Z archiwum...rocka

środa, 29 grudnia 2021

Joe Tex

Właśc. Joseph Arrington Jnr., ur. 8. 08. 1933 r. w Rogers w stanie Teksas, USA, zm. 13. 08. 1982 r. Profesjonalna kariera tego popularnego wokalisty zaczęła się na scenie w Apollo. W 1954 r. otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie młodych talentów, co umożliwiło mu podpisanie kontraktu nagraniowego. Po nieudanych wydawnictwach zarejestrowanych dla wytwórni King, Ace i Anna, Tex obdarzony również talentem kompozytorskim, zaczął pisać piosenki. Utwór „Baby You’re Right” (z 1962r.) w wykonaniu Jamesa Browna dotarł do 2. miejsca amerykańskiej listy rhythm’n’bluesowej. Wkrótce Tex nawiązał współpracę z Buddy Killenem, producentem i wydawcą z Nashville, który założył wytwórnię Dial. Pierwsze nagrania były obiecujące, ale większy sukces Tex odniósł dopiero w 1965 r.

Nagrany dla wytwórni Fame i rozprowadzany przez Atlantic singel „Hold On To What You’ve Got” wszedł do amerykańskiej Top 5. W podobnym stylu utrzymane były dwa kolejne: „A Woman Can Change A Man” i „The Love You Save (May Be Your Own)”. Jednak Joe śpiewał również rytmiczne, pełne życia piosenki w stylu „S.Y.S.L.J.F.M. (The Letter Song)” (z 1966 r.) i „Show Me” (z 1967 r.).

Późniejsze wydawnictwa osiągnęły mniejszy sukces i mimo że kompozycje „Skinny Legs And All” i „Men Are Gettin’ Scarce” potwierdzały jego duże możliwości, wokalista sprawiał wrażenie, jakby nie potrafił zdecydować się, w jakim kierunku podążać. Ten etap w karierze artysty zamknął dynamiczny singel „I Gotcha” (z 1972 r.). Tex postanowił wycofać się z aktywnego życia muzycznego.

Po przejściu na islam w 1966 r. zmienił nazwisko na Yusuf Hazziez i podróżował z wykładami o tematyce religijnej. Do muzyki powrócił w 1975 r., a dwa lata później przeżył udany powrót po sukcesie piosenki „Ain’t Gonna Bump No More (With No Big Fat Woman)”. W latach 80-tych artysta znów przestał nagrywać i poświęcił się trzem pasjom: islamowi, swojemu rancho w Teksasie i drużynie futbolowej Houston Oilers. W 1982 r. zmarł na atak serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All I Could Do Was Cry (Part 1)/All I Could Do Was Cry (Part 2)	Joe Tex	08.1960	-	102[3]	Anna 1119	[written by B. Davis][produced by Roquel Davis][#33 hit for Etta James in 1960]
I'd Rather Have You/ Old Time Lover	Joe Tex	07.1964	-	-	Dial 3020	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][44[3].R&B Chart]
Hold What You've Got/Fresh Out Of Tears	Joe Tex	12.1964	-	5[11]	Dial 4001	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][1[2][14].R&B Chart]
You Better Get It/You Got What It Takes	Joe Tex	02.1965	-	A:46[7];B:51[6]	Dial 4003	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][A:15[9].R&B Chart][B:10[8].R&B Chart]
A Woman Can Change A Man/Don't Let Your Left Hand Know	Joe Tex	04.1965	-	A:56[7];B:95[1]	Dial 4006	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][A:12[7].R&B Chart]
One Monkey Don't Stop No Show/Build Your Love (On A Solid Foundation)	Joe Tex	06.1965	-	65[4]	Dial 4011	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][20[7].R&B Chart]
I Want To (Do Everything For You)/Funny Bone	Joe Tex	08.1965	-	23[13]	Dial 4016	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][1[3][15].R&B Chart]
A Sweet Woman Like You/Close The Door	Joe Tex	12.1965	-	29[9]	Dial 4022	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][1[1][14].R&B Chart]
The Love You Save (May Be Your Own)/If Sugar Was As Sweet As You	Joe Tex	03.1966	-	56[8]	Dial 4026	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][2[12].R&B Chart]
S.Y.S.L.J.F.M. (The Letter Song)/I'm A Man	Joe Tex	05.1966	-	39[7]	Dial 4028	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][9[8].R&B Chart]
I Believe I'm Gonna Make It/You Better Believe It Baby	Joe Tex	07.1966	-	67[5]	Dial 4033	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][8[8].R&B Chart]
I've Got To Do A Little Bit Better/What In The World	Joe Tex	10.1966	-	64[5]	Dial 4045	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][20[7].R&B Chart]
Papa Was Too/The Truest Woman In The World	Joe Tex	12.1966	-	44[7]	Dial 4051	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][15[8].R&B Chart]
Show Me/A Woman Sees A Hard Time (When Her Man Is Gone)	Joe Tex	03.1967	-	35[8]	Dial 4055	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][24[8].R&B Chart]
Woman Like That, Yeah/I'm Going And Get It	Joe Tex	06.1967	-	54[7]	Dial 4059	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][24[6].R&B Chart]
A Woman's Hands/C.C. Rider	Joe Tex	08.1967	-	63[5]	Dial 4061	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][24[8].R&B Chart]
Skinny Legs And All/Watch The One (That Brings The Bad News)	Joe Tex	10.1967	-	10[15]	Dial 4063	[gold-US][written by J. Tex][produced by Buddy Killen][2[15].R&B Chart]
Men Are Gettin' Scarce/You're Gonna Thank Me, Woman	Joe Tex	02.1968	-	33[7]	Dial 4069	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][7[8].R&B Chart]
I'll Never Do You Wrong/Wooden Spoon	Joe Tex	05.1968	-	59[5]	Dial 4076	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][26[5].R&B Chart]
Keep The One You Got/Go Home And Do It	Joe Tex	08.1968	-	52[5]	Dial 4083	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][13[6].R&B Chart]
You Need Me Baby/Baby, Be Good	Joe Tex	10.1968	-	81[3]	Dial 4086	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][29[6].R&B Chart]
That's Your Baby/Sweet, Sweet Woman	Joe Tex	01.1969	-	88[3]	Dial 4089	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen]
Buying A Book/Chicken Crazy	Joe Tex	04.1969	-	47[8]	Dial 4090	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][10[7].R&B Chart]
That's The Way/Anything You Wanna Know	Joe Tex	07.1969	-	94[3]	Dial 4093	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][46[2].R&B Chart]
It Ain't Sanitary/We Can't Sit Down Now	Joe Tex	10.1969	-	117[3]	Dial 4094	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen]
(When Johnny Comes Marching Home Again) I Can't See You No More/Sure Is Good	Joe Tex	11.1969	-	105[3]	Dial 4095	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen]
Give The Baby Anything The Baby Wants/Takin' A Chance	Joe Tex	10.1971	-	102[2]	Dial 1008	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][20[9].R&B Chart]
I Gotcha/A Mother's Prayer	Joe Tex	01.1972	-	2[21]	Dial 1010	[gold-US][written by J. Tex][produced by Buddy Killen][A:1[1][17].R&B Chart][B:41[3].R&B Chart]
You Said A Bad Word/It Ain't Gonna Work Baby	Joe Tex	05.1972	-	41[8]	Dial 1012	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][12[9].R&B Chart]
Woman Stealer/Cat's Got Her Tongue	Joe Tex	02.1973	-	-	Dial 1020	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][41[8].R&B Chart]
Under Your Powerful Love/Sassy Sexy Wiggle	Joe Tex	07.1975	-	-	Dial 1154	[written by J. Tex][produced by Buddy Killen][27[11].R&B Chart]
Have You Ever/Baby, It's Rainin'	Joe Tex	02.1976	-	-	Dial 1156	[written by J. Tex][produced by Joe Tex, Norman Thrasher, Buddy Killen][74[5].R&B Chart]
Ain't Gonna Bump No More (With No Big Fat Woman)/I Mess Up Everything I Get My Hands On	Joe Tex	04.1977	2[11]	12[18]	Epic 50313	[gold-US][written by B. L. McGinty, B. Killen][produced by Buddy Killen][7[22].R&B Chart]
Hungry For Your Love/I Almost Got To Heaven Once	Joe Tex	09.1977	-	-	Epic 50426	[written by J. Tex, L. Johnson, J. King][produced by Buddy Killen][84[4].R&B Chart]
Rub Down/Be Kind To Old People	Joe Tex	01.1978	-	-	Epic 50494	[written by J. Tex, L. Hadley][produced by Buddy Killen][70[6].R&B Chart]
Loose Caboose/Music Ain't Got No Color	Joe Tex	12.1978	-	-	Dial 2800	[written by Joe Tex, Gloria Thompson][produced by Buddy Killen][48[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold What You've Got	Joe Tex	02.1965	-	124[7]	Atlantic 8106	[produced by Buddy Killen]
The New Boss	Joe Tex	11.1965	-	142[7]	Atlantic 8115	[produced by Buddy Killen]
The Love You Save	Joe Tex	05.1966	-	108[8]	Atlantic 8124	[produced by Buddy Killen]
The best of Joe Tex	Joe Tex	09.1967	-	168[4]	Atlantic 8144	[produced by Buddy Killen]
Live And Lively	Joe Tex	02.1968	-	84[17]	Atlantic 8156	[produced by Buddy Killen]
Soul Country	Joe Tex	07.1968	-	154[7]	Atlantic 8187	[produced by Buddy Killen]
Buying A Book	Joe Tex	07.1969	-	190[5]	Atlantic 8231	[produced by Buddy Killen]
I Gotcha	Joe Tex	04.1972	-	17[21]	Dial 6002	[produced by Buddy Killen]
Bumps & Bruises	Joe Tex	05.1977	-	108[9]	Epic 34 666	[produced by Buddy Killen]

wtorek, 28 grudnia 2021

Testament

Grupa powstała w 1983 r. w Oakland w stanie Kalifornia (USA) i była częścią tamtejszej, dynamicznie rozwijającej się sceny thrashowej. Początkowo działała pod nazwą The Legacy. W 1986 r. - po wielu zmianach personalnych - jej skład ustabilizował się w następującym zestawieniu: Steve „Zetro” Sousa (śpiew), Alex Skolnick (gitara), Eric Peterson (gitara), Greg Christian (bas) i Louie Clemente (perkusja). W młodości słuchali oni takich wykonawców jak Judas Priest, Scorpions i Iron Maiden, ale dość szybko skierowali się w stronę agresywnej i brutalnej muzyki. Wówczas zainteresowała się nimi wytwórnia Megaforce i zaoferowała kontrakt nagraniowy. Jednak tuż przed jego podpisaniem nieoczekiwanie odszedł Sousa, który zasilił Exodus, a jego miejsce zajął Chuck Billy. Ze względów prawnych formacja zmieniła także nazwę i tak narodził się Testament.

Popularność w międzynarodowych kręgach thrashowych przyniósł grupie debiutancki album The Legacy wydany w 1987 r. Płyta znalazła blisko pół miliona nabywców, co po części zawdzięczała nieustannym koncertom zespołu w całych Stanach Zjednoczonych. Wydany rok później longplay The New Order ukazał rozwój grupy, która zaproponowała nieco dłuższe i bardziej urozmaicone kompozycje, w tym m.in. własną wersję „Nobody’s Fault” z repertuaru... Aerosmith. Nadmierne obciążenie trudami częstych tournee spowodowało, iż artystyczny rozwój Testamentu został zatrzymany. Świadczył o tym pochodzący z 1989 r. album Practice What You Preach, a także wydany rok później Souls Of Black. Muzycy nie mieli możliwości spokojnej pracy nad obiema płytami; ta druga nagrana została w ciągu sześciu tygodni, niejako z marszu, między końcem jednego, a początkiem drugiego tournee (słynna trasa „The Clash Of Titans” wraz ze Slayerem, Megadeth i Suicidal Tendencies).

Krytycy i fani w swych ocenach byli zgodni, nic więc dziwnego, że na następny album zespołu trzeba było czekać aż dwa lata. W międzyczasie Testament podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic Records, a wydany w 1992 r. longplay The Ritual ukazał grupę z jak najlepszej strony. Producentem płyty został Tony Platt (AC/DC, Krokus, Dio), a utwory miksował Nigel Green (Def Leppard). Powstał ostrzejszy brzmieniowo, ale równocześnie wolniejszy, bardziej heavymetalowy materiał, życzliwie przyjęty przez dawnych fanów formacji. Promując płytę latem 1992 r. grupa wystąpiła - wraz ze Slayerem - w Polsce.

Wkrótce dość niespodziewanie pożegnał się z nią Skolnick, który już wcześniej występował z wirtuozem giatary basowej Stuartem Hammem. Zastąpił go Glenn Alvelais (eks-Forbidden). Nieco później kolegów opuścił także Clemente, a na jego miejsce przyjęto najpierw Johna Tempesta (eks-Exodus), a później Paula Bostapha (grał w Forbidden i Slayer). W 1993 r. ukazał się mini-album Return To The Apocalyptic City, zawierający cztery utwory koncertowe nagrane już w nowym składzie i dwa studyjne zrealizowane jeszcze ze Skolnickiem i Clemente.

Kolejna płyta „Low” wydana została w roku 1994. Partie perkusyjne nagrał John Tempesta, który wkrótce po sesji odszedł do White Zombie. Do grupy dołączył także nowy gitarzysta - James Murphy, którego obecność pozytywnie wpłynęła na jakość materiału. W wyniku nieporozumień zespół opuścił wkrótce wytwórnię Atlantic, tworząc własne wydawnictwo Burnt Offerings Inc. W 1995 r. wydany został album „Live At The Fillmore” z 14 utworami koncertowymi i 3 akustycznymi. Pod koniec 1996 roku zespół wystąpił w Krakowie na Metal Hammer Festiwal. Wkrótce po ukończeniu trasy promocyjnej Testament doświadczył licznych zmian personalnych (odejście trzech muzyków) i ostatecznie rozwiązał działalność.

Do reaktywacji grupy doszło jednak w stosunkowo niedługim czasie. W nowym składzie, w 1997 roku został nagrany nowy album „Demonic”, utrzymany stylistyczne w klimatach znacznie cięższych od poprzednich produkcji. Po kolejnych roszadach personalnych, w czerwcu 1999 ukazała się kolejna, długo oczekiwana płyta „The Gathering”, zbierająca bardzo pozytywne recenzje. Zespół wyruszył w trasę po USA i Europie. Tę ostatnią rozpoczęły cztery koncerty w Polsce: w Szczecinie, Poznaniu, Warszawie i Katowicach.

Począwszy od roku 2001 (come back Alexa Skolnicka), w Testament rozpoczął się okres wielkich powrotów - w 2003 po chorobie wrócił wokalista Chuck Billy, a w 2005 basista Greg Christian. W marcu 2007 roku zespół wystąpił katowickim Spodku podczas festiwalu „Metalmania”, a w marcu 2008 roku ukazała się pierwsza od dziewięciu lat studyjna płyta grupy „The Formation of Damnation”. W lipcu 2009 roku grupa powróciła do Polski, by wystąpić na krakowskim Knock Out Festival.

Mimo, że zespół nigdy nie osiągnął statusu równego Wielkiej Czwórce thrashu tworzonej przez Slayer, Metallicę, Megadeth i Anthrax, zjednał sobie rzesze wiernych fanów na całym świecie.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The New Order	Testament	06.1988	81[1]	136[14]	Megaforce 81 849	[produced by Alex Perialas]
Practice What You Preach	Testament	09.1989	40[2]	77[12]	Megaforce 82 009	[produced by Alex Perialas]
Souls of Black	Testament	10.1990	35[2]	73[8]	Megaforce 82 143	[produced by Michael Rosen, Testament]
The Ritual	Testament	05.1992	48[1]	55[9]	Atlantic 82 392	[produced by Tony Platt]
Low	Testament	10.1994	-	122[2]	Atlantic 82 645	[produced by GGGarth, Testament]
The Formation of Damnation	Testament	05.2008	-	59[4]	Nuclear Blast 2005	[produced by Eric Peterson, Chuck Billy]
Dark Roots of Earth	Testament	08.2012	57[1]	12[4]	Nuclear Blast NB 2509 [UK]	[produced by Andy Sneap]
Brotherhood of the Snake	Testament	11.2016	43[1]	20[2]	Nuclear Blast NB 33272 [UK]	[produced by Eric Peterson and Chuck Billy]
Titans of Creation	Testament	04.2020	-	96[1]	Nuclear Blast 5345	[produced by Chuck Billy, Eric Peterson ,Juan Urteaga]
The Formation of Damnation	Testament	05.2008	-	59[4]	Nuclear Blast 2005	[produced by Eric Peterson, Chuck Billy]

Tesla

Ten bluesowo-hardrockowy kwintet pochodzący z Sacramento w stanie Kalifornia (USA), początkowo występował jako City Kid, a swą późniejszą nazwę przyjął od nazwiska znanego naukowca Nikoli Tesli. Grupa powstała w 1985 r. w następującym składzie: Jeff Keith (śpiew), Tommy Skeoch (gita ra/śpiew), Frank Hannon (gitara/klawisze/śpiew), Brian Wheat (bas/śpiew) i Troy Lucketta (perkusja; wcześniej w Eric Martin Band). W 1986 r. muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Geffen Records i nagrali album Mechanical Resonance, powszechnie wychwalany debiut, dorównujący pod względem jakości i ustanawiania nowych standardów pierwszemu albumowi Montrose.

Płyta zawierała jędrny, metaliczny rock z wpływami bluesa i rock’n’rolla. Namiętny śpiew Jeffa Keitha nadał materiałowi dodatkowy wymiar. Album osiągnął 32. miejsce na liście „Billboardu”. Kolejna duża płyta The Great Radio Controversy, wydana w 1989 r., świadczyła o szybkim dojrzewaniu zespołu, czego dowodem był zestaw dopracowanych nagrań, nasyconych zaraźliwymi riffami i subtelnymi frazami.

Wydana na singlu ballada „Love Song” dostała się do pierwszej dziesiątki przebojów w USA, a sam album wylądował na 18. miejscu listy „Billboardu”. Trzeci longplay Five Man Acoustical Jam stworzył coś na kształt precedensu; nagrany został na żywo i zawierał wyłącznie akustyczne wersje kompozycji innych zespołów. Album Ritual podkreślił poczucie humoru muzyków, ich techniczną doskonałość i zdolność nawiązywania kontaktu z widownią. Z kolei wydany w 1991 r. longplay Psychotic Supper ukazał, z jaką łatwością zespół potrafi wrócić do pełnych energii, hardrockowych kawałków. Tesla nie mieści się w konwencjach, nie posługuje się sztuczkami, ani nie stara się dostosować do żadnej konkretnej szufladki. Nie ma sobie równych, pozostaje wierna swoim własnym przekonaniom, pozostając bardzo rzadkim zjawiskiem w dzisiejszym świecie rocka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Suzi	Tesla	05.1987	-	91[3]	Geffen 28 353	[written by Jim Diamond, Tony Hymas][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
Love Song	Tesla	09.1989	-	10[27]	Geffen 22 856	[gold-US][written by Jeff Keith and Frank Hannon][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
The Way It Is	Tesla	03.1990	-	55[12]	Geffen 19 948	[written by Jeff Keith, Troy Luccketta, Tommy Skeoch & Frank Hannon][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
Signs	Tesla	01.1991	70[1]	8[22]	Geffen 19 653	[written by Les Emmerson][produced by Dan McClendon]
What You Give	Tesla	04.1992	-	86[6]	Geffen 19 117	[written by Frank Hannon & Jeff Keith][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero,Tesla]
Little Suzi	Tesla	05.1987	-	91[3]	Geffen 28 353	[written by Jim Diamond, Tony Hymas][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mechanical Resonance	Tesla	01.1987	-	32[61]	Geffen 24 120	[platinum-US][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
The Great Radio Controversy	Tesla	02.1989	34[2]	18[67]	Geffen 24 224	[2x-platinum-US][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
Five Man Acoustical Jam	Tesla	12.1990	59[1]	12[48]	Geffen 24 311	[platinum-US][produced by Dan McClendon]
Psychotic Supper	Tesla	09.1991	44[2]	13[56]	Geffen 24 424	[platinum-US][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero]
Bust a Nut	Tesla	09.1994	51[1]	20[10]	Geffen 24 713	[gold-US][produced by Terry Thomas]
Time's Makin' Changes – The Best of Tesla	Tesla	01.1996	-	197[1]	Geffen 24 833	[platinum-US]
Into the Now	Tesla	03.2004	-	31[4]	Sanctuary 84 637	[produced by Tesla, Michael Rosen, Roger Sommers]
Forever More	Tesla	10.2008	-	33[3]	Tesla Electric Company Recordings TECR 008	[produced by Terry Thomas]
Simplicity	Tesla	06.2014	-	24[3]	Tesla Electric Company Recordings 96916	[produced by Tesla, Tom Zutaut]
Shock	Tesla	03.2019	-	21[1]	Tesla Electric Company Recordings 0029157	[produced by Phil Collen]

Yolanda Adams

Jedna z najważniejszych artystek, które przywracają religijne natchnienie i duchowość brzmieniom soul i r&b.

Yolanda Adams dorastała w silnie umuzykalnionej rodzinie razem z pięciorgiem rodzeństwa. Częsta obecność w domu klasycznych nagrań soulowych i gospel rozwinęły w artystce miłość do śpiewania. Po zakończeniu studiów w Texas southern university rozpoczęła pracę jako nauczycielka, dorabiając także w roli modelki. Rozwijała równolegle pasję muzyczną, występując jako główny głos w chórze Southeast Inspirational Choir. Na jednym z występów została dostrzeżona przez właścicieli niewielkiego labelu sound of gospel, w którym w 1988 r. wydała debiutancki materiał Just as I Am. Wraz z premierą krążka artystka zrezygnowała z pracy w szkole na rzecz pełnego poświęcenia się muzyce.
W pierwszych etapach kariery wokalistkę często spotykała krytyka za dołączanie do uduchowionej muzyki gospel odważnego image’u oraz brzmień bliskich „świeckim” gatunkom. Jednakże wraz z popularyzacją gospelu wśród masowej publiczności w latach 90-tych artystka została doceniona za niebywałą umiejętność balansowania pomiędzy zaangażowanymi religijnie treściami oraz atrakcyjnością brzmieniową dla słuchaczy bliskich rozrywkowym klimatom.

Szczególnie przełomowym w tym aspekcie materiałem był Mountain High... Valley Low (#24 w USA) z 1999 r. Do produkcji albumu Adams zaangażowała beatmakerów odpowiedzialnych za nagrania topowych gwiazd r&b - wśród nich znaleźli się m.in. Jimmy Jam & Terry Lewis (producenci Janet Jackson), Warryn Campbell Brandy, Kelly Price) i James „Big Jim” Wright Mariah
Carey). Album pokrył się w USA platyną, a „Open My Heart” - najpopularniejszy z singli - dotarł do 10. miejsca na liście przebojów hip-hop/ r&b w USA. Popularne wydawnictwo promowały jeszcze inne zachwycające kompozycje: „Fragile Heart”, „Yeah” i „The Things We Do”.

Niebywały talent Adams do śpiewania przepięknych pieśni o silnym wydźwięku uczuciowym został oficjalnie doceniony przez przemysł muzyczny w 1999 r. Wówczas po raz pierwszy w karierze artystki przyznano jej nagrodę Grammy. Adams triumfowała w kategorii Best Contemporary Soul Gospel Album. To samo wyróżnienie „Królowej współczesnego gospelu” przypadło za wydany w 2001 r. krążek z zapisem koncertu - The Experience.
Obdarzona przejmującym, głębokim głosem artystka ma na koncie łącznie kilkanaście albumów, z których spora część to składanki najbardziej znanych przebojów czy nagrania z koncertów. Wśród nich należy wyróżnić złote Believe (2000), album z utworami świątecznymi Christmas with Yolanda Adams (2000) oraz The Best of Yolanda Adams (1999) - najsłynniejszą kompilację kompozycji Yolandy, okrytą złotem w USA.

Adams słynie z zapierających dech w piersiach występów na żywo, podczas których w pełni można odczuć olbrzymi ładunek emocjonalny obecny w jej kompozycjach. Artystka wspina się wówczas na same szczyty możliwości wokalnych, imponująco używając wyjątkowo bogatej barwy wokalu. Bardzo skromna twórczyni często bywa porównywana przez krytyków do Boba Marleya i Steviego Wonde- ra, z racji silnego akcentowania warstwy duchowej «w nagraniach, bez jednoczesnego usuwania w cień muzycznej maestrii.
Oprócz nagrywania pełnych krążków i występowania na żywo, artystka realizuje się także jako didżej- ka radiowa - prowadzi poranny program w stacji urban GOSPEL. W 2Q07 r. uruchomiła własną linię odzieżową yolanda’s clozet.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gotta Have Love	Yolanda Adams	01.1996	-	-	Tribute 5913	[written by Brian Overton, Khalid Keene, Ted Howard, Terrence Jones , Yolanda Adams][produced by Brian O., Khalid K., Ted Howard][97[2].R&B Chart]
Open my heart	Yolanda Adams	08.2000	-	57[20]	Elektra 67 118	[written by James Harris, James Q. Wright, Terry Lewis, Yolanda Adams][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis, James "Big Jim" Wright][10[44].R&B Chart]
Never Give Up	Yolanda Adams	01.2002	-	-	Elektra	[written by James Wright, James Harris III, Terry Lewis, Yolanda Adams][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis, James "Big Jim" Wright][79[8].R&B Chart]
I'm Gonna Be Ready	Yolanda Adams	06.2002	-	-	Elektra	[written by James Wright, James Harris III, Terry Lewis, Yolanda Adams][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis, James "Big Jim" Wright][74[20].R&B Chart]
The Battle Is The Lord's	Yolanda Adams	01.2003	-	-	Verity	[written by V. Michael McKay][produced by Ben Tankard, Yolanda Adams][75[20].R&B Chart]
Someone Watching Over You	Yolanda Adams	09.2005	-	-	Elektra	[written by Barry Eastmond, Gordon Chambers, Phil Galdston][57[20].R&B Chart]
Where love begins	Patti LaBelle feat. Yolanda Adams	01.2007	-	-	Umbrella	[68[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mountain high...Valley low	Yolanda Adams	10.1999	-	24[54]	Elektra 62 439	[platinum-US][produced by Kevin Bond, Buster & Shavoni, Warryn Campbell ,Fred Hammond, Jimmy Jam & Terry Lewis, Little Walt ,Richard Smallwood, Keith Thomas]
Christmas with Yolanda Adams	Yolanda Adams	12.2000	-	86[9]	Elektra 62 567	[produced by Buster & Shavoni]
The expierence	Yolanda Adams	04.2001	-	63[11]	Elektra 62 629	[produced by Shep Crawford, Yolanda Adams]
Believe	Yolanda Adams	12.2001	-	42[36]	Elektra 62 690	[platinum-US][produced by Kevin Bond, Louis Brown, Buster & Shavoni, Warryn Campbell, Mike City ,Shep Crawford ,Drop Squad ,Jimmy Jam & Terry Lewis, James "Big Jim" Wright]
Day by day	Yolanda Adams	09.2005	-	23[22]	Elektra 83 789	[produced by Bobby Ross Avila, Issiah Avila, Gordon Chambers, Mike City, Shep Crawford ,Barry Eastmond, Kirk Franklin, Phil Galdston ,Jimmy Jam & Terry Lewis ,Rickey Minor ,Troy Taylor]
What a Wonderful Time	Yolanda Adams	12.2007	-	179[2]	Columbia 84297	[produced by Warryn Campbell ,Gordon Chambers ,Michael J. Powell]
Becoming	Yolanda Adams	05.2011	-	99[2]	N-House	[produced by Yolanda Adams ,Steve Bracey, Crazy C, Drathoven, Erroll "Poppi" McCalla ,Lab Ox, Vikaden]

poniedziałek, 27 grudnia 2021

3rd Storee

Pochodzącą z Południowej Kalifornii grupę 3rd Storee w pierwszych etapach działalności wielokrotnie porównywano z klasykami dziecięco-nastoletniego r&b, jak The Jackson 5 czy New Edition. Trzech piętnastolatków (D’Smoove a.k.a. Dante, Jay-R, Kevontay) i 12-letni wówczas LiY Man, śpiewający wspólnie ponad pięć lat, zadebiutowali na scenie muzycznej w 1999 r. materiałem 3rd Storee. Pięć nagrań z wydawnictwa - w tym romantyczną balladę singlową „If Ever” - wyprodukował sam Babyface, co dało w rezultacie osadzone w tradycji czarnej muzyki i dość dojrzałe jak na nastoletnią grupę brzmienie. Nie zabrakło także bardziej imprezowych i beztroskich nagrań celebrujących uroki młodości, jak chociażby „Party Tonight” z gościnnym udziałem rapera Treacha z Naughty by Nature. Płyta nie została jednak zauważona przez szerokie audytorium, a o grupie było głośno głównie dzięki udanym supportom na trasach koncertowych innych małoletnich gwiazd muzyki pop/ r&b, jak Britney Spears, Usher czy ‘N Sync.

Drugie wydawnictwo formacja wydała w zmienionym składzie - na miejscu LiY Mana pojawili się J’Son (Jason Thomas, prowadzący wcześniej karierę solową) i Gavin. Wydany w oficynie DEF SOUL materiał Get with Me podobnie jak debiut nie zawojował list przebojów, pomimo wsparcia muzycznego od takich producentów, jak Rodney Jerkins (tytułowy singiel), Nokio ( Dru Hill) czy związany z Boyz II Men Pajam. Mieszanka imprezowych hymnów („All Aboard”, „Clap Your Hands”) i zmysłowych ballad („Don’t Lose Hope”, „Im Sorry”) dotarła do 91. miejsca zestawienia billboard 200.

Grupa powróciła na scenę w 2006 pod zmienioną nazwą Chapter 4 (w pierwszej koncepcji wokaliści mieli nagrywać pod szyldem Black Friday) i związała się z oficyną j records. Wydała wówczas nagrania „Fool with Me” (interpretacja utworu Omariona) i „Lights On” (gość. raper Fabolous). Trzecie podejście do podbicia mainstreamowej sceny r&b do tej pory nie przyniosło pełnego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If Ever	3rd Storee	03.1999	-	115[3]	Yab Yum 64 057	[produced by Babyface][64[10].R&B Chart]
Party Tonight	3rd Storee featuring Treach and RL	07.1999	-	-	Yab Yum 64 036	[written by A. Criss, Bob Robinson, Jamie Hawkins, Jonathan Buck, R.L. Huggar, Tim Kelley][produced by Jamie Hawkins, R.L. Huggar][63[11].R&B Chart][sample z "They don't know"-Jon B]
Get With Me	3rd Storee featuring Joe Budden	09.2002	-	-	Def Soul 588 873	[produced by Babyface][85[5].R&B Chart]
If Ever	3rd Storee	03.1999	-	115[3]	Yab Yum 64 057	[64[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get With Me	3rd Storee	10.2002	-	91[5]	Def Soul 586 977	[produced by Paul D. Allen and Damon Thomas]

3LW

Znane żeńskie trio, którego popularność przypadła na okres przełomu wieków, gdy żadna z członkiń formacji nie była jeszcze pełnoletnia. 3LW często porównywano do Destiny’s Child, TLC i 702, ale kariera grupy nie okazała się jak dotąd tak pomyślna, jak w przypadku wcześniej wymienionych.
3LW - akronim od wyrażenia „3 Little Woman” - zostało powołane do życia w 1999 r. w Newark. Inicjatywa powstania zespołu wypłynęła ze strony matki Kiely Williams, która została menedżerką formacji, dobrała swej córce odpowiednie wokalistki i wykorzystując rodzinne koneksje doprowadziła do podpisania umowy z epic records.

Wszystkie członkinie pierwszego składu 3LW miały za sobą, pomimo bardzo młodego wieku, pewne doświadczenia sceniczne. Naturi Naughton od piątego roku życia śpiewała w kościelnym chórze i startowała w przeglądach talentów. Mająca latynoskie korzenie Adrienne Bailon przeszła podobną drogę, gdy pewnego dnia została dostrzeżona przez hiszpańskiego gwiazdora Ricky' ego Martina, który pomagał jej zdobywać studyjne szlify. Kiely Williams z kolei od najmłodszych lat występowała w telewizji, zaliczając drobne epizody aktorskie, jednak jeszcze jako młoda dziewczynka zdecydowała, że to śpiewanie sprawia jej najwięcej przyjemności i z tym chce związać swoje życie.

3LW w składzie Williams, Naughton i Bailon rozpoczęło pracę nad debiutanckim albumem w połowie 2000 r. Już pierwszy singiel formacji „No More (Baby Ima Do Right)” okazał się sporym hitem i zdecydowanie pomógł w promocji debiutanckiego albumu tria - 3LW z jesieni 2000 r. Płyta zdobyła bardzo dużą popularność i okryła się w szybkim czasie platyną po sprzedaży ponad miliona trzystu tysięcy sztuk. Utrzymany w stylistyce urban r&b/ hip-hop materiał wyprodukował w głównej mierze Sean „Sep” Hall z pomocą Full Force, Edwina Nicholasa i The Trackmasters.

Po sukcesie debiutanckiej płyty 3LW wyruszyły na spektakularną trasę mtv u boku Destiny’s Child, Eve, Dream, Nelly ego i Jessiki Simpson. Na przełomie 2001 i 2002 r. dziewczyny powróciły do studia, przygotowując materiał na drugi album.
Niestety wydawnictwo Same Game, Different Rules nie spotkało się z przychylnym odzewem labelu Epic który z uwagi na niewielką wartość komercyjną piosenek nagranych przez 3LW, zdecydował się wstrzymać wydanie płyty. Spotkało się to z ostrym sprzeciwem ze strony fanów grupy, którzy postanowili pomóc dziewczynom i namawiali rozgłośnie radiowe do grania kawałków z płyty Same Game..., które wyciekły do Internetu. Cała akcja zakończyła się powodzeniem.

Po tym, jak 3LW nagrały po części nowy materiał z promującym go singlem „I Do (Wanna Get Close to You)” (bit Diddy’ego, gościnny udział Loona) na czele, epic zdecydował się jednak wydać album, który ostatecznie nosił tytuł A Girl Can Mack. Jego premiera odbyła się w atmosferze skandalu, jako że Naturi Naughton ogłosiła odejście z zespołu, po tym jak została zaatakowana i znieważona przez Kiely Williams. Grupa co prawda promowała krążek pod swym oryginalnym szyldem, ale Bailon i Williams często podkreślały w wywiadach żartobliwie, że tak naprawdę formację można nazywać 2LW. Skandal i hałas związany z odejściem Naughton, nie pomógł promocji płyty. Zadebiutowała ona co prawda na 15. miejscu listy billboardu, ale szybko z niej zleciała, nie osiągając nawet dwustu tysięcy sprzedanych sztuk.

Jeszcze w grudniu tego samego roku do sklepów trafił świąteczny album Naughty or Nice, nagrany przez Bailon i Williams w duecie. Nie odniósł on sukcesu i w 2003 r. grupa pożegnała się z macierzystą wytwórnią. Na bazie kilku przesłuchań w największych amerykańskich miastach udało się znaleźć następczynię Naughton, którą została Jessica Benson, mająca wówczas zaledwie czternaście lat. Pod koniec 2003 r. grupa podpisała umowę z labelem SO SO def, by rok później rozpocząć pracę nad krążkiem Phoenix Rising. Premierę albumu wielokrotnie przekładano, zmieniła się w międzyczasie również jego nazwa na Point of No Return, ostatecznie materiał miał ujrzeć światło dziennie w lipcu 2007 r. Produkcją wydawnictwa zajęli się tacy fachowcy, jak Jermaine Dupri, Rich Harrison, Scott Storch i Dre & Vidal, a promujący krążek singiel „Feelin’ You” dotarł aż do dwunastego miejsca na amerykańskiej liście przebojów pop.

Po raz kolejny okazało się jednak, że z dużej chmury mały deszcz. Płyta została dosłownie na kilka tygodni przed datą wydania wycofana z tłoczenia. Niezliczone plotki donoszą, że być może dopiero pod koniec 2008 r. wydawnictwo wreszcie sie ukaże.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No more [Baby I' ma do right]/I can' t take it [NAS]	3LW	11.2000	6[17][06.2001]	23[25]	Epic 79 505	[written by Butler, N./Hall, S./Giles, C.][produced by Sean Hall][22[23].R&B Chart]
Playas gon' play	3LW	06.2001	21[8]	81[7]	Epic 79 595	[written by Sean "Sep" Hall ,Nate Butler][produced by Sean Hall][56[12].R&B Chart]
Feels good [Don' t worry bout a thing]/Rah rah	Naughty By Nature feat 3LW	03.2002	44[1]	53[20]	TVT 2344	[written by Anthony Criss, Vincent Brown][produced by Naughty by Nature][25[20].R&B Chart][sample z Feels good-Tony!Toni!Tone!]
I do [Wanna get close to you]	3LW feat P.Diddy & Loon	08.2002	-	58[14]	Epic 79 769	[written by 3LW,M. Jones,W. Sing,A. Stupart,M. Winans][produced by P. Diddy,C.D. Hawkins][50[18].R&B Chart]
Get Up N Get It	Bone Thugs-n-Harmony feat. 3LW	08.2002	-	-	Ruthless	[63[7].R&B Chart]]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
3LW	3LW	12.2000	75[2][06.2001]	29[40]	Nine Lives 63 961	[platinium-US][Producers: Full Force , Edwin Nicholas , Sean "Sep" Hall , Poke , Joe P]
A girl can mack	3LW	11.2002	-	15[6]	Sony 86200	[Producers: Full Force , Sean "Puffy" Combs , Joey Elias , Travon Potts , Mario Winans]

Biv 10 Records

Biv 10 Records została założona przez Michaela Bivinsa w 1992 roku poprzez wspólne przedsięwzięcie z Motown Records.

Na początku lat 90-tych firma zarządzająca Bivins, Biv Entertainment, odniosła wiele sukcesów, tworząc nowe zespoły (Boyz II Men, Another Bad Creation i MC Brains) we współpracy z Motown Records. W rezultacie Motown sfinansował Bivins swoją własną wytwórnią, Biv 10 Records. Logo firmy przedstawiało zarys dłoni trzymającej piłkę do koszykówki z nazwą „BIV 10” wydrukowaną na dłoni nad nadgarstkiem. Podczas gdy wytwórnia odniosła niewielki sukces z nastoletnimi grupami R&B Subway i 702, znaczący sukces w dużej mierze umykał firmie.

Bardziej znane zespoły, za które odpowiadał Bivins, takie jak Boyz II Men, powstały przed powstaniem wytwórni Biv 10, a zamiast tego podpisały kontrakt bezpośrednio z Motown - gdzie pozostali po premierze. W 2000 roku dystrybucja Biv 10 została przeniesiona z Motown do Universal Records, wraz z wydaniem BBD, studyjnego albumu Bell Biv Devoe.

W 2002 roku etykieta została zdemontowana i złożona w Motown.

Single na listach przebojów

This Lil' Game We Play   Subway featuring 702   02.1995   15.US [gold-US]
Steelo   702   09.1996   41.UK/ 32.US [gold-US]
Get It Together   702   02.1997   10.US [gold-US]
All I Want   702   08.1997    35.US

Albumy na listach przebojów

No Doubt 702 02.1997 82.US [gold-US]

702

Jedna z najciekawszych amerykańskich formacji r&b drugiej połowy lat 90-tych i początków XXI w.
Zanim girls band przyjął nazwę 702 i ukształtował się jego ostateczny skład, formację współtworzyły cztery siostry Grinstead, mieszkające w Las Vegas. Przy okazji każdego ważnego wydarzenia odbywającego się w legendarnym caesar’s palace (przede wszystkim walk bokserskich), dziewczyny śpiewały w holu budynku, licząc na dostrzeżenie ze strony osób związanych z biznesem muzycznym. Tym, kto dostrzegł siostry, nie był jednak nikt z branży, tylko komik i aktor Sinbad. To dzięki jego pomocy formacja, którą roboczo nazwał Sweeta Than Sugah, trafiła na konkurs talentów w Atlancie.

Uzdolnione siostry wpadły w oko członka grupy Bell Biv DeVoe - Michaela Bivinsa, który postanowił wziąć je pod swoje skrzydła i wcielić do labelu biv TEN, podległego legendarnej wytwórni motown. Grupę nazwano ostatecznie 702 (kod pocztowy Las Vegas). Oficjalny debiut formacji miał miejsce w 1995 r., gościnnie w nagraniu „The Lil’ Game We Play” Subwaya.
Pod koniec 1995 r. uformował się ostateczny skład grupy. Spośród sióstr Grinstead ostały się Irish i LeMisha, a główną wokalistką stała się ich wieloletnia przyjaciółka Kameelah Williams. W takiej konfiguracji 702 rozpoczęły pracę nad debiutanckim albumem, przy którym formacji bardzo pomogła startująca do wielkiej kariery Missy Elliott, produkując i współtworząc teksty aż do czterech nagrań.

Innymi artystami, którzy przyczynili się do debiutu 702 byli m.in. Donell Jones, Troy Taylor i Chad Elliott. Efektem tego jesienią 1996 r. do sklepów trafił krążek No Doubt. Płyta okazała się bardzo dużym sukcesem. Dobrze wyprodukowany materiał stylistycznie opierał się o miks nowoczesnego r&b z domieszką popu i hip-hopu, okrywając się ostatecznie platyną. Dwa single z płyty - „Steelo” i „Get It Together” podbiły kluby i fale radiowego eteru, zdobywając status złotych. Za swój debiut 702 otrzymały nagrodę SOUL TRAIN LADY OF SOUL AWARD.

W wakacje 1999 r. formacja wydała swój drugi album, zatytułowany po prostu 702. Materiał promował przebojowy singiel „Where My Girls At?” autorstwa Missy Elliott. Nagranie stało się jednym z największych hitów roku, ale ogólna sprzedaż płyty nie sprostała oczekiwaniom dziewczyn. Żaden z pozostałych singli promujących materiał nie dotarł do pierwszej setki listy billboardu.

Ogólne niepowodzenie 702 przyczyniło się do kilkuletniego zawieszenia działalności grupy. Kameelah opuściła formację, licząc na solową karierę, a jej miejsce zajęła Cree Lamore. Przez pewien czas, gdy na urlop macierzyński udała się LeMisha, do 702 dołączyła inna z sióstr Grinstead - Orish. Grupa rzadko koncertowała, bowiem poszczególne członkinie były zajęte karierami jako modelki i aktorki. Dopiero w 2002 r. 702 powróciły singlem „Pootie Tangin’”.

Na początku 2003 r. Kameelah zdecydowała się powrócić do formacji i dziewczyny, w swym najbardziej rozpoznawalnym przez fanów składzie, nagrały krążek Siar. Gwiazdorsko obsadzony produkcyjnie i gościnnie (m.in. The Neptunes, Clipse, Ted Bishop, Mike City, Mario Winans) materiał stał na bardzo wysokim poziomie, lecz pozbawiony był niemal całkowicie kampanii promocyjnej i w efekcie okazał się wielką klapą. Po tym fiasku drogi dziewczyn na nowo się rozeszły. Od czasu do czasu pojawiają się co prawda plotki na temat rzekomej reaktywacji 702, lecz jak dotąd nie znalazły one potwierdzenia w rzeczywistości.

Formacja z Las Vegas jest jedną z najciekawszych i najbardziej wartościowych artystycznie grup r&b przełomu wieków. 702 miały jednak sporego pecha - pozbawione szerokjej machiny promocyjnej, nie miały szainsy rywalizacji z Destiny’s Child czy TLC. Pomimo tego na koncie zespołu jest jedna statuetka soul train lady of soul award, pięć nominacji do tej samej nagrody, a także pojedyncze nominacje do American music awards i bet awards.

W 2008 r. z powodu niewydolności nerek, połączonej z rakiem zmarła założycielka zespołu - Orish Grinstead. W chwili śmierci 20 kwietnia miała ona zaledwie 27 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Lil' Game We Play	Subway featuring 702	02.1995	-	15[20]	Biv 10 0252	[gold-US][written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][4[26].R&B Chart]
Steelo	702	09.1996	41[2]	32[20]	Biv 10 0530	[gold-US][written by Chad Elliott ,Melissa Elliott, George Pearson, Gordon Sumner][produced by Chad "Dr. Ceuss" Elliott, George Pearson][12[28].R&B Chart][sample z "Voices in my head"-The Police]
Get It Together	702	02.1997	-	10[20]	Biv 10 0612	[gold-US][written by D. Jones][produced by Donell Jones][3[27].R&B Chart]
No Doubt	702	06.1997	59[2]	-	Motown 8607052 [UK]	[written by Troy Taylor & Charles Farrar][58[7].R&B Chart]
All I Want	702	08.1997	-	35[12]	Biv 10 0676	[written by Charles Farrar, Berry Gordy, Alphonso Mizell, Freddie Perren ,Deke Richards ,Troy Taylor][produced by Charles Farrar ,Troy Taylor][33[11].R&B Chart][sample z "it's great to be here"-Jackson 5][piosenka z filmu "Good burger"]
Beep Me 911	Missy Elliott featuring 702 and Magoo	04.1998	-	14[3]	EastWest E 3859CD [UK]	[written by Melissa Elliott, Timothy Mosley ,Melvin Barcliff][produced by Timbaland][13[13].R&B Chart]
Where My Girls At?	702	05.1999	22[4]	4[42]	Motown 860 891	[gold-US][written by Melissa Elliott ,Eric Seats ,Rapture Stewart][produced by Melissa Elliott ,Eric Seats ,Rapture Stewart][3[29].R&B Chart]
You Don't Know	702	08.1999	36[3]	-	Motown TMGCD 1502 [UK]	[written by Anthem, Soulshock& Kenneth Karlin][produced by Soulshock & Karlin][50[20].R&B Chart]
Gotta Leave	702	02.2000	-	-	Motown 156 772	[written by Melissa Elliott, Eric Seats, Rapture Stewart][produced by Melissa Elliott, Eric Seats, Rapture Stewart][58[9].R&B Chart]
Star	702	01.2003	-	-	Motown 019 583	[written by Malice , Pusha T & Pharrell Williams][98[2].R&B Chart]
I Still Love You	702	03.2003	-	-	Motown	[written by Chad Hugo & Pharrell Williams][49[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Doubt	702	02.1997	-	82[30]	Biv Ten 0738	[gold-US][produced by The Characters, Armando Colon, Chad "Dr. Seuss" Elliott, Donell Jones ,Majesty ,George R. Pearson, Malik Pendleton, Rashad Smith, Terry "T-Rock" Williams]
702	702	07.1999	112	34[21]	Motown 549 526	[platinum-US][produced by Bruce Carbone, Kedar Massenburg , Bag ,Warryn "Smiley" Campbell, Greg Charley ,Dutch, Jany, Marc Kinchen ,Missy Elliott, PI & Jam, Rapture Stewart, Eric Seats, Soulshock & Karlin, Maurice Wilcher]
Star	702	04.2003	-	45[3]	Motown 066 130	[produced by Kedar Massenburg ,Shante Paige,Todd Russaw,Ted Bishop, Kevin "She'kspere" Briggs, Mike City, Charles Farrar, The Neptunes ,Mario Winans]

411

Brytyjski girls band r&b/ pop 411 został dostrzeżony w 2002 r. po zaśpiewaniu chórków w coverze nagrania Ala Greena „Let s Stay Together”, dzięki któremu wykonujący go brawurowo Lemar zajął trzecie miejsce w znanym brytyjskim castingu telewizyjnym „Fame Academy”. Carolyn, Tanya, Tisha i Suzie zdobyły następnie kontrakt płytowy w SONY music, gdzie w 2004 r. wydały debiutancki krążek Between the Sheets.

Próba podboju mainstreamowego rynku r&b spaliła ostatecznie na panewce. Debiutancki singiel „On My Knees”, oparty na tym samym symfonicznym brzmieniowo podkładzie co klasyk niemieckiego rapu „Esperanto” grupy Freundeskreis z 1999 r., dotarł co prawda do 4. miejsca angielskiej listy przebojów, ale nawet gościnny udział rapera Ghostface z kultowego hiphopowego kolektywu Wu-Tang Clan nie pomógł w zaistnieniu za Oceanem. Wynik deklamowanej bez specjalnego wyrazu kompozycji, z modną wówczas partią refrenu o przyśpieszonym tempie, nieznacznie pobił kolejny utwór - taneczny „Dumb”, który wdrapał się do pierwszej trójki brytyjskiego zestawienia.

Sam debiutancki album natomiast ledwo dotarł do pierwszej pięćdziesiątki listy długogrających wydawnictw w Anglii, co oddaje uznanie grupy 411 przez fanów za sezonową atrakcję typu „one hit wonder”, niezdolną do porwania pełnym materiałem. Tak też faktycznie się stało - po fuzji sony i bmg w 2004 r. macierzysta wytwórnia zerwała z dziewczynami kontrakt wydawniczy. Po kilku latach problemów ze znalezieniem wydawcy grupa zawiesiła działalność.

Pod koniec 2007 r. Tanya i Tisha ogłosiły założenie duetu Sunshyne, który jednak rozpadł się przed opublikowaniem jakichkolwiek nagrań.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On My Knees	411	05.2004	4[14]	-	Sony Music 6749381	[written by Fitzgerald Scott, Tanya Boniface, Suzie Furlonger, Carolyn Owlett, Ed Townsend ,Kim Hoglund, Tish Martin][produced by Fitzgerald Scott ,Kookie]
Dumb	411	09.2004	3[10]	-	Sony/Streetside 6752622	[written by Joshua Thompson, the 411, Gandalf Roudette-Mushcamp][produced by Dave McCracken]
Teardrops	411	11.2004	23[5]	-	Sony/Streetside 6754812	[written by the 411 ,Fitzgerald Scott, Kim Hoglund, Lalo Schifrin][produced by Fitzgerald Scott ,Kookie]
On My Knees	411	05.2004	4[14]	-	Sony Music 6749381	[written by Fitzgerald Scott, Tanya Boniface, Suzie Furlonger, Carolyn Owlett, Ed Townsend ,Kim Hoglund, Tish Martin][produced by Fitzgerald Scott ,Kim Hoglund]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Between the Sheets	411	12.2004	46[3]	-	Sony Music 5190842	-

Edwin Hawkins Singers

Grupa założona przez Edwina Hawkinsa (ur. w sierpniu 1943 r. w Oakland w stanie Kalifornia, USA) i Battey Watson, prowadzących chór kongregacji Ephresian Church Of God In Christ w Berkeley
nad zatoką San Francisco. W 1967 r. Hawkins i Watson ogłosili nabór zamiejscowych wokalistek do Stanowego Młodzieżowego Chóru Północnej Kalifornii. Celem zebrania funduszy na przedsięwzięcie, pięćdziesięcioosobowy chór nagrał w 1967 r. długogrającą płytę. Jej tytułowy temat, „Oh Happy Days”, przypadł do gustu Tomowi Donahue, popularnemu prezenterowi z San Francisco.

Radiowa promocja doprowadziła do podpisania przez grupę kontraktu z wytwórnią Buddah i nieoczekiwanego sukcesu nagrania na światowych listach przebojów. Wprawdzie singel sygnowała grupa Edwin Hawkins Singers, powodzenie zawdzięczał głównie porywającej wokalizie liderki Dorothy Combs Morrison (ur. w 1945 r. w Longview w stanie Teksas, USA). Dorothy próbowała później bez powodzenia solowej kariery, chór Hawkinsa zaś, pozbawiony swego głównego atutu, nie potrafił powtórzyć sukcesu pierwszego nagrania.

Ceniony jako sesyjna grupa wokalna, towarzyszył w 1970 r. Melanie w temacie „Lay Down (Candle In The Rain)”. Płyta trafiła do pierwszej dziesiątki amerykańskich list przebojów, ale dalsza kariera grupy ułożyła się mniej pomyślnie. Chór Hawkinsa pojawia się obecnie tylko na koncertowych trasach, a nagrań dokonuje sporadycznie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Happy Day/Jesus, Lover Of My Soul	Edwin Hawkins Singers	04.1969	2[13]	4[10]	Pavilion 20 001	[gold-US][written by Edwin R. Hawkins][produced by La Mont Bench][2[10].R&B Chart]
Ain't It Like Him/Lord, Don't Move That Mountain	Edwin Hawkins Singers	08.1969	-	101[2]	Pavilion 20 002	[written by Edwin R. Hawkins][produced by Edwin R. Hawkins]
Blowin' In The Wind/Pray For Peace	Edwin Hawkins Singers	11.1969	-	118[1]	Buddah 145	[written by Bob Dylan][produced by Edwin R. Hawkins]
Lay Down (Candles In The Rain)/Candles In The Rain [Melanie]	Melanie With The Edwin Hawkins Singers	04.1970	-	6[17]	Buddah 167	[written by Melanie Safka][produced by Peter Schekeryk]
If At First You Don't Succeed (Try, Try Again)	Edwin Hawkins Singers	04.1990	-	-	Lection 873 493	[89[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let Us Go into the House of the Lord	Edwin Hawkins Singers	05.1969	-	15[23]	Pavilion 10 001	[produced by LaMont Bench]
Children (Get Together)	Edwin Hawkins Singers	10.1971	-	180[8]	Buddah 5086	[produced by Stan Vincent]
I'd Like To Teach The World To Sing	Edwin Hawkins Singers	05.1972	-	171[4]	Buddah 5101	-

Dream Theater

Dream Theater - amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawiszowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Kansas, Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Zespół jest uważany za jeden z najważniejszych w historii metalu progresywnego. Do września 2010 roku działał w składzie James LaBrie, John Myung, John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess.

Zespół powstał na początku 1985 roku z inicjatywy dwóch studentów wyższej szkoły muzycznej Berklee College of Music w Bostonie - gitarzysty Johna Petrucci'ego i basisty Johna Myunga. W jednej z uczelnianych sal prób muzycy spotkali perkusistę Mike’a Portnoya, który po dwóch dniach wstąpił do ich zespołu. Członkowie grupy od razu przystąpili do prób i komponowania. Następnie do zespołu doszli Kevin Moore - klawiszowiec, starszy kolega Petrucciego, uczeń Stanowego Uniwersytetu Nowego Jorku we Fredonii i Chris Collins - wokalista, kolega z sąsiedztwa, którego usłyszeli śpiewającego nuta w nutę utwór „Queen of the Reich” zespołu Queensryche. Pierwsza nazwa zespołu - Majesty - została zainspirowana słowem „majestic” (ang. majestatyczny, doniosły), jakim Mike Portnoy opisał końcową część utworu „Bastille Day” grupy Rush.

Portnoy, Petrucci i Myung mieli w tym okresie również inne zajęcia: nauka, praca i udzielanie korepetycji. Natłok obowiązków nakłonił ich do podjęcia decyzji o rzuceniu nauki i skupieniu się na zespole. Kevin Moore również porzucił naukę na uniwersytecie.

W roku 1986 Majesty wydali kasetę demo zatytułowaną Majesty demos. Demo nagrane zostało na czterościeżkowcu Mike’a Portnoya i zawierało 6 utworów naznaczonych wpływem zespołu Rush i innych progresywnorockowych i progresywnometalowych kapel. Nakład 1000 sztuk egzemplarzy rozszedł się w przeciągu 6 miesięcy między fanami rockowymi oraz metalowymi magazynami. Mike Portnoy wręczył jedną kopię kasety Jimowi Matheosowi - gitarzyście zespołu Fates Warning - dzięki czemu nagranie szybko rozprzestrzeniło się na progresywnometalowej scenie muzycznej.

Krótko po wydaniu dema grupa musiała zrezygnować z dotychczasowej nazwy, gdyż zespół jazzowy z Las Vegas, który również nazywał się Majesty, zagroził podjęciem kroków prawnych w związku z naruszeniem praw autorskich. Jednymi z nowych nazw branych pod uwagę były: „Glasser”, „M2”, „Magus”, „Ytse Jam”. Ostateczna nazwa - Dream Theater -została nadana, gdy Mike Portnoy dostał wiadomość od swojego ojca - Howarda - który opisywał mu kino w miasteczku Monterey w Kalifornii nazywające się Dream Theater.

W listopadzie 1986 roku - po kilku miesiącach wspólnego tworzenia i koncertowania - Chris Collins, którego wizja rozwoju twórczego nie zgadzała się z wizją pozostałej czwórki, opuścił zespół. Pod koniec 1987 roku jego miejsce zajął Charlie Dominici - gitarzysta i wokalista zespołu Franke and the Knockouts. Dream Theater zaczął ponownie i jeszcze intensywniej koncertować w Nowym Jorku i okolicach. Słuch o nich dotarł w końcu do Mechanic Records - oddziału korporacji muzycznej MCA (Music Corporation of America). Zespół podpisał w 1988 roku z wytwórnią swój pierwszy kontrakt płytowy od razu rozpoczynając prace nagraniowe.

Album When Dream and Day Unite został wydany 6 marca 1989 roku, z dużo mniejszym niż zespół oczekiwał rozgłosem. Pierwsza koncertowa trasa promocyjna obejmowała 5 koncertów w stanach Nowy Jork i Rhode Island. Po czwartym Charlie Dominici został wyrzucony z zespołu z powodu osobistych i twórczych konfliktów z pozostałymi muzykami. Charlie zaśpiewał jednak jeszcze raz, niedługo po zwolnieniu, kiedy zespół Marillion poprosił Dream Theater o otwarcie ich koncertu w Nowym Jorku.

Kontrakt z Mechanic Records nie był korzystny dla zespołu i po odejściu Dominiciego muzykom udało się go zerwać. Dream Theater rozpoczął poszukiwania nowego wokalisty tworząc jednocześnie materiał na kolejny album.

Steve Stone został przedstawiony jako nowy wokalista w połowie 1990 roku, w trakcie jednego z koncertów w Nowym Jorku. Steve zaśpiewał z zespołem trzy utwory, po czym został zwolniony, kiedy wyszło na jaw, że jego możliwości wokalne nie spełniają nawet minimum wymaganego przez zespół. Pięć miesięcy później zespół zagrał jeden koncert bez wokalisty i od tego czasu do połowy 1992 w ogóle nie wchodził na scenę. Cały ten czas poświęcony był poszukiwaniu nowego wokalisty i tworzeniu muzyki. W okresie tym powstała większość materiału na album Images and Words, a zespół przesłuchał ponad 200 śpiewaków -wszyscy zostali odrzuceni z różnych powodów.

Pod koniec 1991 roku zespół otrzymał przesyłkę z Kanady- taśmę z popisami wokalnymi niejakiego Kevina Jamesa LaBrie, członka glamrockowej kapeli Winter Rose. Po wysłuchaniu nagrania muzycy zaprosili Kevina do Nowego Jorku na przesłuchanie na żywo. Po tym przesłuchaniu LaBrie został wokalistą Dream Theather i postanowił porzucić swoje pierwsze imię, żeby uniknąć mylenia go z Kevinem Moore'em.

Przez następne kilka miesięcy zespół pracował nad partiami wokalnymi do opracowanych do tej pory utworów i wznowił koncertowanie- nadal głównie w Nowym Jorku i okolicach. W 1992 roku zespół podpisał siedmiopłytowy kontrakt z oddziałem wytwórni muzycznej Elektra Records - ATCO Records.

Pierwsza płyta pod flagą nowego wydawcy została wydana 7 lipca 1992 roku. Promocja albumu Images and Words poprzedzona była wydaniem singla i wideoklipu do utworu Another Day, ale ani singel ani klip nie odniosły większego sukcesu. Inaczej było z następnym singlem: Pull Me Under. Wspiął się on na 10 miejsce listy popularności amerykańskiego magazynu Billboard. W ślad za tym sukcesem producent nagrał teledysk, który przez kilkanaście tygodni wyświetlany był regularnie w MTV. Trzecim teledyskiem promującym Images and Words był „Take the Time”. Nie odniósł on jednak tak znaczącego sukcesu jak jego poprzednik.

Trasa koncertowa promująca Images and Words obejmowała całe Stany Zjednoczone i Japonię. Mnogość koncertów wraz z sukcesem singla Pull Me Under spowodowały, że sprzedaż płyt osiągnęła poziom klasyfikujący album do Złotej Płyty w Stanach (sprzedane ponad 500 000 egzemplarzy) i Platynowej Płyty w Japonii (sprzedane ponad 250 000 egzemplarzy). Images And Words jest do tej pory największym komercyjnym sukcesem Dream Theater.

Europejska trasa koncertowa zaowocowała nagraniem pierwszego oficjalnego albumu koncertowego: Live at the Marquee. Trwające nieco ponad 45 minut wideo zawiera 6 utworów nagranych 23 kwietnia 1993 w klubie jazzowym Marquee w Londynie. 4 miesiące później - 26 sierpnia, zespół zagrał koncert w Tokio. Prawie cały ten koncert, trzy dotychczas nagrane teledyski, wywiady i pozakulisowe fragmenty z nagrań znalazły się na kolejnym oficjalnym albumie wideo Images and Words: Live in Tokyo.

W maju 1994 roku pełni zapału do pracy nad nowym materiałem muzycy wrócili do studia nagraniowego. Następne 3 miesiące spędzili tworząc wspólnie materiał na trzeci krążek - Awake. Płyta wydana została 4 października 1994 roku, pod flagą wytwórni muzycznej EastWest Records. Z powodu cięższego niż dotychczas brzmienia wywołała falę niezadowolenia wśród dużej części dotychczasowych fanów, jednak dobrze odebrana została przez krytyków i pozyskała zespołowi nowych odbiorców. Krótko przed zakończeniem nagrań i przystąpieniem do miksowania materiału Kevin Moore zadeklarował zaskoczonej reszcie zespołu swoje odejście. Wiadomość ta przybiła muzyków, którzy od ledwie dwóch lat cieszyli się stabilnością składu. Decyzja Kevina była jednak nieodwołalna. Zmęczony podróżniczym trybem życia i związany zespołowym graniem indywidualista odszedł, by tworzyć własną muzykę.

Zamiast ruszyć w trasę koncertową muzycy musieli skoncentrować się na poszukiwaniu nowego klawiszowca. Dzięki reputacji, jaką do tej pory uzyskali, nie mogli narzekać na brak ochotników. Tym, który przykuł ich uwagę, był Jordan Rudess, zdobywca tytułu Best New Talent amerykańskiego magazynu klawiszowców Keyboard Magazine w 1994 roku. Zespół skontaktował się z Rudessem i zaprosił go do wspólnego zagrania koncertu w mieście Burbank w Kalifornii. Koncert wypadł nadspodziewanie dobrze dla wszystkich zainteresowanych i Rudess otrzymał propozycję objęcia pozycji klawiszowca na stałe. Na nieszczęście „Dreamów”, w tym samym czasie otrzymał on propozycję koncertowania z progresywnorockowym zespołem Dixie Dregs i to właśnie na nią przystał. Według oceny Rudessa praca z Dream Theater wymagałaby zbyt dużego zaangażowania, na które nie mógł sobie w tamtym okresie pozwolić.

Rozczarowani decyzją Rudessa muzycy zatrudnili Dereka Sheriniana, klawiszowca współpracującego z zespołami KISS i Alice Cooper. Sherinian wynajęty został na czas trwania trasy koncertowej promującej album Awake, a po jej zakończeniu zatrudniony na stałe.

W kwietniu 1995 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTrack w Nowym Jorku, żeby zrearanżować utwór „A Change of Seasons”. Historia tej kompozycji sięga 1989 roku – wtedy właśnie została stworzona z zamiarem umieszczenia jej na płycie Images and Words, do czego nie doszło z powodu jej prawie 17-minutowego czasu trwania. Utwór został odłożony na półkę na inną okazję. Zespół powracał do niego od czasu do czasu obrabiając go i grając na koncertach, ku wielkiej radości słuchaczy. Nie wiadomo jaki los spotkałby to dzieło, gdyby nie nieustające i zjednoczone naciski fanów korzystających z najpopularniejszej w tamtym okresie formy komunikacji między wielbicielami Dream Theater – listy mailingowej YtseJam. W 1995 roku wysłali oni petycję do wytwórni muzycznej EastWest Records, co zaowocowało wspomnianym powyżej rozpoczęciem prac nad rearanżacją i nagraniem „A Change of Seasons”. Album wydany został jako minialbum pod tym samym tytułem. Czas trwania tytułowej kompozycji wydłużył się do ponad 23 minut, do czego przyczynił się znacznie, rozpoczynający pracę z zespołem, Derek Sherinian.

Po krótkiej trasie koncertowej promującej A Change of Seasons muzycy zrobili sobie kilkumiesięczną przerwę od siebie, pisząc indywidualnie materiał na kolejną płytę. W międzyczasie w wytwórni płytowej zespołu – EastWest Records – nastąpiło kilka zmian personalnych, wynikiem czego główny kontrakt wygasł. Nowa ekipa wytwórni nie była do końca zadowolona z tego, co robi Dream Theater, i wymusiła na nich nagranie albumu, który miałby szansę rozprzestrzenić się poza dotychczasowe audytorium.

W czerwcu 1996 roku zespół wkroczył do studia nagraniowego Avatar Studios. Duży wpływ na materiał, który powstał w ciągu następnych dwóch miesięcy, miał zatrudniony przez EastWest producent i tekściarz - Desmond Child. Utwór „You Not Me” został przez niego tak przerobiony, że ledwo przypomina oryginalną wersję Petrucciego zatytułowaną „You Or Me”.

23 września 1997 roku album Falling into Infinity ujrzał światło dzienne. 140 minut materiału stworzonego w ciągu ubiegłych kilku miesięcy decyzją wytwórni zostało obcięte o prawie połowę. Zarząd EastWest uważał, że dwupłytowe wydawnictwo nie uzyska pożądanego odbioru wśród szerokich rzesz słuchaczy, na jakie liczył. Płyta wywołała mieszane odczucia wśród dotychczasowych fanów Dream Theater. Opinie krytyków i zyski ze sprzedaży rozczarowały wydawcę, ale nie członków zespołu, dla których praca nad tym albumem była prawdziwą udręką spowodowaną ograniczeniem swobody twórczej przez wydawcę.

Europejska część trasy koncertowej promującej Falling Into Infinity zaowocowała wydaniem albumu koncertowego Once in a LIVEtime, zawierającego utwory wykonane podczas występów we Francji i Holandii. Album ten został również wydany jako wideo zatytułowane 5 Years in a LIVEtime.

W 1997 roku Mike Portnoy przyjął propozycję Mike’a Varneya z wytwórni płytowej Magna Carta Records dotyczącą stworzenia progresywnej supergrupy. W skład zespołu, który obrał nazwę Liquid Tension Experiment, weszli: Mike Portnoy na perkusji, John Petrucci na gitarze, Tony Levin z King Crimson na gitarze basowej i Jordan Rudess, który właśnie zakończył współpracę z Dixie Dregs, na instrumentach klawiszowych. Portnoy i Petrucci wykorzystali nadarzającą się okazję i zaczęli ponownie zachęcać Rudessa do dołączenia do Dream Theater. W 1999 roku Rudess przyjął propozycję i został zatrudniony jako klawiszowiec.

W lutym 1999 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTracks i rozpoczął tworzenie i nagrywanie kolejnego albumu. Tym razem, prawdopodobnie w konsekwencji porażki Falling into Infinity, wydawca dał zespołowi całkowitą swobodę twórczą. Na pierwszy ognień muzycy wzięli 20-minutowy utwór napisany w trakcie tworzenia materiału na poprzedni album, ale nie wykorzystany na nim - kontynuację „Metropolis Part 1” z Images and Words. Grupa zdecydowała, wspólnie z nowym klawiszowcem, przerobić i rozszerzyć tę kompozycję w album koncepcyjny, którego fabuła wije się pośród wątków takich jak reinkarnacja, zbrodnia i zdrada.

Proces tworzenia i nagrywania albumu, jego koncepcja, muzyka, a nawet tytuł, otoczone były tajemnicą, jednak informacje o liście utworów i planowanej dacie wydania wyciekły na zewnątrz. 26 października 1999 roku Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory został wydany. Płyta oceniona została przez wielu fanów i krytyków jako najlepsze wydawnictwo Dream Theater, mimo że na listach przebojów nie osiągnęła wysokich pozycji. Scenes from a Memory jest często porównywany do innego albumu koncepcyjnego wydanego 10 lat wcześniej - Operation: Mindcrime zespołu Queensryche.

Trasa koncertowa promująca Scenes from a Memory trwała ponad rok i obejmowała kraje i miejsca, których Dream Theater nigdy dotąd nie odwiedzał. Ostatni koncert północnoamerykańskiej części trasy został zarejestrowany i wydany 30 sierpnia 2000 roku jako DVD pod tytułem Metropolis 2000: Scenes from New York i CD pod tytułem Live Scenes from New York. Specjalnie na ten koncert zatrudniony został aktor Kent Broadhurst, który zagrał rolę hipnoterapeuty, oraz chór gospel pod przewodnictwem Theresy Thomason.

Jesienią 2001 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTracks, żeby nagrać kolejny, szósty album. Dwupłytowy LP zatytułowany Six Degrees of Inner Turbulence został wydany 29 stycznia 2002 roku. Druga płyta zawierała najdłuższą w historii zespołu - 8-częściową, 42-minutową kompozycję. Six Degrees został bardzo dobrze odebrany przez krytyków i fanów zespołu i osiągnął najwyższe od czasów Awake pozycje na listach przebojów.

Kolejne półtora roku Dream Theater koncertował promując swój szósty album.

Tuż po zakończeniu trasy koncertowej zespół nagrał kolejny album. Wydany 11 listopada 2003 roku, najcięższy do tej pory LP, zatytułowany Train of Thought został nagrany w ciągu około trzech tygodni. Album otrzymał pozytywne opinie krytyków i pozyskał grupie nowych fanów pośród słuchaczy tradycyjnego heavy metalu.

Zagrany 26 kwietnia 2004 roku w Tokio w ramach trasy promocyjnej koncert został zarejestrowany i następnie, 5 października 2004 roku wydany jako CD i DVD pod tytułem Live at Budokan.

Prace nagraniowe kolejnego albumu rozpoczęły się po zakończeniu trasy koncertowej Train of Thought, w listopadzie 2004 roku w studiu nagraniowym Hit Factory w Nowym Jorku. Jak się później okazało, Dream Theater był ostatnią grupą muzyczną, która nagrywała w tym studiu.

LP Octavarium został wydany 7 czerwca 2005 roku i, jak większość wydawnictw Dream Theater, pozyskał grupie nowych słuchaczy i wywołał mieszane uczucia wśród dotychczasowych fanów. Niektórzy z nich zarzucali zespołowi zbyt wyraźne uzewnętrznianie inspiracji muzycznych w niektórych utworach.

Octavarium był ostatnim albumem nagranym w ramach siedmiopłytowego kontraktu z wytwórnią muzyczną Electra Records. Zespół nie przedłużył go po wygaśnięciu.

W 2005 i 2006 roku Dream Theater koncertował promując Octavarium i świętując 20-lecie swojego istnienia. Ostatni koncert w ramach tej trasy odbył się 1 kwietnia 2006 w Nowym Jorku i zagrany został z udziałem orkiestry symfonicznej „Octavarium Orchestra”. Koncert został oficjalnie zarejestrowany i wydany jako CD i DVD 29 sierpnia 2006 roku pod tytułem Score przez wytwórnię Rhino Records.

1 września 2006 roku zespół rozpoczął nagrywanie kolejnego albumu w studiu nagraniowym Avatar Studios w Nowym Jorku. 26 stycznia 2007 prace nagraniowe zostały zakończone.

8 lutego 2007 roku Dream Theater ogłosił podpisanie kontraktu z wytwórnią płytową Roadrunner Records. Kilka miesięcy później, 5 czerwca 2007 roku zespół wydał dziewiąty studyjny album zatytułowany Systematic Chaos. Płyta wydana została w dwóch wersjach: CD oraz rozszerzonej składającej się ze standardowego krążka CD oraz płyty DVD zawierającej wszystkie utwory w standardzie dźwięku Dolby Surround i wyreżyserowany przez Mike’a Portnoya 90-minutowy dokument filmowy Chaos in Progress - The Making of Systematic Chaos.

Trasa koncertowa Chaos in Motion - World Tour 2007/2008 promująca nowy album rozpoczęła się 3 czerwca 2007 roku występem na festiwalu „Gods of Metal” w Mediolanie. Jednym z punktów tej trasy był występ w katowickim „Spodku”.

7 października 2008 Dream Theater rozpoczął prace nad swoim 10 albumem studyjnym. 13 marca 2009 zespół ogłosił zakończenie nagrywania materiału na nowy album. Black Clouds & Silver Linings ukazał się 23 czerwca 2009 roku.

8 września 2010 perkusista Mike Portnoy odszedł z zespołu. Głównym powodem odejścia Portnoya miał być brak porozumienia z pozostałymi członkami Dream Theater odnośnie tymczasowego zawieszenia działalności zespołu. W 2011 roku stanowisko perkusisty objął Mike Mangini, znany m.in. ze współpracy z grupami Annihilator i Extreme.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lie	Dream Theater	12.1994	175[1]	-	EastWest 95835	[written by Dream Theater, Kevin Moore][produced by Duane Baron, John Purdell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Images and Words	Dream Theater	01.1993	-	61[24]	Atco 92 148	[gold-US][produced by Terry Date, Dream Theater, Steve Sinclair]
Awake	Dream Theater	10.1994	65[1]	32[6]	EastWest 90 126	[produced by John Purdell, Duane Baron]
A Change of Seasons	Dream Theater	10.1995	88[1]	58[3]	EastWest 61 842	[produced by David Prater, Dream Theater]
Falling into Infinity	Dream Theater	10.1997	163[1]	52[4]	EastWest 62 060	[produced by Kevin Shirley]
Once in a LIVEtime	Dream Theater	11.1998	-	157[1]	EastWest 62 308	[produced by Kevin Shirley]
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory	Dream Theater	11.1999	133[1]	73[2]	EastWest 62 448	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Live Scenes from New York	Dream Theater	09.2001	-	120[1]	Elektra 62 661	[produced by Kevin Shirley]
Six Degrees of Inner Turbulence	Dream Theater	02.2002	-	46[2]	Elektra 62 742	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Train of Thought	Dream Theater	11.2003	146[1]	53[2]	Elektra 62 891	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Octavarium	Dream Theater	06.2005	72[1]	36[3]	Atlantic 83 793	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Score	Dream Theater	09.2006	94[1]	134[1]	Rhino 74062	[produced by Ethan Mesmer]
Systematic Chaos	Dream Theater	06.2007	25[3]	19[5]	Roadrunner 179921	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Greatest Hit (...And 21 Other Pretty Cool Songs)	Dream Theater	04.2008	113[1]	122[1]	Rhino	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy, David Prater, Duane Baron, John Purdell, Kevin Shirley]
Black Clouds & Silver Linings	Dream Theater	07.2009	23[3]	6[8]	Roadrunner 178835	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
A Dramatic Turn of Events	Dream Theater	10.2011	17[2]	8[4]	Roadrunner177651	[produced by John Petrucci]
Dream Theater	Dream Theater	10.2013	15[2]	7[5]	Roadrunner 176041	[produced by John Petrucci]
The Astonishing	Dream Theater	02.2016	11[2]	11[2]	Roadrunner 174932	[produced by John Petrucci]
Distance over Time	Dream Theater	03.2019	12[1]	24[2]	Inside Out Music 19075925641	[produced by John Petrucci]
Distant Memories	Dream Theater	12.2020	81[1]	-	Inside Out 19439774542 [UK]	-
A View from the Top of the World	Dream Theater	11.2021	21[1]	52[1]	Inside Out Music 19439918871	[produced by John Petrucci]