzinie włoskich emigrantów i to zafascynowany jazzem ojciec zaszczepił mu muzyczną pasję. Jako czternastolatek Muggerud przeniósł się z rodziną do Los Angeles. On także zaczynał jako b-boy, ale szybko odkrył, że lepiej radzi sobie z gramofonem i samplerem. W kolebce gangsta rapu, wspólnie z rapującymi braćmi Bouldin, założył rockowo-rapową grupę 7A3. Debiut "The 7A3" wyprodukowali przyszli członkowie The Bomb Squad i to oni zachęcili Muggsa do tworzenia beatów. Pierwszy pojawił się na singlu "Party Time" / "Why?" Mellow Mana Ace'a. Dzięki niemu Lawrence poznał Sena Doga oraz B-Reala. We czterech w 1988 roku założyli grupę DVX (Devasting Vocal Excellence). Nagrywali kawałki w mowie lingo, łączącej slang latynoski z amerykańskim. Gdy Ace zdecydował się na karierę solową, pozostała trójka zmieniła nazwę zespołu na Cypress Hill. Bezpośrednią ku temu inspiracją była ulica Cypress Avenue, przecinająca dzielnicę South Central, z którą się identyfikowali.

O Senie Dogu (Sennen Reyes), ze względu na głęboki, niski głos, mówi się, że jest mrocznym echem grupy. Przyszedł na świat w Hawanie (Kuba) w 1965 r. Z powodów politycznych rodzina państwa Reyes musiała emigrować do Ameryki. Osiedli się w Los Angeles, gdzie borykali się z ciężką biedą. Rodzice Sennena zajmowali się muzyką, była więc ona integralną częścią jego dzieciństwa i dorastania. Po karaibskich rytmach ska, rockowych brzmieniach Led Zeppelin i ciężkich Black Sabbath Sen Dog, na początku lat 80-tych, odkrył dla siebie hip-hop.
Pierwsze nagrania zespołu, "The Phuncky Fset One" i "Trigga Happy Nigga", cieszyły się sporą popularnością, szczególnie wśród latynoskich słuchaczy z Los Angeles. Uliczne historie rapowane językiem lingo okazały się strzałem w dziesiątkę.

W 1991 r. grupa podpisała kontrakt z Ruffhouse Records. Już w listopadzie tego samego roku ukazał się debiut "Cypress Hill". O płycie stało się jednak głośno dopiero kilkanaście miesięcy później, gdy na stronie B singla "The Phuncky Feel One" pojawiła się nowa wersja utworu "Trigga Happy Nigga" - kawałek "How Could I Just Killed A Man?". Numer wzbudził sensację w studenckich radiostacjach i błyskawicznie stał się podziemnym hitem. Latynosi zdobyli szerokie poparcie także dzięki głośnemu nawoływaniu do legalizacji marihuany, za co polubili ich również fani alternatywnego rocka. Pierwsza płyta Cypressów sprzedała się w liczbie ponad dwóch milionów egzemplarzy. Sukces w 1992 roku przypieczętował koncert na bocznej scenie wielkiego festiwalu Lollapalooza. Muzycy zostali oficjalnymi rzecznikami amerykańskiej NORML, czyli Państwowej Organizacji Na Rzecz Zreformowania Praw Dotyczących Marihuany. Zaś DJ'a Muggsa, twórcę ospałego, brudnego brzmienia obfitującego w nietypowe dźwięki, zaproszono do produkcji nagrań Beastie Boys, Funkdoobiest i House Of Pain.

Drugi album Latynosów "Black Sunday" (1993) zadebiutował na pierwszym miejscu listy "Billboardu", a wielki hit "Insane In The Brain" jako pierwszy numer w historii hip-hopu zdobył szczyt listy singli słynnego magazynu. Płyta, utrzymana w podobnej konwencji brzmieniowej i tematycznej co jej poprzedniczka, sprzedała się w liczbie 3,25 miliona egzemplarzy na całym świecie. Sporą część kupili fani rockowych brzmień, którym Cypress zaimponowali, koncertując z Rage Against The Machine i nagrywając kawałki z Sonic Youth i Pearl Jam. Rozgłos wokół grupy przybrał na sile po kilku drobnych skandalach, na przykład po ich pamiętnym występie w Saturday Night Live, gdy w czasie rozmowy wypalili skręty, a po krótkim koncercie widowiskowo zdemolowali instrumenty.

W roku 1994 do składu dołączył były perkusista Beastie Boys Erie Bobo, syn legendy salsy Williama Bobo. Trasę koncertową ukoronowały występy podczas drugiej edycji Woodstocku i na głównej scenie Lollapalooza w 1995 r.

Trzeci album "III (Temples Of Boom)" z 1995 r. zadebiutował na trzecim miejscu listy albumów "Billboardu" i zdobył platynę (łącznie 1,5 miliona sprzedanych egzemplarzy). Spora część dawnych fanów Cypress Hill nie zaakceptowała jednak cięższego, mroczniejszego brzmienia oraz braku singlowych hitów. W 1996 r. wydana została składanka remiksów i niepublikowanych dotąd kawałków "Unreleased & Revamped".

Na kolejny nowy materiał trzeba było jednak poczekać ponad trzy lata. W tym czasie muzycy skupili się na własnych, solowych karierach. Sen Dog, który opuścił szeregi grupy wkrótce po premierze "III", założył punkrapową grupę SX-10 i w 1998 roku wydał z nią album "Get Wood Sampler". DJ Muggs w pełni poświęcił się pracy nad swoim solowym projektem "Soul Assasins", rewelacyjnie przyjętym w 1997 r. B-Real wystąpił wspólnie z Cooliem, Busta Rhymes, LL Cool J-em i Method Manem w megahicie "Hit 'Em High" z soundtracku do "Kosmicznego meczu" (reż. Joe Pytka, 1996) oraz pojawił się z KRS-One'em i Nasem w kawałku "East Coast Killer, West Coast Killer" z płyty "Aftermath" Dr. Dre. W roku 1997 świat ujrzał solowy krążek B-Reala "The Psycho Realm", w którego nagraniu udział wzięli latynoscy raperzy Duke i Jacken.

"IV", kolejny krążek Cypress Hill, ukazał się w 1998 roku. Do składu wrócił Sen Dog, którego rockowa współpraca istotnie wptynęta na brzmienie grupy. Na albumie znalazły się hity "Tequila Sunrise" i "Dr. Greenthumb", nie powtórzył jednak komercyjnych sukcesów poprzednich płyt, zdobył jedynie złoto.

W 1999 roku Cypress Hill wykonali ukłon w stronę latynoskiej publiczności, wydając złoty "Los Grandes Exitos En Espanol" ze wszystkimi klasycznymi kawałkami zespołu rymowanymi po hiszpańsku. Rok później ukazała się płyta "Live At The Fillmore" z zapisem żywiołowych koncertów grupy.

Przełomem w historii Cypress Hill był, wydany w 2000 roku, dwupłytowy "Skull & Bones". Dwie wersje przebojowego singla "Rockstar" (rapowa i rockowa) zapowiadały znaczącą zmianę - jeden krążek albumu pozostawał w stylistyce rapowej, ale na drugim grupa pokazała swoje gitarowe oblicze. Zespół wrócił do łask fanów, a album osiągnął platynowy nakład. Kolejny krążek, "Stoned Raiders" z 2001 r., został zainspirowany brzmieniem rockowym, a następny, "Till Death Do Us Part" (2004), powstał m.in. pod wpływem muzyki z Jamajki. Singiel "What's Your Number?" spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem wśród popowej publiczności i byt jednym z hitów lata 2004 r. W tym samym roku pod tytułem "Still Smokin' - The Ultimate Video Collection" ukazała się pierwsza kolekcja klipów latynoskiego zespołu na DVD.

W ciągu kilkunastu lat Cypress Hill wywołali wiele konfliktów. Zadarli m.in. z Courtney Love, MTV, The Source oraz niezliczonymi organizacjami antynarkotykowymi. Do historii przeszedł beef z legendą gangsta rapu Ice Cube'em. Cypress oskarżyli go o kradzież tekstów i sampli, za co Ice ostro zemścił się w trakcie Westside Connection. Konflikt zakończył się w 1997 roku, nagraniem wspólnego kawałka "Men Of Steel". Cypress Hill pozostają do dziś ulubionym zespołem fanów zielonego dymu. Liczne hymny na część zakazanego ziela, jak "I Want To Get High" czy "Dr. Greenthumb", stały się klasycznymi podkładami spotkań z marihuaną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
How i could just kill a man/The phunky feel one	Cypress Hill	02.1992	-	77[7]	Ruffhouse 73 930	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs]
Insane in the brain/Stoned is the way of the walk	Cypress Hill	07.1993	32[4]	19[20]	Ruffhouse 77 135	[gold-US][silver-UK][written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs][27[19].R&B; Chart][16[11].Hot Disco/Dance;Fresh 008 12"]
When the ship goes down/Latin lingo	Cypress Hill	09.1993	19[4]	-	Ruffhouse 6596702	[written by L. Freese, L. Muggerud, S. Reyes][produced by DJ Muggs]
We ain' t goin' out like that/Hits from the bong	Cypress Hill	01.1994	15[7]	65[7]	Ruffhouse 77 307	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs/T-Ray][86[4].R&B; Chart][sample z "The wizzard"-Black Sabbath]
Insane in the brain [reissue]/Stoned is the way of the walk	Cypress Hill	02.1994	21[5]	-	Columbia 6601762
Lick a shot/I wanna get high	Cypress Hill	05.1994	20[4]	-	Columbia 6603192 [UK]	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs]
Throw you set in the air/Killa hill niggas	Cypress Hill	10.1995	15[6]	45[18]	Ruffhouse 78 042	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs][60[20].R&B; Chart]
Illusions/Killafornia	Cypress Hill	02.1996	23[6]	103[11]	Ruffhouse 78 222	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud, Ian G Green][produced by DJ Muggs][87[8].R&B; Chart]
Boom biddy bye bye	Cypress Hill	06.1996	-	87[3]	Ruffhouse 78 339	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs][73[6].R&B; Chart]
Dr Greenthumb/Tequila Sunrise	Cypress Hill	09.1998	34[9]	72[4];B:70[7]	Ruffhouse 79 024	[written by Louis Freese,Larry Muggerud][produced by DJ Muggs][73[6].R&B; Chart]
Tequila sunrise/an you Handle This?	Cypress Hill	10.1998	23[6]	-	Columbia 6664932 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Barron Ricks][produced by DJ Muggs]
Insane in the brain	Jason Nevins vs Cypress Hill	06.1999	19[3]	-	Incredible INCRL 17 [UK]
Rock superstar/Rap superstar	Cypress Hill	04.2000	13[11]	-	Columbia 6692642 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud][produced by DJ Muggs][B:87[7].R&B; Chart]
Can' t get the best of me/Highlife	Cypress Hill	09.2000	35[5]	-	Columbia 6697892 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Eric Correa,Senen Reyes,Brad Wilk]
Lowrider/Trouble	Cypress Hill	12.2001	33[5]	57[6].Hot 100 Singles Sales	Columbia 79 709	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud, Senen Reyes, Ulpiano Sergio Reyes][produced by DJ Muggs][108.R&B; Chart]
What's Your Number	Cypress Hill feat. Tim Armstrong	03.2004	44[3]	-	Columbia 6746172 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Paul Simonon,Tim Armstrong,Senen Reyes][produced by DJ Muggs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cypress Hill	Cypress Hill	08.1991	81[2]	31[89]	Ruffhouse/Columbia 47 889	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][4[102].R&B; Chart]
Black sunday	Cypress Hill	08.1993	13[74]	1[2][56]	Ruffhouse/Columbia 53 931	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by DJ Muggs, T-Ray][1[43].R&B; Chart]
Cypress Hill III [Temples of boom]	Cypress Hill	11.1995	11[18]	3[34]	Ruffhouse/Columbia 66 991	[platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs,RZA][3[33].R&B; Chart]
Unreleased & revamped EP.	Cypress Hill	08.1996	29[5]	21[12]	Ruffhouse/Columbia 67 780	[gold-US][silver-UK][produced by DJ Muggs,Diamond D,Wyclef][15[11].R&B; Chart]
Cypress Hill IV	Cypress Hill	10.1998	25[6]	11[16]	Ruffhouse/Columbia 69 037	[gold-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][11[17].R&B; Chart]
Skull and bones	Cypress Hill	05.2000	6[24]	5[26]	Columbia 69 990	[platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][4.R&B; Chart]
Live at The Fillmore	Cypress Hill	12.2000	188[1]	119[6]	Columbia 85 184	[produced by DJ Muggs][78.R&B; Chart]
Stone raiders	Cypress Hill	12.2001	71[6]	64[8]	Columbia 85 740	[silver-UK][produced by DJ Muggs][26[10].R&B; Chart]
Till Death Do Us Part	Cypress Hill	03.2004	53[6]	21[9]	Columbia 90 781	[produced by DJ Muggs][23[10].R&B; Chart]
Rise Up	Cypress Hill	04.2010	78[2]	19[2]	Priority 6264812 [UK]	[produced by DJ Muggs (exec.),B-Real, Mike Shinoda, Tom Morello, Pete Rock, Jake One, Daron Malakian, Jim Jonsin, DJ Khalil, Sick Jacken][5[16].R&B; Chart]

Credit to the Nation

Komercyjna brytyjska grupa hiphopowa, grająca w składzie: Matty Hanson (ur. 1971 r. w Wednesbury, West Midlands, Anglia, znany także jako MC Fusion) oraz tancerze Tyrone i Kelvin (znany jako T-Swing i Mista-G).

Zespół pojawił się w 1993 r, po kilku miesiącach sponsorowania przez anarchistów z Chumbawamba, z którymi nagrał swój pierwszy singel. Obydwa zespoły łączyła też poruszana w utworach problematyka rasizmu, seksizmu i homofobii. Hanson nie zapomniał wytknąć skaz filozofii gangsta, proponowanej przez takich wykonawców, jak Ice-T czy Onyx. Na swoim przełomowym singlu „Call It What You Want”, muzycy bezpardonowo zsamplowali motyw gitary z przeboju Nirvany „Smells Like Teen Spirit”.

Pomogło to grapie zdobyć publiczność spoza kręgów wielbicieli hardcore rapu. Niestety, nękany pogróżkami, Hanson zmuszony był zmienić miejsce zamieszkania. Zespół nagrał jeszcze dwa single: "Teenage Sensation”, który dotarł do pierwszej trzydziestki notowań i „Hear No Bullshit, See No Bullshit. Say No Bullshit” - często dedykowany w czasie koncertów wykonawcom w stylu East 17 czy Kriss Kross.

Na debiutanckim albumie znalazły się nagrania o tematyce prokobiecej, takie jak „The Lady Needs Respect” („Kobiecie należy się szacunek”) czy wspaniały „Pump Your Fist”, w którym Tyrone miał rzadką okazję rapować, oraz „Rising Tide" - zainspirowany wyborem radnego Brytyjskiej Partii Narodowej Dereka Beacona. Wśród wykorzystywanych przez grupę sampli znalazły się fragmenty nagrań Benjamina Brittena, Glenna Millera, Sex Pistols, a nawet Coldstream Guards.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Call It What You Want	Credit to the Nation	05.1993	57[3]	-	One Little Indian 94TP7CD	[written by Matthew David Hanson][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Common Knowledge]
Enough Is Enough	Chumbawamba & Credit to the Nation	09.1993	56[2]	-	One Little Indian 79TP7CD	[written by Chumbawamba, Matthew David Hanson][produced by Chumbawamba, Credit To The Nation]
Teenage Sensation	Credit to the Nation	03.1994	24[4]	-	One Little Indian 124TP7CDL	[written by Matthew David Hanson][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Common Knowledge]
Sowing the Seeds of Hatred	Credit to the Nation	05.1994	72[2]	-	One Little Indian 134TP7CD	[written by Boulanger, Kennedy, Fusion][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Ferguson]
Liar Liar	Credit to the Nation	07.1995	60[2]	-	One Little Indian 144TP7CD/td>	[produced by Boff Whalley, Harry Hamer, MC Fusion, Neil Ferguson]
Mad Dog	Credit to the Nation	03.1996	167[1]	-	One Little Indian 154TP 12	[written by Fusion][produced by Boff, Harry Hammer]
Tacky Love Song	Credit to the Nation	09.1998	60[2]	-	Chrysalis CDCHS 5097	[written by Casper Cox, Matthew Hanson][produced by Franz Plasa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take Dis	Credit to the Nation	04.1994	20[4]	-	One Little Indian TPLP44CDH	[produced by Boff Whalley, Harry Hamer, MC Fusion, Neil Ferguson, Simon Commonknowledge]