Z archiwum...rocka

sobota, 20 listopada 2021

Sinitta

Sinitta właściwie Sinitta Renay Malone (ur. 19 października 1968r w Seattle w stanie Waszyngton) - amerykańska piosenkarka muzyki disco i pop, a także R&B i house, która większość swojego zawodowego życia spędziła w Wielkiej Brytanii. Szczyt jej popularności przypada na drugą połowę lat 80-tych, kiedy to wylansowała piosenki wyprodukowane przez Stocka, Aitkena i Watermana takie jak „Toy Boy”, „So Mucho”, „Cross My Broken Heart”, „Right Back Where We Started From”, „G.T.O.” i „I Don’t Believe In Miracles”.

Przyszła na świat w Seattle w stanie Waszyngton w rodzinie piosenkarki Miquel Brown (właściwie Michael Brown) i Anthony’ego Blacketta jako jedna z bliźniaczek - ma siostrę Gretę. W 1973 jej rodzice rozwiedli się.

Jej matka była popularną w latach 70. i 80-tych kanadyjską aktorką (grała m.in. w filmach: Superman, Salomon i królowa Saby z Halle Berry, Francuski pocałunek, Dowcip i Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi) i wokalistką disco/soul. Sinitta uczęszczała do szkoły z internatem w Wielkiej Brytanii.

Swoją karierę w show biznesie rozpoczęła występując w musicalu Czarnoksiężnik (The Wiz, 1980) i jako Frankie w filmie Jima Sharmana Shock Treatment (Terapia szokowa, 1981). Występowała na West End w spektaklach: Koty, Krwiożercza roślina , Smokey Joe's Cafe, Lakier do włosów, Masquerade i Mutiny!. 24 grudnia 1982 Sinitta pojawiła się w programie telewizyjnym Channel 4 Shock (Rura) jako tancerka z grupą Imagination. W 1985 była kapitanem jednej z drużyn w programie dla dzieci ITV The Wall Game.

Sinitta początkowo nagrywała muzykę taneczną w 1983 roku, wydając swój pierwszy singiel „Break Me Into Little Pieces” z Hot Gossip. W tym samym roku pojawiła się także w wideoklipie piosenki „Rock the Boat” śpiewanym przez Forresta. Przełomem były jej piosenki disco-pop wyprodukowane przez studio Stocka, Aitkena i Watermana - „Cruising” (1984) i „So Macho” (1985), które trzy miesiące później w marcu 1986 wspięły się na pozycję drugą. Sinitta znalazła się w czasopismach brytyjskich dla nastolatek. Trzy kolejne Top 10 singli to „Toy Boy” (numer 4, lipiec 1987), „Cross My Broken Heart” (numer 6, marzec 1988) i „Right Back Where We Started From” (numer 4, czerwiec 1989). Cover hitu „Love and Affection” Roberta Knighta z 1973 osiągnął numer 20 w październiku 1989r.

W 1992 podpisała kontrakt z Arista Records . Jednak w lipcu 1992 utwór „Shame Shame Shame” utknął na 28. miejscu. Na początku 1993 wydała singiel „The Supreme EP”, który wyróżniał się kolekcją coverów. W 1998 powróciła na scenę pop z albumem Naughty Naughty. Skoncentrowała się potem na teatrze i pracy A&R.

Była związana z angielskim piłkarzem pochodzenia nigeryjsko-gujańskiego Johnem Fashanu, brytyjskim piosenkarzem, kompozytorem i aktorem Davidem Essexem (1984), angielskim łowcą talentów i producentem telewizyjnym Simonem Cowellem (1981-96). Byli razem, z przerwami, przez 20 lat, spotykali się, kiedy Sinitta miała zaledwie 14 lat) i aktorem Bradem Pittem (1988-89).

W kwietniu 2002 r. wyszła za mąż za Andy'ego Willnera. W listopadzie 2005 r. ogłoszono, że Kerry West miała być zastępczą matką dla dziecka z mężem, lecz po ośmiu tygodniach poroniła. Sinitta wyznała, że aborcja miała ogromny wpływ na jej życie i była jednym z czynników, który uniemożliwił jej posiadanie dzieci Adoptowali bliźniaki - Magdalenę i Zaca. Rozwiedli się w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Macho/Cruising	Sinitta	03.1986	2[30]	-	Fanfare FAN 7	[gold-UK][written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves]
Feels Like The First Time	Sinitta	10.1986	45[5]	-	Fanfare FAN 8	[written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves][4[10].Hot Disco/Dance;Omni 96 784 12"][63[7].R&B Chart]
Toy Boy	Sinitta	07.1987	4[14]	-	Fanfare FAN 12	[silver-UK][written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman][19[8].Hot Disco/Dance;Omni 96 751 12"]
GTO	Sinitta	12.1987	15[10]	-	Fanfare FAN 14	[written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman]
Cross My Broken Heart	Sinitta	03.1988	6[9]	-	Fanfare FAN 15	[silver-UK][written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman][26[6].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 547 12"]
I Don't Believe in Miracles	Sinitta	09.1988	22[8]	-	Fanfare FAN 16	[written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman]
Right Back Where We Started From	Sinitta	06.1989	4[10]	-	Fanfare FAN 18	[silver-UK][written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves]
Love on a Mountain Top	Sinitta	10.1989	20[6]	-	Fanfare FAN 21	[written by Buzz Cason, Mac Gaydon][produced by Phil Harding, Ian Curnow]
Lay Me Down Easy	Sinitta	12.1989	88[2]	-	Fanfare FAN 23	[written by Ralf René Maué][produced by Ralf René Maué]
Hitchin' a Ride	Sinitta	04.1990	24[6]	-	Fanfare FAN 24	[written by Mitch Murray,Peter Callander][produced by Ralf Rene Maue]
Love and Affection	Sinitta	09.1990	62[3]	-	Fanfare FAN 31	[written by Joan Armatrading][produced by Barry Andrews]
Shame Shame Shame	Sinitta	07.1992	28[4]	-	Arista 74321100327	[written by Sylvia Robinson][produced by Mark Taylor, Terry Adams]
The Supreme EP	Sinitta	04.1993	49[2]	-	Arista 74321139592	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sinitta!	Sinitta	12.1987	34[19]	-	Fanfare BOYLP 1	[gold-UK][produced by Stock, Aitken and Waterman,Trevor Vallis,James George Hargreaves, Paul Hardcastle]
Wicked	Sinitta	12.1989	52[4]	-	Fanfare FARE 2	[gold-UK][produced by Stock Aitken Waterman,Ralf Rene Maue,Pete Hammond,Phil Harding, Ian Curnow,Nigel Wright]

piątek, 19 listopada 2021

Sonny & Cher

Duet Sonny Bono i Cher zdobył popularność w połowie lat 60-tych jako przedstawiciel nurtu folk- rockowego. Jednak oboje debiutowali w show -biznesie dużo wcześniej.

Salvatore Bono (ur. 16.02.1935 r. w Detroit w stanie Michigan, USA) zaczął pracować w branży muzycznej jeszcze w latach 50., komponując i produkując płyty takich wykonawców, jak: Larry Williams, Wynona Carr i Don And Dewey. Nagrywał także jako wokalista solowy, w kilku małych wytwórniach, pod pseudonimami: Don Christy, Sonny Christy i Ronny Sommers. Wspólnie z aranżerem Jackiem Nitzche napisał piosenkę "Needles And Pins", brytyjski hit numer l zespołu The Searchers z 1964 r.

W tym samym roku Sonny poślubił Cher. czyli Cherilyn Sarkasian La Pier (ur. 20.05.1946 r. w El Centre w stanie Kalifornia, którą poznał podczas sesji nagraniowej ze znanym producentem Philem Spectorem. Duet nagrał kilka singli pod nazwą Caesar And Cleo, ale prawdziwy sukces osiągnął już jako Sonny And Cher przebojem "I Got You Babe" w aranżacji Harolda Battiste. Singel był jednym z największych osiągnięć folk rocka tamtego okresu. Pod niedbałym, cygańskim imagem Bono ukrywał się weteran muzycznego biznesu i nieprzypadkowo jemu przypadł w udziale największy udział w dochodach duetu.

Pod koniec 1965 r. oboje zdominowali (jako duet i artyści solowi) listy bestsellerów takimi hitami jak: "Baby Don't Go". "All I Really Want To Do", "Laugh At Me", "Just You" i "But You're Mine".
Chociaż z biegiem czasu popularność Sonny And Cher zaczęła słabnąć, nagrali jeszcze kilka udanych singli, m.in. "Little Man" i "The Beat Goes On". Pod koniec lat 60-tych wzięli udział w dwóch filmach "Good Times" i "Chastity".

W latach 70-tych występowali razem w serialu telewizyjnym, choć byli już po rozwodzie. Wkrótce jednak rozstali się również jako partnerzy zawodowi. Cher zaczęła regularnie grywać w filmach i odniosła wielki sukces jako piosenkarka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I got you babe/It's gonna rain	Sonny & Cher	07.1965	1[2][12]	1[3][14]	Atco 6359	[gold-US][silver-UK][written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono][19[6].R&B Chart]
Baby don' t go/Walkin' the quetzal	Sonny & Cher	08.1965	11[9]	8[12]	Reprise 0392	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
Just you/Sing c'est la vie	Sonny & Cher	08.1965	-	20[9]	Atco 6345	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
But you' re mine/Hello	Sonny & Cher	10.1965	17[8]	15[8]	Atco 6381	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
The letter/Spring forever [Sonny & Orch]	Sonny & Cher	10.1965	-	75[5]	Vault 916	[written by Harris, Terry][produced by Sonny Bono][oryginalnie nagrana przez Ceasar & Cleo w 1963r-Vault 909]
Love is strange/Let the good times roll	Caesar & Cleo	12.1965	-	131[1]	Reprise 0419	[written by Ethel Smith][produced by Jimmy Bowen][#11 pop hits for Mickey & Sylvia in 1957r]
What now my love/I look for you	Sonny & Cher	01.1966	13[11]	14[8]	Atco 6395	[piosenka napisana przez Pierre Delanoë, Gilbert Bécaud, Carl Sigman w 1962r jako "Et maintenant"][produced by Sonny Bono]
Have i stayed too long/Leave me be	Sonny & Cher	06.1966	42[3]	49[6]	Atco 6420	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
Little man/Monday	Sonny & Cher	10.1966	4[10]	21[7]	Atco 6440	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono][1.Nor/1.Hol/1.Fra/1.Bel]
Living for you/Love don't come	Sonny & Cher	11.1966	44[4]	87[2]	Atco 6449	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
The beat goes on/Love don't come	Sonny & Cher	01.1967	29[8]	6[11]	Atco 6461	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
A beautiful story/Podunk	Sonny & Cher	04.1967	-	53[5]	Atco 6480	[written by Sonny Bono][produced by Bill Rinehart]
Plastic man/It's the little things	Sonny & Cher	06.1967	-	74[3]	Atco 6486 side	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
It' s the little things/Don't talk to strangers	Sonny & Cher	08.1967	-	50[6]	Atco 6507	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
Good combination/You and me	Sonny & Cher	12.1967	-	56[6]	Atco 6541	[written by Mark Barkan][produced by Sonny Bono]
All i ever need is you/I got you babe [live]	Sonny & Cher	10.1971	8[12]	7[16]	Kapp 2151	[written by Jimmy Holiday/Eddie Reeves][produced by Snuff Garrett]
A cowboys work is never done/Somebody	Sonny & Cher	02.1972	-	8[13]	Kapp 2163	[written by Mark Barkan][produced by Sonny Bono, Snuff Garrett]
When you say love/Crystal clear/Muddy Waters	Sonny & Cher	07.1972	-	32[10]	Kapp 2176	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Snuff Garrett]
Mama was a rock & roll singer,papa used to write all her songs Part.1/Part.2	Sonny & Cher	03.1973	-	77[5]	MCA 40 026	[written by Sonny Bono][produced by Sonny Bono]
I got you babe [reissued]/Take Me Round Again [Susie Stevens]	Sonny & Cher	05.1993	66[1]	-	Epic 659240 7	[nagranie z filmu "Grounding day"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Look at us	Sonny & Cher	08.1965	7[13]	2[44]	Atco 177	[gold-US][produced by Sonny Bono]
Baby don't go	Sonny & Cher	10.1965	-	69[16]	Reprise 6177	-
The wondrous world of Sonny and Cher	Sonny & Cher	05.1966	15[7]	34[20]	Atco 183	[produced by Sonny Bono]
In case you're in love	Sonny & Cher	03.1967	-	45[29]	Atco 203	[produced by Sonny Bono]
Good times	Sonny & Cher	05.1967	-	73[18]	Atco 214	[produced by Sonny Bono]
Best of Sonny and Cher	Sonny & Cher	08.1967	-	23[64]	Atco 219	[produced by Sonny Bono]
Sonny and Cher live	Sonny & Cher	10.1971	-	35[40]	Kapp 3654 [US]	[gold-US][produced by Denis Pregnolato]
All i ever need is you	Sonny & Cher	02.1972	-	14[29]	Kapp 3660	[gold-US][produced by Snuff Garrett, Denis Pregnolato]
The two of us	Sonny & Cher	09.1972	-	122[12]	Atco 804	[produced by Sonny Bono]
Mama was a rock'n'roll singer papa used to write all her songs	Sonny & Cher	06.1973	-	132[6]	MCA 2101	[produced by Sonny Bono, Denis Pregnolato, Michel Rubini]
Live in Las Vegas.Vol.2	Sonny & Cher	12.1973	-	175[7]	MCA 8004	[produced by Denis Pregnolato]
Greatest hits	Sonny & Cher	09.1974	-	146[6]	MCA 2117	[produced by Sonny Bono, Snuff Garrett, Denis Pregnolato]

Sonic Youth

Zespół rockowy utworzony w Nowym Jorku w 1981 roku. Aktualny skład:
* Thurston Moore: gitara, wokal
* Lee Ranaldo: gitary, wokal
* Kim Gordon: bas, wokal
* Steve Shelley: bębny
W początkowym okresie zespół Sonic Youth był związany ze nowojorską sceną No wave, ale przetrwał dłużej niż którykolwiek z nich. Często nazywany bywa post-punkowym, a dzięki sukcesowi komercyjnemu, jaki odnósł w latach 90-tych uważany jest za czołowy zespół rocka alternatywnego.

Wczesne inspiracje to eksperymenty Glenna Branki (z którym grała większość muzyków grupy), garażowy rock spod znaku The Stooges oraz noiseowe eksperymenty The Velvet Underground. Sonic Youth znane jest z niestandardowego strojenia gitar (których mają dzisiątki, większość z nich pochodzi ze sklepów z używanymi instrumentami) oraz z preparowania instrumentów, mającego na celu uzyskanie oryginalnego brzmienia.

Muzycy Sonic Youth wydawali prozę i poezję (wpływ beatnicka jest widoczny zarówno w tekstach literackich jak i tekstach piosenek), produkowali filmy, wystawiali sztukę wizualną. Wielokrotnie współpracowali z innymi artystami w pobocznych projektach. Sonic Youth można równie dobrze określić mianem kolektywu artystycznego, co tradycyjnego zespołu rockowego.
Moore i Renaldo występowali wspólnie i oddzielnie w różnych, krótko trwających grupach punkowych. Renaldo był członkiem zespołu Glenna Branki, z którym później wystąpili również Moore i Gordon. Kim Gordon miała wcześniejsze doświadczenia na polu sztuki, co we wczesnych latach osiemdziesiątych nie było w Nowym Jorku niczym wyjątkowym, sztuki plastyczne, literatura i muzyka przenikały się wtedy. Po jednorazowych występach z ensemblami Glenna Branki i Rhys Chathama Kim Grodon zaczęła grać w różnych zespołach. Już wtedy, przed powstaniem Sonic Youth Kim Gordon i Thurston Moore byli parą; później pobrali się - mają córkę Coco Hayley Gordon Moore.

Jeden z pierwszych występów Sonic Youth miał miejsce w czerwcu 1981 roku w ramach dziesięciodniowego festiwalu "Noise Fest" organizowanego przez Moora. W galerii White Columns na SoHo występiły wtedy zespoły Branki i Chathama. Sonic Youth zagrało w składzie Thurston Moore, Kim Gordon, Richard Edson na bębnach i Ann DeMarinis na klawiszach. DeMarinis nie zagrała już następnego koncertu, a niedługo potem zastąpił ją Lee Renaldo. Nazwę Sonic Youth wymyślił Thurston Moore na chwilę przed koncertem, stanowiła połączenie Fred "Sonic" Smith z MC5 oraz artysty reggae Big Youth (Kim Gordon wspomina, że oszczędne partie basu reggae miały wpływ na jej styl).

Pierwszy album "Sonic Youth" dedykowany jest Brance; brzmienie jest bardzo powściągliwe, pełne rezerwy, wielowarstwowe. Alternatywne stroje gitary były stosowane przez lata w bluesie, w niewielkim stopniu w rocku, dopiero Sonic Youth zaczęli używać ich w radykalny sposób, nieporównywalny z tradycją. Azerrad pisze, że "we wszczesnym stadiu kariery Sonic Youth mogło sobie pozwolić tylko na tanie gitary, które brzmiały jak tanie gitary. Ale jeśli nastroiło się je nietypowo, wcisnęło jakiś przedmiot między struny i gryf, poczciwy instrument brzmiał fascynująco. Uderz pałką od perkusji w tanią, japońską kopię Stratocastera spreparowaną w ten sposób, rozkręć trochę wzmacniacz, a wszystko zabrzmi jak dzwony kościelne" (Azerrad, s. 243). Strojenia te były pieczołowicie opracowywane przez Moorea i Renaldo podczas prób zespołu, Moore powiedział kiedyś, że dziwne strojenia były próbą wprowadzenia nowych dźwięków: "gdy grasz używając standardowego strojenia, wszystko brzmi standardowo". Zamiast przestrajać instrumenty do każdej piosenki, Sonic Youth używa określonej gitary do jednej lub dwóch piosenek, dlatego na trasy biorą ze sobą dziesiątki instrumentów.

Po pierwszej płycie Edson opóścił zespół i kontynuował karierę aktorską odnosząc pewne sukcesy (zagrał w filmie Stranger Than Paradise). Zastąpił go Bob Bert. Kolejne dwa projekty Sonic Youth "Confusion Is Sex" oraz EPka "Kill Yr Idols", są super-agresywnymi ładunkami przenikliwego hałasu. Niektórzy fani uważają, że płyta "Confusion Is Sex" pozostawia wiele do życzenia, inni znowu, że jest bardzo obiecująca, choć amatorska. Tak czy inaczej, grupa nie nagrała już płyt porównywalnych z "Sonic Youth" i "Confusion Is Sex".
Muzycy Sonic Youth zaprzyjaźnili się z innymi nowojorskimi wyznawcami hałasu - Swans. Pierwsze dwa tournee zagrali jako support Swans. Te oraz inne wczesne trasy wyrobiły silną opinię o zespole: nawet, jeśli grali słabo, brzmieli tak oryginalnie, że fani i krytycy byli pod wrażeniem.

We wczesnym okresie muzyka Sonic Youth była określana jako "Pigfucker", był to termin wymyłony przez dziennikarza Village Voice Roberta Christgau. Innymi zespołami tego "gatunku" miały być Big Black, Butthole Surfers i Pussy Galore (wszystkie te zespoły znacząco się różniły, ale wspólnym mianownikiem dla ich muzyki był odrzucający słuchacza hałas. Termin ten wywołał ostrą wymianę zdań między Thursonem Moore a Robertem Christgau, Moore zmienił nawet tytuł "Kill Yr Idols" na "I Killed Christgau With My Big Fucking Dick" , zanim panowie doszli do porozumienia.

Prócz Glenna Branki, Patti Smith i The Stooges inną wczesną inspiracją zespołu był hardcore punk wczesnych lat osiemdziesiątych. Po obejrzeniu koncertu Minor Threat w maju 1982, Thurston Moore powiedział, że to "najlepszy zespół grający na żywo, jaki kiedykolwiek widział" . Choć ich własne aspiracje muzyczne podążały w innym kierunku, Moore i Gordon byli pod wrażeniem ogólnokrajowej sieci muzyków i fanów tej muzyki. Moore: "to było świetne, cały ten slam dancing i stage diving, to było dużo bardziej ekscytujące niż pogowanie i plucie... Hardcore był dużo bardziej muzykalny i radykalny" .

Po europejskim tournee Bob Bert został zwolniony z grupy, zastąpił go Jim Sclavunos, który sam odszedł po paru miesiącach. Zespół poprosił Boba Berta aby wrócił, ten zgodził się pod warunkiem, że nie zostanie znowu wylany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kool Thing /That's All I Know (Right Now)	Sonic Youth	09.1990	81[1]	-	DGC GEF 81	[written by Sonic Youth][produced by Sonic Youth, Nick Sansano, Ron Saint Germain ]
100%/ Creme Brulee / Genetic / Hendrix Necro	Sonic Youth	07.1992	28[4]	-	DGC DGCS 11	[written by Sonic Youth][produced by Butch Vig ,Sonic Youth]
Youth against fascism	Sonic Youth	11.1992	52[2]	-	Geffen GFST 26	[written by Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley, Ian MacKaye][produced by Butch Vig ,Sonic Youth]
Sugar Kane/ The Destroyed Room	Sonic Youth	04.1993	26[3]	-	Geffen GFSV 37	[written by Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley][produced by Butch Vig ,Sonic Youth]
Bull in the heather// Razorblade	Sonic Youth	05.1994	24[5]	-	Geffen GFSTD 72	[written by Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley]
Superstar/Yesterday once more	Redd Kross / Sonic Youth	09.1994	45[3]	-	A&M; 5807922	[A:written by Leon Russell, Bonnie Bramlett][B:written by Richard Carpenter, John Bettis][A:produced by Sonic Youth][B:produced by Matt Wallace ]
Little trouble girl// My Arena / The Diamond Sea	Sonic Youth	04.1996	81[1]	-	Geffen GFST 22 132	[produced by Sonic Youth, John Siket]
Sunday/ Moist Vagina	Sonic Youth	07.1998	72[2]	-	Geffen GFS 22 332	[written by Kim Gordon, Thurston Moore, Lee Ranaldo, Steve Shelley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Daydream nation	Sonic Youth	10.1988	99[1]	-	Blast First BFFP 034	[produced by Nick Sansano, Sonic Youth]
The Whitey Album	Ciccione Youth	02.1989	63[1]	-	Blast First BFFP 28	[produced by Sonic Youth]
Goo	Sonic Youth	07.1990	32[2]	96[15]	DGC 7599242971	[silver-UK][produced by Nick Sansano, Ron Saint Germain ,Sonic Youth]
The dirty boots EP-Plus 5 live tracks	Sonic Youth	05.1991	69[1]	-	DGC 21634
Dirty	Sonic Youth	08.1992	6[5]	83[11]	DGC DGCD 24485	[produced by Butch Vig, Sonic Youth]
Experimental jet set,trash and no star	Sonic Youth	05.1994	10[3]	34[10]	Geffen GEF 24632	[produced by Butch Vig, Sonic Youth]
Washing machine	Sonic Youth	10.1995	39[2]	58[3]	Geffen GED 24825	[produced by Sonic Youth, John Siket]
A thousand leaves	Sonic Youth	05.1998	38[2]	85[2]	Geffen GED 25203	[produced by Sonic Youth, Wharton Tiers]
NYC Ghosts & Flowers	Sonic Youth	06.2000	113[1]	172[1]	Geffen 490 650	[produced by Jim O'Rourke , Sonic Youth]
Murray Street	Sonic Youth	06.2002	77[2]	126[1]	Geffen 04933192	[produced by Sonic Youth]
Sonic nurse	Sonic Youth	06.2004	-	64[2]	Geffen 002549 [US]	[produced by Sonic Youth]
Rather ripped	Sonic Youth	06.2006	64[2]	71[3]	Geffen 9878304	[produced by Sonic Youth,John Agnello]
The Eternal	Sonic Youth	06.2009	42[1]	18	Geffen 9878304	[produced by John Agnello]

czwartek, 18 listopada 2021

Gringo

Założona w Somerset w Wielkiej Brytanii w 1971r - rozwiązana w 1972r. „Podobnie jak wiele innych krótkotrwałych zespołów prog-rockowych z wczesnych lat 70-tych, Gringo przekształcił się z popowego zespołu z późnych lat 60-tych, The Toast, zapowiadał narodziny nowej, ekscytującej muzycznej ery. Utworzony w 1968 roku jako trzyosobowy The Toast rozpoczął napięty harmonogram koncertów, których kulminacją było nagranie ośmiu piosenek do programu BBC 2 „Colour Me Pop”, który został wyemitowany w telewizji w styczniu 1969 roku.

Rok później, po podpisaniu kontraktu z wytwórnią CBS w sierpniu 1969, ukazał się singiel "Flowers Never Bend With The Rainfall", wspierany przez autorską "Summer Of Miranda". Strona A, cover Paula Simona, była, podobnie jak strona B, mocno zorkiestrowana, co brzmiało w najlepszym razie przyprawiając o dreszcze. „Summer Of Mirandy” pokazało jednak przynajmniej ślady ich „progresywnych” skłonności, które wkrótce wyjdą na pierwszy plan. Singiel, wyprodukowany i zaaranżowany przez Tony'ego Coxa, zatonął bez śladu, ale wkrótce rozpoczęto prace nad nagraniem albumu, tym razem z dodatkiem wokalistki.

Jednak nowa wokalistka musiała nagle wrócić do USA, więc Cox zatrudnił kolejną kobietę, tym razem urodzoną w Irlandii dziewczynę Annette Casey. Annette pochodziła z Dundalk i przyjechała do Anglii w 1964 roku na studia. W 1969 założyła zespół o nazwie Casey & Friends i zaczęła nagrywać dla Tony Cox Productions. Wraz z gitarzystą/organistą Henrym Marshem, basistą Johnem G. Perrym i perkusistą Simonem Byrne utworzyła zmieniony skład. Wiosną 1970 roku Toast porzucił starą, zmęczoną rutynę i zmienił nazwę na Gringo, pragnąc odkrywać „nowe wolności” oferowane przez rozwijający się ruch progressive. Jednym z pierwszych zadań Gringo była sesja nagraniowa dla Micka Softleya, podczas której zapewnili chórki do utworu „Love Colours” z jego debiutanckiego albumu dla CBS „Sunrise”.

Wczesne koncerty Gringo widziały ich w parze z innymi zespołami CBS latem 1970 roku (zwłaszcza Black Widow, która osiągnęła niemal natychmiastowy sukces, choć krótkotrwały). W marcu następnego roku Gringo podpisał kontrakt z MCA na nagranie albumu i singla. Utwór wybrany na stronę A singla to chwytliwy „I'm Another Man”, który zawierał fajną sekwencję riffów gitarowych Marsha i był naturalnym wyborem do usunięcia z płyty i zredagowania do odpowiedniego czasu na singiel."Soft Mud", inspirowana strona B, to typowy Gringo, pełen dziwacznych zmian w czasie i kuszących zwrotów akcji plus oczywiście melodramatyczne harmonie wokalne, które były tak integralną częścią brzmienia grupy. Obie strony tego nieuchwytnego singla znajdują się na tej płycie jako bonusowe utwory. Tytułowy album Gringo został wydany przez MCA po holenderskiej trasie koncertowej latem 1971 roku.

Napięty harmonogram zespołu sprawił, że występowali przed chętną publicznością w Anglii i na całym kontynencie (co zilustrowano w tej broszurze z rzadkim zdjęciem wykonanego podczas bezpłatnego koncertu w Megeve, podczas trasy koncertowej z Caravan i Barclay James Harvest). W listopadzie tego roku basista John G. Perry opuścił grupę i dołączył do Iranquility. Niemniej jednak ogłoszono plany rozpoczęcia prac nad nagraniem drugiego LP, który podobno miał zostać wyprodukowany przez Jona Hisemana. W międzyczasie Casey wyszła za mąż .

Zespół działał do lata 1972 roku, ale niestety nie było kolejnego albumu po obiecującym debiucie z poprzedniego roku. Marsh grał w SAILOR, podczas gdy Casey dołączyła do kobiecego Thunder Thighs, który w 1974 roku miał przebój „Central Park Arrest”, a także wykonał chórki dla Leigh Stevens, Pilot, Lou Reed, Mott The Hoople, Cockney Rebel, Marshy Hunter i Maggie Bell. Po pobycie w Iranquility John G. Perry dołączył do Spreadeagle, Caravan i Aviator.

W 1976 roku w Decca wydał swój solowy album „Sinset Wading”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Another Man/Soft Mud	Gringo	07.1971	-	-	MCA MKS 5067	[written by Gringo]/td>

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gringo	Gringo	.1971	-	-	MCA MKPS 2017	[produced by Tony Cox]

Mark Shaw

Mark Shaw (ur. Mark Robert Tiplady 10 czerwca 1961r w Chesterfield, Derbyshire, Anglia) jest angielskim wokalista, który założył zespół rockowy z lat 80-tych Then Jerico, którym nadal jest liderem. Ich ostatni album studyjny to Orgasmaphobia z 1998 roku.

Po tym, jak oryginalny skład zespołu Then Jerico rozpadł się na początku 1990 roku, Shaw rozpoczął solową karierę, wydając w 1991 roku swój jedyny album studyjny, dla EMI. Koncertowy album, Alive & Exposed, nagrany latem 1992 roku w The Grand Theatre w Clapham w Londynie, został wydany przez Murder Records w 2000 roku pod szyldem „Mark Shaw Etc., Then Jerico” z nową piosenką „Step into the Light”.

12 grudnia 2012 roku, za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Then Jerico, Shaw ogłosił szczegóły trasy „Reprise” w 2013 roku, składającej się z 13 koncertów w Wielkiej Brytanii, zakończonej koncertem w Clapham Grand w Londynie. 7 maja 2013, zawierający oryginalny skład zespołu, składający się z Marka Shawa, gitarzystów Roba Downesa i Scotta Taylora, basisty Jaspera Stainthorpe i perkusisty Steve'a Wrena. Shaw kontynuuje trasę koncertową z zespołem Then Jerico w nowym składzie. W 2018 r. zaplanowano szereg pokazów akustycznych

W styczniu 1994 roku Shaw zadebiutował jako Johnny w londyńskiej produkcji Bad Boy Johnny and the Prophets of Doom Daniela Abineri. Shaw był gościem specjalnym podczas „The Eighties Nostalgia: Resurrection” w The Lexington w Londynie 27 lipca i pojawił się na żywo w programie Absolute Radio Christian O'Connell Show w swoim „Who's Calling Christian” z lat 80-tych .

W 2003 roku Shaw pojawił się w serialu telewizyjnym Reborn in the USA, ale nagle zrezygnował z programu po zaledwie jednym dniu kręcenia. Shaw udzielił wywiadu Channel 5 na temat jego „krótkiego, ale pamiętnego” występu w programie Reborn w USA oraz licznych powodów, dla których opuścił program w ich programie Most Shocking Talent Show Moments, który został wyemitowany w kwietniu 2011 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love So Bright/Song For Lorraine	Mark Shaw	11.1990	54[2]	-	EMI EM 161	[written by Shaw, Youdell][produced by Mike Ging, Mark Shaw]

Sharpe & Numan

Sharpe & Numan to brytyjski duet synth-popowy utworzony przez Billa Sharpe'a z Shakatak (klawisze, producent) i Gary'ego Numana (wokal). Odnieśli sukces dzięki swojemu pierwszemu singlowi „Change Your Mind”, który znalazł się w pierwszej dwudziestce przebojów na brytyjskiej liście singli, osiągając 17 miejsce w marcu 1985 r.Ich muzyka została scharakteryzowana jako mieszanka synthpopu i soulu typowa dla połowy lat 80-tych .

Duet połączył siły, gdy akurat nagrywali w tym samym studiu. Sharpe napisał kolekcję piosenek na solowy album, a Gary Numan zapewnił wokale do „Change Your Mind”. Wydany jako singiel w Polydor Records osiągnął 17 miejsce na UK Singles Chart w marcu 1985 roku. Zamierzony jako jednorazowa współpraca Sharpe i Numan ostatecznie powrócili z „New Thing from London Town” w 1986 roku. Wydany przez wytwórnię Numana Numa Records, był tylko niewielkim przebojem, osiągając 52. miejsce. następnie ponownie zjednoczyli się i wydali singiel „No More Lies” w 1988 roku, który wypadł nieco lepiej na brytyjskiej liście przebojów, docierając do pierwszej 40-tki.

W 1989 roku singiel „I'm on Automatic” był kolejnym pomniejszym hitem iw tym samym roku wydali swój pierwszy i jedyny album Automatic, który spędził tylko tydzień na brytyjskiej liście albumów pod numerem 59.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Change Your Mind/Remix, Remake, Remodel [Bill Sharpe]	Sharpe & Numan	02.1985	17[8]	-	Polydor POSP 722	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Bill Sharpe]
New Thing From London Town/Time To Die	Sharpe & Numan	10.1986	52[3]	-	Numa NUP 19	[written by W. Sharpe, R. Odell][produced by Bill Sharpe, Nick Smith]
No More Lies/Voices	Sharpe & Numan	01.1988	34[3]	-	Polydor POSP 894	[written by Sharpe, Numan][produced by Bill Sharpe]
I'm On Automatic/Love Like A Ghost	Sharpe & Numan	06.1989	44[2]	-	Polydor PO 43	[written by W. Sharpe, G. Numan][produced by Bill Sharpe]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Automatic	Sharpe & Numan	07.1989	59[1]	-	Polydor 8395201	[produced by Bill Sharpe]

środa, 17 listopada 2021

Skindred

Skindred łączy reggae i dancehall z wpływami thrashu i punka, tworząc uderzającą hybrydę heavy metalu. Grupa powstała z Walii w 1998 roku, po rozwiązaniu poprzedniego zespołu wokalisty Benjiego Webbe, Dub War. Próby do nowego projektu z udziałem innych weteranów Dub War nie wyszły, ale wkrótce Webbe nawiązał współpracę z basistą Danielem Pugsleyem, gitarzystą Mikey'em Dee i perkusistą Dirty Aryą oraz Skindredem.

Debiutancki LP, Babylon, po raz pierwszy ukazał się w 2002 i 2003 roku, odnosząc sporadyczne sukcesy w niektórych częściach Europy i w amerykańskim podziemiu metalowym. Ale dopiero rok później i zaangażowanie Lava Records album naprawdę wystartował. Skindred ponownie wydał Babylon w sierpniu 2004 roku. Wersja Lavy zawierała inną okładkę i zawierała nowo nagrany materiał oprócz oryginalnych piosenek Howarda Bensona.

Zespół wydał Roots Rock Riot w 2007 roku, a następnie Shark Bites & Dog Fights w 2009 roku. Dwa lata później wydali swój czwarty album, Union Black, który nie doczekał się amerykańskiego wydania. Po wydaniu Kill the Power (w tym shreddera „Ninja” w wykonaniu Rasta), opuścili BMG i podpisali kontrakt z Napalm Records, aby wydać swój szósty album, Volume, w 2015 roku lądując w pierwszej trzydziestce list przebojów w Wielkiej Brytanii.

Zespół powrócił w 2017 roku z „Machine”, z udziałem gitarzysty Motörhead Phila Campbella i wokalisty Reef Gary'ego Stringera. Singiel był pierwszym smakiem siódmego albumu, Big Tings, który pojawił się wiosną 2018 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Babylon	Skindred	10.2004	-	189[3]	Lava 93 304 [US]	[produced by Babylon]
Shark Bites and Dog Fights	Skindred	10.2009	146[1]	-	Bieler Bros. B002H3KL4S	[produced by Matt LaPlant, Skindred]
Union Black	Skindred	05.2011	54[1]	-	BMG Rights 538001122	[produced by James Loughrey]
Kill the Power	Skindred	02.2014	28[1]	-	Doublecross DXXCD 005	[produced by James Loughrey]
Volume	Skindred	11.2015	29[1]	-	Napalm NPR 623JC	[produced by James Loughrey]
Big Tings	Skindred	05.2018	26[1]	-	Napalm NPR 776DP	[produced by James Loughrey]

Soluna

Grupa żeńska wykonująca latynoski pop założona w końcu lat 90-tych w skład której wchodzą Aurora Rodriguez, America Olivo, Jessica Castellanos i Christina "T" Lopez [ex-The Kings Five].Dziewczyny wywodzą się z Chile,Kolumbii,Meksyku i Puerto Rico i śpiewają po angielsku i hiszpańsku.Kwartet podpisał kontrakt z wytwórnią Dreamworks.Ich album For all time przede wszystkim produkował Steve Morales,który współpracował z gwiazdami muzyki latynoskiej jak Jon Secada, Ricky Martin i Enrique Iglesias,zawierał głównie pop,dance i rytmy latynoskie.

Debiutancki singiel grupy "Bring It To Me" został niewielkim przebojem,natomiast następny ,nastrojowa ballada "For All Time" trafił na listę bestsellerów Billboardu.Kolejny ,"Monday Mi Amor",przepadł na muzycznym rynku.Od 2004r skupiły swoją uwagę na występach w telewizyjnym sitcomie stacji UPN,który ograniczył ich aktywność nagraniową.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bring It To Me	Soluna	11.2001	-		DreamWorks DRMR-13791-2	[written by Castellanos, J./T. Lopez/Morales, S./Olivo, A./A. Rodriguez/Siegel, D.][produced by Steve Morales][8[12].Hot Disco/Dance;Dreamworks [promo] 12"]
For All Time/Patriotic medley	Soluna	06.2002	-	72[11]	DreamWorks 50 836	[written by D. Cordova, D. Siegel, E. Serrano, H. Ramos, S. Morales][produced by Steve Morales][16[12].Hot Disco/Dance;DreamWorks 450 836 12"]

Soft Cell

Duet brytyjski.Działał w Blackpool od 1979 do 1984 roku.Pierwsze wspólne występy Marca ALMONDA i Davida Balla (3.05.1959, Salford) miały charakter kameralnych przedstawień kabaretowych. Almond, który marzył o karierze aktorskiej, recytował własne teksty, a Ball dyskretnie akompaniował mu na syntezatorze najprostszego typu. Z czasem poetyckie monologi przyjęły formę piosenek, a oszczędne dotychczas tło dźwiękowe było stopniowo wzbogacane, m.in. o brzmienie gitar i perkusji.

Tematem przewodnim utworów Soft Cell była samotność w świetle neonowych obietnic i sloganów. Almond z młodzieńczą naiwnością odkrywał, ze przelotna przygoda erotyczna jest jedynie namiastką miłości (Say Hello Wave Goodbye). Dziwił się, że złość łatwiej udziela się człowiekowi niż pogoda ducha (Forever The Same). Z przerażeniem penetrował zakamarki duszy ludzkiej (Sex Dwarf).

Pierwszym przebojem Soft Cell była udana wersja standardu soulowego Tainted Love, następnymi - piosenki Bedsitter, Say Hello Wave Goodbye, Torch, What i Soul Inside.
Minialbum Non-Stop ecstatic dancing był jakby suplementem do płyty Non-Stop erotic cabaret i zawierał przede wszystkim dłuższe, dyskotekowe wersje starszych utworów. Dyskografię Soft Cell uzupełniają m.in. czwórki "Mutant Moments" (Big Frock, 1980) i "Soul Inside" (Some Bizzare, 1983). Do płyty The art of falling apart dołączono maksisingel z przeróbkami przebojów Jimiego HENDRIXA.

Od chwili rozwiązania duetu Almond z powodzeniem działa jako solista. Ball skomponował z Genesisem P. Orridge'em muzykę do filmu Decoder (1983, reż. Klaus Maeck; wydana w 1986 na płycie przez firmę What's So Funny About), a z Ginnym Hewesem do sztuki Tennessee Williamsa I nagle ostatniego lata (1983, reż. Anthony Holdsworth). Nagrał album "In Strict Tempo" (Some Bizzare, 1983). Występował z zespołami Other People i English Boy On The Love Ranch. W duecie The Grind z Richardem Norrisem zrealizował płytę "Electric Head" (East West, 1990; m.in. przebój Floatation).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Memorabilia	Soft Cell	04.1981	-	-	Some Bizzare HARD 1	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Daniel Miller][35[13].Hot Disco/Dance;Some Bizarre [import] 12"]
Tainted love/Where did our love go	Soft Cell	07.1981	1[2][16]	8[43]	Some Bizzare BZS 2	[platinum-UK][written by Ed Cobb][produced by Mike Thorne][oryginalnie nagrana przez Glorię Jones 1965r][4[33].Hot Disco/Dance;Sire 49856 12"]
Bedsitter /Facility girls	Soft Cell	11.1981	4[12]	-	Some Bizzare BZS 6	[silver-UK][written by David Ball/Marc Almond][produced by Mike Thorne]
Tainted love [reissue]	Soft Cell	01.1982	43[10]	-	Some Bizzare BZS 2	-
Say hello,wave goodbye/Fun city	Soft Cell	01.1982	3[9]	-	Some Bizzare BZS 7	[silver-UK][written by David Ball/Marc Almond][produced by Mike Thorne]
Torch /Insecure me	Soft Cell	05.1982	2[9]	-	Some Bizzare BZS 9	[silver-UK][written by David Ball/Marc Almond][produced by Mike Thorne]
Tainted love/Where did our love go [reissue]	Soft Cell	07.1982	50[4]	-	Some Bizzare BZS 2
What! /...So [remix]	Soft Cell	08.1982	3[8]	101[7]	Some Bizzare BZS 11	[silver-UK][written by H. B. Barnum][produced by Mike Thorne]
Where the heart is/It' s a mug game	Soft Cell	11.1982	21[7]	-	Some Bizzare BZS 16	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Mike Thorne]
Numbers /Barriers	Soft Cell	02.1983	25[4]	-	Some Bizzare BZS 17	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Soft Cell, Mike Thorne]
Soul inside/You only live twice	Soft Cell	09.1983	16[5]	-	Some Bizzare BZS 20	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Soft Cell]
Down in the subway/Disease and desire	Soft Cell	02.1984	24[64]	-	Some Bizzare BZS 22	[written by Jack Hammer][produced by Soft Cell]
Tainted love/Where did our love go [reissue]	Soft Cell	01.1985	43[6]	-	Some Bizzare BZS 2
Say hello,wave goodbye ' 91/Memorabilia	Soft Cell	03.1991	38[3]	-	Mercury SOF 1	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Mike Thorne]
Tainted love [' 91 remix]	Soft Cell.Marc Almond	05.1991	5[8]	-	Mercury SOF 2
Tainted love	Soft Cell vs. Club 69	02.1999	-	-	-	[24[9].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 530 12"]
Monoculture	Soft Cell	09.2002	52[2]	-	Cooking Vinyl FRY 132T	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Dave Ball, Ingo Vauk]
The night	Soft Cell	02.2003	39[3]	-	Mercury SOF 2	[written by David Ball/Marc Almond][produced by Al Ruzicka, Bob Gaudio]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Non-Stop erotic cabaret	Soft Cell	12.1981	5[46]	22[41]	Some Bizzare BZLP 2	[platinum-UK][ Producer - Mike Thorne ]
Non-Stop ecstatic dancing	Soft Cell	06.1982	6[18]	57[14]	Some Bizzare BZX 1012	[gold-UK][ Producer - Mike Thorne ]
The art of falling apart	Soft Cell	01.1983	5[10]	84[8]	Some Bizzare BIZL 3	[gold-UK][ Producer - Mike Thorne and Soft Cell]
The last night in Sodom	Soft Cell	03.1984	12[5]	-	Some Bizzare BIZL 6	[ Producer -Soft Cell]
The singles album	Soft Cell	12.1986	58[9]	-	Some Bizzare BZLP 3	[ Producer - Mike Thorne and Soft Cell]
Memorabilia -The singles	Soft Cell	06.1991	8[14]	-	Mercury 8485121
The very best of Soft Cell	Soft Cell	04.2002	37[4]	-	UMTV 5868342	[gold-UK][ Producer - David James Ball, Daniel Miller, Soft Cell, Mike Thorne ,Ingo Vauk]
Cruelty without beauty	Soft Cell	10.2002	116[1]	-	Cooking Vinyl COOK CD 245	[Produced by Dave Ball & Ingo Vauk]

Say Hello, Wave Goodbye – 2019	Soft Cell	08.2019	95[1]	-	Live Her Now LHN 052CD	-

The Zoo

Grupa z Los Angeles (Kalifornia), która istniała 2 lata (1966 - 1968) i nagrała jedyny album. Był to jeden z najmłodszych kalifornijskich zespołów, który podpisał kontrakt płytowy. Najstarszy w grupie miał zaledwie 19 lat, podczas gdy czołowi kompozytorzy Howard Leese i Mike Flicker mieli odpowiednio 15 i 16 lat. Opiekę nad młodymi talentami przejął Ed Cobb, właściciel własnej wytwórni Sunburst Records, którą założył w 1966 roku.

Debiut zespołu nosił tytuł „The Zoo Presents Chocolate Moose” i został wydany w 1968 roku. Album okazał się jak na swoje czasy bardzo nieoczekiwanym i bardziej niż ciekawym produktem muzycznym. Członkowie zespołu wraz z Edem Cobbem byli zaangażowani w strukturalną organizację nagranego materiału i napisali większość utworów na płycie. Płyta jest bardzo zróżnicowana, bo organicznie balansuje na styku różnych gatunków, ale jednocześnie nie zawiera daleko idących ruchów w kierunku muzycznego balansowania. Jednak w tym czasie płyta sprzedawała się bez większego entuzjazmu, co ostatecznie było przyczyną ostatecznego rozpadu grupy. Mike Flicker i Howard Leese od dawna blisko współpracowali z siostrami Wilson w grupie „Heart” jako odpowiednio producent i gitarzysta prowadzący.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Presents Chocolate Moose	The Zoo	.1968	-	-	Sunburst 7500	[produced by Ed Cobb]

Bush [Kan]

Bush był kanadyjskim zespołem rockowym z początku lat 70-tych. Wyewoluował z klubowego zespołu Mandala, który miał niewielki kanadyjski hit z piosenką „Love-Itis”. Bush składał się z byłych członków zespołu Mandala, Domenica Troiano, Roya Kennera, Hugh Sullivana, Pentti Glana i Prakasha Johna. Grupa wydała singiel o tej samej nazwie w 1970 roku w wytwórni RCA w Kanadzie i Dunhill w USA, a także koncertowała z kolegami z wytwórni Steppenwolf i Three Dog Night.

Three Dog Night wydali jedną ze swoich piosenek, „I Can Hear You Calling”, jako stronę B ich popularnego singla „Joy to the World”. Piosenka, napisana wspólnie przez Troiano, Kennera, Glana i Sullivana, pojawiła się również na albumie Naturally Three Dog Night. Bush był zespołem krótkotrwałym, ale jego inspirowany jazzem rock wpłynął na wielu muzyków.

Spór o nazwę Bush ponownie stał się wart uwagi w 1995 roku, w wyniku sporu o własność intelektualną z brytyjskim zespołem alternatywnym Bush. Ponieważ Troiano nadal posiadał prawa do tej nazwy, brytyjski zespół został zmuszony do wydania swoich albumów w Kanadzie jako „Bushx”. Pod koniec kwietnia 1997 roku Troiano i Gavin Rossdale osiągnęli porozumienie, na mocy którego zespół Rossdale'a mógł używać nazwy Bush bez litery X, w zamian za przekazanie 20 000 dolarów na Starlight Foundation i Canadian Music Therapy Fund.

Wszyscy członkowie zespołu kontynuowali działalność muzyczną po rozpadzie Busha. Kenner i Troiano dołączyli do The James Gang po odejściu Joe Walsha. Wystąpili razem na albumach Passin' Thru i Straight Shooter, po czym Troiano odszedł, by dołączyć do The Guess Who. Kenner pozostał z The James Gang, a następnie z gitarzystą prowadzącym Tommym Bolinem, na dwóch kolejnych albumach, Bang i Miami. John i Glan zostali muzykami sesyjnymi, którzy koncertowali także z Alice Cooperem i Lou Reedem.

Troiano później rozwinął udaną karierę solową, która w różnych okresach obejmowała także Kennera. John później kierował zespołem rytmicznym i bluesowym z Toronto, The Lincolns, który gra do dziś. W 2005 roku Domenic Troiano zmarł w wieku 59 lat na raka prostaty.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bush	Bush	.1970	-	-	Dunhill 50086	[produced by Reb Foster]

Madder Lake

Madder Lake to australijski zespół rocka progresywnego założony w Melbourne w 1968 roku jako San Sebastian.Byli jednym z pierwszych zespołów związanych z wytwórnią Mushroom Records, współwłaściciela Michaela Gudinskiego, która wydała swój debiutancki singiel „Goodbye Lollipop” w lutym 1973 roku, a następnie album Stillpoint w sierpniu. Zawierał ich najbardziej rozpoznawalny singiel „12lb Toothbrush”.

Ich drugi album Butterfly Farm został wydany w kwietniu 1974 roku, opuścili Mushroom po ich ostatnim singlu „I Get High” ,który ukazał się w lipcu 1976 roku. Album kompilacyjny The Best of Madder Lake został wydany przez Mushroom Records w 1978 roku.

San Sebastian był zespołem rockowym na pół etatu założonym przez studentów Swinburne Institute of Technology (obecnie Swinburne University of Technology, kampus Hawthorn) projektowania graficznego w 1968 roku, w tym Kerry'ego McKenna na gitarze basowej i Brendana Masona na gitarze. W 1969 składał się z McKenna, Masona, Micka Fettesa na wokalu, Jaca Kreemersa na perkusji i Johna McKinnona na klawiszach, którzy grali covery w pubach. Wprowadzono oryginalny materiał i pod koniec 1970 roku członkowie zespołu opuszczali studia wyższe, aby wypełnić swoje rezerwacje. Z repertuarem progresywnej, psychodelicznej, bluesowej muzyki zmienili nazwę na początku 1971 roku na Madder Lake - madder lake to szkarłatny barwnik na bazie wody (alizarin) zmieszany z ałunem i używany w malarstwie. Fettes, Kreemers, Mason, McKenna i McKinnon z Melbourne zostali wybrani przez agencję rezerwacji Michaela Gudinskiego, Consolidated Rock.

Madder Lake był pod wpływem brytyjskiego rocka progresywnego, Family, Traffic i King Crimson. Otwierał inauguracyjny koncert Sunbury Pop Festival w styczniu 1972 roku. Wraz ze wzrostem ich popularności byli jednym z pierwszych zespołów związanych z wytwórnią Mushroom Records, której współwłaścicielem był Gudinski pod koniec 1972 roku. W 1973 roku byli gwiazdami na Sunbury Pop Festival w 1973 roku, a pierwszym wydawnictwem Mushroom Records był ich debiutancki singiel „Goodbye Lollipop”, wydany w lutym. Singiel osiągnął 15. miejsce w Melbourne i znalazł się na australijskiej liście Top 40.

Pierwszym albumem Mushroom Records był ambitny potrójny koncert The Great Australian Rock Festival – Sunbury 1973, który ukazał się na początku kwietnia i zawierał dwa utwory Madder Lake. Debiutancki album Madder Lake, Stillpoint, pojawił się w sierpniu, który osiągnął 13 miejsce na australijskiej liście albumów, zrodził ich najbardziej rozpoznawalny singiel „12lb Toothbrush”, napisany przez członków zespołu . McKinnon został zastąpiony na klawiszach przez Andy'ego Cowana do czasu wydania albumu i związanego z nim singla. W 1974 roku zespół nagrał swój drugi album, Butterfly Farm, który ukazał się w kwietniu, ale album i powiązane z nim single odniosły mniejszy sukces komercyjny niż wcześniejsze prace.

Brytyjski dyrygent David Measham, który współpracował z Rickiem Wakemanem podczas jego Podróży do wnętrza Ziemi, od 1974 roku mieszkał w Perth w Australii Zachodniej Zamówił Madder Lake na temat powieści science fiction Aldousa Huxleya Nowy wspaniały świat , ale projekt utknął w martwym punkcie, gdy finansowanie z Australian Broadcasting Corporation (ABC) zostało ograniczone i wkroczyły inne zobowiązania Meashama .

Cowan i Fettes opuścili Madder Lake pod koniec 1975 roku, Fettes założył Bandicoot z komikiem Shane Bourne. Fettes został początkowo zastąpiony przez Colina Setchesa na wokalu, ale kiedy McKinnon powrócił na początku 1976 roku, zajął się wokalem oprócz instrumentów klawiszowych, tymczasem Ian Holding zastąpił odchodzącego McKenna na gitarze basowej, a zespół nagrał swój ostatni singiel „I Get High” i odszedł. Chociaż Madder Lake nie zostało formalnie rozwiązane, później miało wiele okresów niskiej aktywności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [US]	Komentarz
Goodbye Lollypop/Bumper Bar Song	Madder Lake	04.1973	31[9]	-	Mushroom 4986	[written by Madder Lake]
12-lb.Toothbrush/Country Blues	Madder Lake	09.1973	35[15]	-	Mushroom 5230	[written by Madder Lake][produced by J. French, Madder Lake, M. Gudinski]
Booze Blues/One Star And The Moon	Madder Lake	05.1974	85[2]	-	Mushroom 5516	[written by Madder Lake][produced by J. French, Madder Lake, M. Gudinski]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stillpoint	Madder Lake	09.1973	13[25]	-	Mushroom MRL 34915	-
Butterfly Farm	Madder Lake	04.1974	22[17]	-	Mushroom L 35090	-