Fendermen

Fendermen był duetem pop i rockabilly z początku lat 60-tych. W tym czasie Fendermen tworzy, grupa muzyków składająca się głównie z Jima Sundquista (z Kingsford, Michigan ) i Phila Humphrey'a (z Milwaukee, Wisconsin ). W tym momencie Humphrey mieszkał w Stoughton, Wisconsin wraz z żoną i córką.
Sundquist i Humphrey zetknęli się ze sobą jako studenci na University of Wisconsin-Madison w końcu lat 50-tych. Grupa miała jeden wielki hit " Mule Skinner Blues ", wydany w 1960 r. dla Cuca Records , który został wprowadzony do krajowej dystrybucji przez Soma Records . Piosenka osiągnęła # 5 na liście Billboard Hot 100 . Zadebiutowała na 32 pozycji na UK Singles Chart we wrześniu 1960 roku. Krótkotrwały "odłam" grupy, Muleskinners, powstał później w 1960 roku.
Sundquist i Humphrey urodzili się tego samego dnia 26 listopada 1937. Nazwali się "Fendermen", ponieważ grali na gitarach Fendera (Telecaster i Stratocaster), podłączonych je do tego samego wzmacniacza . Co ciekawe, te gitary były jedynymi instrumentami używanymi w nagraniu Mule Skinner Blues, ich precyzja była tak duża, że włączenie basisty i perkusisty, typowe dla większości grup z tego okresu, nie było konieczne. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Mule Skinner Blues /Torture	Fendermen	06.1960	2[26]	-	Top Rank TRS 1558/-	[written by Jimmie Rodgers]
Don't You Just Know It / Beach Party	Fendermen	10.1960	17[15]	-	Top Rank TRS 1581/-	[written by Huey "Piano" Smith,John Vincent]

Fear Factory

FEAR FACTORY, grupa amerykańska. Powstała w październiku 1990 roku w Los Angeles w Kalifornii. Założyli ją dwaj Meksykanie, Dino Cazares - g, b i Raymond Herrera (18.12.1972, Los Angeles, Kalifornia)-dr, programowanie, wywodzący się z zespołu Extreme Death. Pierwszy dołączył Burton C. Bell (właśc. Burton Christopher Bell; 19.02.1969, Houston, Teksas) - voc,z Hateface. W początkowym okresie przewinęło się przez nią kilku basistów, m.in. Andy Romera i Andrew Shivers, zanim w 1994 w składzie pojawił się Holender Christian Olde Wolbers (5.08.1972, Antwerpia, Belgia) - b, g, znany z zespołu Cyclone. Ponadto formacja zaprosiła kolejno do współpracy kilku muzyków grających na instrumentach klawiszowych: w 1993 Rhysa Fulbera, na stałe związanego z Front Line Assembly, w tym samym roku Reynora Diego, w 1996 Steve'a Tushara i w 1998 Johna Bechdela, wcześniej wspierającego m.in. Prong, Killing Joke i Revolting Cocks. W 2002 konflikt między Bellem a Cazaresem doprowadził do rozbicia Fear Factory, ale" już w 2003 grupa wznowiła działalność jako trio: Bell, Wolbers (przejął obowiązki gitarzysty) i Herrera, a jak dawnifej wspomagali ją: Fulber, Tushar i Bechdel. W październiku 2003 zwerbowano Byrona Strouda (12.02.1969, New Westminster, Kanada) - b, znanego ze Strapping Young Lad i Zimmershole.
Zadebiutowała w lutym 1991 w ogrodzie przyjaciela w Alicia Park w Los Angeles. Wkrótce potem zaprezentowała się w miejscowych klubach. Własnym kosztem nagrała dwie taśmy demo (jedną przy pomocy Billa Goulda, basisty Faith No More, jako producenta); na pierwszej znalazły się m.in. utwory Sufference, Crisis Desecrate i Echoes Of Innocence, na następnej m.in. Self Immolation i Soul Womb. Dwie spośród zarejestrowanych w tym czasie kompozycji udało jej się umieścić na składance "L.A. Death Metal" (Rouchage, 1991). W październiku 1991 w Fort Apache Studio Blackiego Lawlessa z W.A.S.P. zrealizowała pod okiem Rossa Robinsona, przyszłego guru nu metalu, jako producenta planowany debiutancki album "Concrete", częściowo z utworami premierowymi, jak Concrete i Dragged Down By The Weight Of Existence, oraz częściowo ze znanymi już z taśm demo, jak Crisis i Echoes Of Innocence, ale nie udało jej się go wydać; ukazał się dopiero w czerwcu 2002. Taśma pomogła jej jednak podpisać kontrakt z firmą Roadrunner.
Wróciła do studia z innym producentem, Colinem Richardsonem, i nagrała pierwszą dużą płytę raz jeszcze, powtarzając tylko niektóre kompozycje z poprzednich sesji. Zatytułowała ją ostatecznie "Soul Of A New Machine". Dzieło ukazało się we wrześniu 1992. Wypełniła go błyskotliwa, prawdziwie porywająca, perfekcyjna technicznie mieszanina death metalu i thrashu, ożywiona elementami klasycznego metalu z pnia Black Sabbath, ale też rocka gotyckiego spod znaku Sisters Of Mercy czy The Mission i przede wszystkim muzyki industrialnej w duchu poszukiwań Ministry czy Godflesh, z użyciem sampli i elektronicznych beatów (np. Martyr, Leechmaster, Big Cod, Natividad). Album - bez wątpienia jeden z najbardziej nowatorskich, jakie wtedy trafiły na rynek - spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem ze strony prasy muzycznej. Formacja promowała go m.in. na wspólnych koncertach z Brutal Truth w Europie oraz Biohazard i Sick Of It All w Stanach. Zdyskontowała sukces minialbumem "Fear Is The Mindkiller" (tytuł pochodził z Diuny Franka Herberta), wydanym w kwietniu 1993, zawierającym utwory znane już z "Souls Of A New Machine", ale w wersjach zremiksowanych przez muzyków kanadyjskiej formacji Front Line Assembly i niekiedy nabierających wręcz tanecznego charakteru.
Do nagrania drugiego właściwego albumu, "Demanufacture", przystąpiła - znowu z Richardsonem - latem 1994r w Chicago, po udanej trasie z Sepulturą. Ale ponieważ nie była zadowolona z wyniku sesji, poprosiła Fulbera z Front Line Assembly, by nowocześniej zmiksował całość, uwypuklając jej futurystczny klimat. Dzieło ukazało się w czerwcu 1995, wraz z czwórką "Dog Day Sunrise". Zwłaszcza w Wielkiej Brytanii zyskało ogromną popularność. Miało cechy concept albumu; Bell, Cazares i spółka wyjaśniali, że ich zamiarem było stworzyć tło dźwiękowe dla rewolty, którą wzniecą buntownicy znużeni kłamstwami władzy, opowiadający się za nowym ładem społecznym. Powstała doskonalsza, a przy tym bardziej brutalna w wyrazie niż poprzednio fuzja metalu, zwłaszcza death metalu, i rocka gotyckiego z muzyką industrialną; wpływ tej ostatniej uwidocznił się zwłaszcza w takich utworach, jak Demanufacture, New Breed i Zero Signal. Całość wzbogaciła świetna wersja hipnotycznej kompozycji Dog Day Sunrise zespołu Head Of David, a w brytyjskim wydaniu specjalnym, z podtytułem "Collector's Edition Digipak", także m.in. przeróbka Your Mistake Agnostic Front, zrealizowana z gościnnym udziałem Freddy'ego Criciena, wokalisty Madball. Płyta, która wraz z debiutem odegrała przełomową rolę w historii ciężkiego grania, bez wątpienia zasługuje na miano rockowego arcydzieła. Tak jak poprzednio grupa przygotowała też zbiór remiksów - "Remanufacture (Cloning Technology)", wydany w czerwcu 1997, a oprócz niego dwie czwórki: "Bum" i "The Babber Mixes". Promowała "Demanufacture" i wszystkie wydawnictwa towarzyszące albumowi m.in. na wspólnych trasach po Stanach z Megadeth oraz po Stanach i Europie z Ozzym Osbourne'em. W grudniu 1997 otwierała w Birmingham koncerty reaktywowanego w tym czasie Black Sabbath w oryginalnym składzie.
Płyta "Obsolete" z lipca 1998, wyprodukowana przez Fulbera, była tak jak poprzednia concept albumem. Ukazywała pogrążony w chaosie świat 2076 roku, w którym maszyny dążą do eksterminacji ludzkości, w czym próbuje im przeszkodzić garstka rebeliantów. Muzycznie była dziełem zbliżonym do poprzedniego (np. Shock, Hi-Tech Hate, a także Obsolete z wygłaszanym głosem robota monologiem Gary'ego Numana), chociaż niektóre utwory, jak zaskakująco chwytliwy Resurrection czy ożywiony dźwiękami orkiestry smyczkowej Zimelessness, mogły być odebrane jako świadectwa zmęczenia dotychczasową formułą. Z tego okresu pochodzą też single: Resurrection/O-O (Where Evil Dwells)/Soulwound z grudnia 1998 i Cars (przeróbka przeboju Gary'ego Numana, nagrana z jego udziałem)/Descent/Edgecrusher z września 1999. Formacja promowała "Obsolete" na wspólnych koncertach w Stanach z zespołami Slayer i Monster Magnet oraz w Europie, gdzie grała już jako główna gwiazda, ze Spineshank. A latem 1999 została zaproszona do udziału w amerykańskim objazdowym festiwalu Ozzfest, organizowanym przez Ozzy'ego Osbourne'a (zarejestrowana podczas jednego z koncertów wersja utworu Replica ozdobiła płytę "Ozzfest - Second Stage - Live", Divine, 2001).
Największym bestsellerem grupy do tamtej pory był album "Digimortal" z kwietnia 2001, odnotowany na listach po obu stronach Atlantyku. Wyprodukowany tak jak poprzedni we współpracy z Fulberem, rozczarował jednak dawnych fanów. Chociaż bowiem zawierał kilka utworów w sprawdzonym stylu, jak What Will Become i No One, zdominowały go kompozycje bardziej melodyjne i gładsze brzmieniowo, jak Invisible Wounds (Dark Bodies), Digimortal, Never End i Damaged.Intrygujacym akcentem był udział rappera B-Real z Cypress Hill w nagraniu Back The Fuck Up.Dziełu towarzyszył singiel Linchpin/Frequency/Machine Debaser.
W marcu 2002 konflikt między Bellem a Cazaresem doprowadził do rozbicia grupy. Bell zdecydował się ją opuścić, pozostali muzycy podjęli decyzję o jej rozwiązaniu. Nagrane w tym czasie dwa utwory do gry komputerowej Terminator - Dawn Of Fate wydawały się pożegnaniem formacji z publicznością. Jednakże już w 2003 odrodziła się - z Bellem, ale bez Cazaresa. I w studiu Rhumbo Recorders zrealizowała bez pomocy producenta spoza własnego grona (Rhys tym razem zagrał jedynie na instrumentach klawiszowych i to nie we wszystkich utworach) pierwszą od dawna płytę -"Archetype", wydaną w kwietniu 2004. Opowiedziała się na niej za graniem opartym na ostro ciętych riffach gitary i basu oraz mechanicznym, zagęszczonym pulsie bębnów, z pełnym furii, odpychającym rykiem Bella, mimo melodyjnych fragmentów niezwykle brutalnym, np. Slave Laborz tekstem wymierzonym w przemysł muzyczny, Cyberwasteze słowami wykpiwającymi zwolenników czatów internetowych, a także Act Of God, Drones, Corporate Cloning, Undercurrent, Deafaultjudgement i Bonescraper. Wyjątkami były bardziej przebojowe utwory Human Shields i Bite The Hand That Bleeds, utrzymana w konwencji muzyki ambient kompozycja instrumentalna Ascension oraz hałaśliwa, ale bliższa grunge'u niż death metalu przeróbka piosenki School Kurta Cobaina. Formacja promowała dzieło m.in. na wspólnych koncertach w Stanach z zespołem Slipknot.
Rozczarowaniem był album "Transgression" z sierpnia 2005, zawierający z jednej strony muzykę bliską deathmetalowego grania Fear Factory z początków kariery (np. Transgression i Spinal Compression), z drugiej zaskakująco konwencjonalny repertuar rockowy (np. Supernova, ballada Echo Of My Scream oraz przeróbki I Will Follow U2 i Millennium Killing Joke).
Cazares, a wraz z nim Herrera i gościnnie Bell działali równocześnie w zespole Brujeria, utworzonym wraz z Billem Gouldem z Faith No More, a Cazares i Herrera ponadto w Assesino utworzonym z Tony Camposem ze Static-X.Cazares udzielał się też w Nailbomb Maxa Cavalery z Sepultry (a później z Soulfly) oraz wspomagał m.in. Atari Teenage Riot i Skumlove. Z kolei Herrera współpracował m.in. z formacją Phobia i z Shane'em Emburym z Napalm Death, a wraz z Wolbersem pojawił się w składzie koncertowej supergrupy Kush. Bell był wokalistą zespołu g/z/r Geezera Butlera z Black Sabbath (później przemianowanego na Geezer, a ostatecznie na GZR), a gościnnie udzielał się m.in. w Apartment 26 jego syna Biffa Butlera oraz w Kill II This, Spineshank, Soulfly i Static-X. Wraz z Bechdelem utworzył w 2003 grupę nazwaną z początku The Watchers, a zaraz potem Ascension Of the Watches. Śpiewał Enter Sandman na płycie "Mettalic Assault - A Tribute To Metallica" (Big Eye Music, 2001). Wolbers wspomagał m.in. Front Line Assembly, Soulfly, Biohazard, Devina Townsenda i Everlasta. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dog Day Sunrise	Fear Factory	11.1995	99[2]	-	Roadrunner RR 23303	[written by Head of David][produced by Colin Richardson, Rhys Fulber]
Burn	Fear Factory	10.1997	97[1]	-	Roadrunner RR 22713	-
Resurrection	Fear Factory	12.1998	98[2]	-	Roadrunner RR 22325	[produced by Fear Factory]
Cars	Fear Factory featuring Gary Numan	10.1999	57[5]	-	Roadrunner RR 21893	[written by Gary Numan][produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
Linchpin	Fear Factory	11.2001	85[2]	-	Roadrunner 23204623	[written by Burton C. Bell, Dino Cazares, Raymond Herrera, Christian Olde Wolbers][produced by Rhys Fulber, Fear Factory]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Demanufacture	Fear Factory	07.1995	27[3]	-	Roadrunner RR 89562	[silver-UK][produced by Colin Richardson]
Remanufacture	Fear Factory	06.1997	22[4]	158[1]	Roadrunner RR 88342	[produced by Colin Richardson]
Obsolete	Fear Factory	08.1998	20[5]	77[9]	Roadrunner RR 87522	[gold-US][produced by Fear Factory/Rhys Fulber/Greg Reely]
Digimortal	Fear Factory	05.2001	24[7]	32[5]	Roadrunner RR 85612	[produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
Concrete	Fear Factory	08.2002	190[1]	-	Roadrunner	[produced by Ross Robinson]
Archetype	Fear Factory	05.2004	41[4]	30[4]	Roadrunner RR 83112	[produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
Transgression	Fear Factory	09.2005	77[2]	45[2]	Roadrunner RR 81312	[produced by Toby Wright, Burton C. Bell]
Mechanize	Fear Factory	02.2010	133[1]	72[2]	Roadrunner	[produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
The Industrialist	Fear Factory	06.2012	106[1]	38[2]	Roadrunner	[produced by Rhys Fulber, Fear Factory]
Genexus	Fear Factory	08.2015	31[1]	37	Nuclear Blast NB 34472	[produced by Fear Factory ,Rhys Fulber, Andy Sneap]

Annabel Fay

Choć urodziła się w Auckland, Annabel Fay został wysłana do szkoły w Szwajcarii, a następnie Chicago przez jej ojca, multimilionera sir Michaela Fay'a, którego majątek szacuje się na 660 milionów $. Kochała muzykę od najmłodszych lat,i planowała studia wokalne i inżynierii dźwięku, na Columbia College w Chicago. Wszystko zmieniło się, kiedy na Christmas party w Nowej Zelandii, promotor muzyczny usłyszał jej śpiew. Przekonał ją, by nagrała demo z coverami, które zostało następnie przesłuchane przez A & R Siren Records . Fay zrealizowała swoje plany, studiując przez czas nieokreślony i nagrała album w Nowej Zelandii.
Debiutancki album, Annabel Fay , został nagrany z producentem Brady Blade , dawniej perkusistą Emmylou Harris i producenta debiutanckiego albumu Brooke Fraser . Pierwsze dwa single zostały dobrze przyjęte, ale powolna sprzedaż trzeciego "Shake It Off" (pierwotnie zatytułowanego "Fat Boy") doprowadziły do przesunięcia daty wydania albumu. Został wydany w 2007 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Lovin' You Baby	Annabel Fay	12.2006	-	9[8]	-	-
Strong	Annabel Fay	10.2007	-	18[7]	Siren/EMI	-
River	Annabel Fay	11.2010	-	10[13]	Siren/EMI	-
Show Me The Right Way	Annabel Fay	04.2011	-	16[7]	Siren/EMI	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Lovin' You Baby	Annabel Fay	08.2007	-	30[2]	Siren/EMI	-
Show Me The Right Way	Annabel Fay	04.2011	-	8[5]	Siren/EMI	-

Fatboy Slim

Norman Quentin Cook znany jako Fatboy Slim (ur. 31 lipca 1963 w Bromley jako Quentin Leo Cook) – angielski muzyk, DJ, producent i kompozytor tanecznej muzyki elektronicznej związany z wytwórnią Skint Records. Uważany jest za twórcę i głównego promotora gatunku zwanego big beat.
Jego pierwszy pseudonim to Norman, którego zaczął używać zamiast imienia Quentin. Nazwa Fatboy Slim pierwszy raz pojawiła się w 1996, pierwotnie używana do określenia pobocznego projektu stworzonego na potrzeby wytwórni. Po sukcesach albumów stała się pseudonimem artystycznym.
Związany był z następującymi projektami: The Housemartins, taneczno-reggae’owym Beats International (przebój "Dub Be Good To Me"), funkowym Freak Power ("Tune On, Tune In, Cop Out"), house’owym projektem Pizzaman czy klubowym Mighty Dub Katz ("Magic Carpet Ride").
Jego najsławniejszą płytą jest You’ve Come a Long Way, Baby, z której większość utworów znalazła się na wysokich miejscach światowych list przebojów. Dużym uznaniem cieszą się remiksy w jego wykonaniu.
Praca z samplami stanowi trzon muzycznej działalności Fatboy Slima. W 2001 Cook wydał składankę "A Break From The Norm" zawierającą utwory, z których pochodzą sample z najsłynniejszych utworów.
Mieszka w Portslade, dzielnicy Brighton & Hove.
Cook dorastał w Reigate (Hrabstwo Surrey, Wielka Brytania). Uczęszczał do Reigate Grammar School. Założył punkowy fanzin jako nastolatek. W czasach szkolnych poznał także Paula Heatona. W wieku 18 lat Cook dostał się na Politechnikę w Brighton (obecnie Uniwersytet w Brighton) i studiował język angielski, politykę i socjologię. Wprawdzie próbował swoich sił jako DJ już wcześniej, lecz dopiero na studiach rozwinął skrzydła na scenach klubowych w Brighton. W 1985 roku Paul Heaton, który przeprowadził się do Kingston upon Hull i stworzył zespół The Housemartins, namówił go do zmiany rodzaju granej przez niego muzyki.
Basista The Housemartins opuścił zespół w przeddzień ich pierwszego krajowego tournée. Cook zgodził się na przeprowadzkę do Północnej Anglii i dołączenie do zespołu, mimo iż nie interesował się rockiem i nie umiał prawie grać na żadnym instrumencie. Zespołowi udało się nagrać popularny singel "Happy Hour". Udało im się też dostać na szczyt listy najlepszych singli w Wielkiej Brytanii tuż przed Bożym Narodzeniem w 1986 dzięki piosence "Caravan of Love". The Housemartins rozpadł się w 1988 roku. Heaton i perkusista Dave Hemingway stworzyli później zespół The Beautiful South, natomiast Cook przeprowadził się z powrotem do Brighton aby rozwijać swoje zainteresowania muzyką, którą zawsze preferował. W tym czasie rozpoczął współpracę z inżynierem studyjnym Simonem Thorntonem, z którym do dziś nagrywa płyty. Obaj mieli zmienny wkład w nagranie wszystkich płyt Cooka, które powstały od tamtego czasu.
Cook założył Beats International, związek muzyków studyjnych, wśród których znaleźli się m.in. Lindy Layton, Lester Noel, D.J. Baptiste, raper MC Wildski i klawiszowiec Andy Boucher. Na ich pierwszym albumie pt. Let Them Eat Bingo znalazł się singel, który osiągnął najwyższe miejsca na listach najlepszych singli, "Dub Be Good to Me". Utwór ten spowodował dysputę skupiającą się na zarzutach naruszenia praw autorskich przez nieautoryzowane korzystanie z sampli: głównie chodziło o dokładne skopiowanie części utworu "The Guns of Brixton" zespołu The Clash oraz silne zapożyczenie z "Just Be Good To Me" grupy S.O.S. Band. W 1991 roku zespół wydał kolejną płytę Excursion on the Version, której styl muzyczny nawiązywał do dubu i reggae, lecz nie cieszyła się ona tak dużą popularnością jak poprzedni album.
Kolejnym tworem Cooka był zespół Freak Power z Ashley Slater. Zadebiutowali albumem "Drive Thru Booty" w 1994 roku, na którym znalazł się utwór "Turn On Tune In Cop Out", który został użyty przez firmę Levi's w kampanii reklamowej. Freak Power byli także znani pod nazwą Fired Funk Food.
W 1995 roku Cook, z pomocą znajomych producentów Tima Jeffery'ego i JC Reida, nagrał solowy album house'owy pod pseudonimem 'Pizzaman'. Z tego albumu pochodzi utwór "Happiness", który wykorzystała firma Del Monte w reklamie soków owocowych w Wielkiej Brytanii. Cook eksperymentował jeszcze z kilkoma pobocznymi projektami i cieszył się pewną popularnością jako The Mighty Dub Katz dzięki utworowi "Magic Carpet Ride".
W 1996 roku Cook ponownie połączył siły z Ashley Slater aby nagrać drugi album jako Freak Power zatytułowany Everything for Everybody.
W tym samym roku Cook przybrał pseudonim Fatboy Slim i zaczął uczęszczać do klubu The Big Beat Boutique w Brighton. Podczas pracy jako DJ w tymże klubie Cook zaprzyjaźnił się z grupą The Chemical Brothers, którzy zasugerowali mu pracę nad własnym materiałem, zamiast zaledwie miksowania w klubach.
Album Fatboy Slima pt. Better Living Through Chemistry (wydany przez Skint Records) był pierwszym krokiem Cooka do prawdziwej popularności. Pełen sampli w stylu retro i funkowych kompozycji album był jednym z pierwszych zaznaczających nowy styl big beatu. Z tegoż albumu pochodzi hit "Everybody Needs a 303". Po tym jak remiks utworu "Brimful of Asha" zespołu Cornershop trafił na najwyższe miejsca list przebojów, takie gwiazdy jak Madonna i U2 prosili Cooka, aby dla nich pracował.
Następnym krokiem Fatboy Slima był singel "The Rockafeller Skank", który trafił na rynek przed albumem "You’ve Come a Long Way, Baby" (obie płyty ukazały się w 1998 i otrzymały bardzo dobre opinie). Na albumie znalazł się też singel "Praise You", który stał się hitem w Wielkiej Brytanii trafiając na szczyt listy najlepszych singli. Teledysk do "Praise You", którego reżyserem jest Spike Jonze, zdobył wiele nagród. Utwory Fatboy Slima zaczęły pojawiać się w filmach, serialach telewizyjnych i kolejnych reklamach.
Album Halfway Between the Gutter and the Stars został wydany w roku 2000. Znalazły się na nim dwa utwory nagrane wspólnie z Macy Gray, delikatny "Sunset (Bird of Prey)" skupiający się na samplu z głosem Jima Morrisona z The Doors oraz "Weapon of Choice". W teledysku do tego ostatniego, który zdobył aż 18 nagród (w tym tytuł Najlepszego Teledysku Wszech czasów), wystąpił Christopher Walken.
13 lipca 2002 roku Fatboy Slim zagrał drugi ze swoich koncertów na świeżym powietrzu na plaży w Brighton. Wydarzenie to skupiło około 250 000 ludzi na promenadzie przy słynnej przystani w Brighton (spodziewano się około 60 000). Policja wymusiła skrócenie koncertu ze względów bezpieczeństwa i liczebności tłumu. Kiedy muzyka umilkła na ulicach Brighton nastał chaos. Niektórzy uczestnicy koncertu stali w korkach do samego rana. Mimo problemów, które stworzył koncert, został on okrzykniętym wielkim sukcesem przez większość uczestników.
Cook niedawno zyskał własną gwiazdę na chodniku gwiazd w Brighton, zaraz przy gwieździe Winstona Churchilla. W 1999 poślubił znaną z telewizji Zoë Ball. Mają syna imieniem Woody. Cook jest właścicielem 12% akcji klubu piłkarskiego Brighton & Hove Albion F.C., który jest przez niego wspomagany odkąd przeprowadził się do Brighton pod koniec lat 80'. W 2002 magazyn Q wpisał Fatboy Slima na listę "50 zespołów, które trzeba zobaczyć przed śmiercią". W styczniu 2003 roku państwo Cook rozeszli się w dość publiczny sposób, jednak po trzech miesiącach wrócili do siebie.
W roku 2004 Cook wydał dwa remiksy (w czerwcu i lipcu) opartych na utworach "Happy" Maxa Sedgley'a i "Follow Me Follow Me (Quem que Caguetou)" zespołu Black Alien & Speed. Ten ostatni stał się popularny w Europie po tym, jak pojawił się w reklamie Nissana X-Trail (w reklamie można usłyszeć remiks Fatboy Slima).
Po czterech latach przerwy Fatboy Slim wydał album Palookaville (w październiku 2004). Album ten zaznacza znaczącą zmianę w stylu Cooka. Zrezygnował z korzystania pętli i sampli i skupił się na bardziej konwencjonalnym kształcie utworów. W wielu przypadkach korzysta z oryginalnych nagrań na rzeczywistych instrumentach (Cook gra na gitarze basowej, Simon Thornton na wielu innych instrumentach, a czasami pojawiają się gościnnie inni artyści, np. Justin Robertson). Zmiana stylu doprowadziła także do zmian w technikach produkcji i technologii studyjnej. Przed "Palookaville" Cook korzystał z komputera Atari ST do składania utworów (komputer ten jest bardzo popularny wśród producentów muzycznych). Nowy album powstał przy użyciu zestawu Pro Tools - potężnej stacji roboczej, którą można znaleźć w najnowocześniejszych studiach nagraniowych. Ta dość niechętna zmiana została wymuszona przez konieczność dostarczenia wymaganej jakości nagrań. Projekt składa się zarówno z utworów typowych dla Fatboy Slima (jak np. "Jin Go Lo Ba" - wykorzystany w reklamie piwa "Lech - będzie się działo") jak i utworów z pełnym wokalem (np. odnowiony "The Joker" zespołu Steve Miller Band, do którego teledysk został zrealizowany z małymi kotkami w głównych rolach). Na płycie znalazły się też wokalne utwory, które powstały we współpracy z raperem Lateefem i zespołem Johnny Quality.
W roku 2005 jego singel z poprzedniego roku, "Wonderful Night" został zawarty w grze Dance Dance Revolution Extreme 2 na Playstation 2. W czerwcu 2005 Cook zagrał koncert na Festiwalu Glastonbury. Występ obfitował w spektakularne efekty wizualne zrealizowane na wielkich ekranach w tle (z konsolą dla DJ-a umieszczoną pośrodku) oraz trójwymiarowy pokaz świetlny, do oglądania którego uczestnicy dostali specjalne okulary. Niestety występ ten przyniósł Cookowi straty finansowe, gdyż wynagrodzenie, które artysta otrzymał było zbyt niskie aby pokryć koszty wizualizacji.
W październiku tego samego roku Fatboy Slim i wokalista zespołu Talking Heads David Byrne ogłosili, iż planują stworzyć musical o Imeldzie Marcos. Premiera występu miała miejsce w marcu 2006 na festiwalu sztuki w Adelaide (Australia).
W Sylwestra 2005 Fatboy Slim wystąpił na żywo przed ogromną publicznością na plaży Bondi Beach w Australii. Podczas tegoż całonocnego koncertu Fatboy Slim powrócił do swojego oryginalnego stylu muzycznego z naciskiem na dance. Why Try Harder to tytuł albumu z największymi hitami Fatboy Slima, który został wydany 19 czerwca 2006 roku. Składa się on z osiemnastu utworów, w tym dwa nowe utwory - "Champion Sound" i "That Old Pair of Jeans". Tytuł pochodzi z okładki płyty You've Come A Long Way Baby, która przedstawia otyłego mężczyznę w koszulce z napisem "I'm #1 so why try harder" (Jestem numerem 1, więc po co się mocniej starać). Cook podkreślał w wywiadach, że "Why try harder" to nie pytanie, lecz stwierdzenie. Samo hasło jest nawiązaniem do słynnego hasła reklamowego firmy wypożyczającej samochody Avis, które w latach 60. brzmiało "We're only #2, so we try harder" (Jesteśmy na drugim miejscu [wśród firm wypożyczających samochody] więc staramy się bardziej).
24 czerwca 2006 roku Fatboy Slim wystąpił jako gwiazda Festiwalu Rock Ness nad jeziorem Loch Ness w Szkocji. Miesiąc później zagrał na festiwalu Global Gathering na lotnisku Long Marston Airfield w Staffordshire w Anglii. Jego dwugodzinny pokaz składał się z jego klasycznych utworów oraz nowego materiału. Po raz kolejny Fatboy Slim wykorzystał wielkie ekrany i pokaz świetlny. Dodatkowo występ uświetnił pokaz fajerwerków.
W roku 2002 Fatboy Slim dostał zakaz występów w Brighton, po tym jak na jego koncercie tego samego roku zginęło dwoje ludzi. Zakaz ten jednak zniesiono w roku 2006. 1 stycznia 2007 Fatboy Slim ponownie zagrał w swoim rodzinnym mieście dla 20 000 osób. Bilety mogli kupić jedynie mieszkańcy Brighton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Won't Talk About It"/"Blame It on the Bassline	Norman Cook	07.1989	29[6]	-	Go! Beat GOD 33	-
For Spacious Lies	Fatboy Slim	10.1989	48[4]	-	Go! Beat GOD 37	-
Everybody Needs a 303	Fatboy Slim	03.1996	34[8]	-	Skint SKINT 31CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Punk to Funk	Fatboy Slim	09.1996	177[1]	-	Skint	-
Going Out of My Head	Fatboy Slim	05.1997	57[3]	-	Skint SKINT 19CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
The Rockafeller Skank	Fatboy Slim	06.1998	6[39]	76[27]	Skint SKINT 35CD	[silver-UK][written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Gangster Trippin	Fatboy Slim	10.1998	3[18]	-	Skint SKINT 39CD	[silver-UK][written by Norman Cook/Dust Junkys/Josh Davis][produced by Fatboy Slim]
Praise You	Fatboy Slim	01.1999	1[1][20]	36[20]	Skint SKINT 42CD	[gold-UK][written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Right Here, Right Now	Fatboy Slim	05.1999	2[26]	-	Skint SKINT 46CD	[gold-UK][written by Fatboy Slim/Peters/Walsh][produced by Fatboy Slim]
Badder Badder Schwing	Freddy Fresh featuring Fatboy Slim	05.1999	34[4]	-	Eye Q EYEUK 040CD	[written by Frederick Schmid/Fatboy Slim][produced by Frederick Schmid/Fatboy Slim]
Sunset (Bird of Prey)	Fatboy Slim	10.2000	9[49]	-	Skint SKINT 58CD	[written by Fatboy Slim/Jim Morrison][produced by Fatboy Slim]
Demons	Fatboy Slim Feat. Macy Gray	01.2001	16[21]	-	Skint SKINT 60CD	[written by Fatboy Slim/Macy Gray/Withers][produced by Fatboy Slim]
Star 69/Weapon of Choice	Fatboy Slim	05.2001	10[22]	-	Skint SKINT 64CD	[written by Fatboy Slim/Roland Clark][produced by Fatboy Slim]
Song for Shelter/Ya Mama	Fatboy Slim	09.2001	30[2]	-	Skint SKINT 71CD	[written by Norman Cook/Roland Clark/Cutlass/Smith/Jon Hiseman/Dick Heckstall-Finley][produced by Fatboy Slim]
Song for Shelter	Fatboy Slim Feat. Roland Clarke	12.2001	90[2]	-	Skint FAT 19	[written by Norman Cook/Roland Clark/Cutlass/Smith/Jon Hiseman/Dick Heckstall-Finley][produced by Fatboy Slim]
Drop the Hate	Fatboy Slim	12.2001	101[2]	-	Skint FAT 17	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Retox	Fatboy Slim	01.2002	73[2]	-	Skint FAT 18	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Talkin' Bout My Baby	Fatboy Slim	06.2002	92[2]	-	Skint FAT 20	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Slash Dot Dash	Fatboy Slim	10.2004	12[3]	-	Skint SKINT 100CD	[written by Norman Cook][produced by Fatboy Slim]
Wonderful Night	Fatboy Slim	12.2004	51[2]	-	Skint SKINT 104CD	[written by Norman Cook/Daumont][produced by Fatboy Slim]
The Joker	Fatboy Slim	03.2005	32[2]	-	Skint SKINT 106CD	[written by Miller/Ahmet Ertegun/King Curtis][produced by Fatboy Slim]
Don't Let the Man Get You Down	Fatboy Slim	07.2005	153[3]	-	Skint SKINT 91X	[written by Norman Cook, Les Emmerson][produced by Norman Cook, Simon Thornton]
That Old Pair of Jeans	Fatboy Slim	07.2006	39[5]	-	Skint SKINT 123CD	[written by Norman Cook/Lateef Daumont/Kevin Kelly/Labi Siffre][produced by Fatboy Slim]
Champion Sound	Fatboy Slim	11.2006	88[3]	-	Skint SKINT 125CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Eat, Sleep, Rave, Repeat	Fatboy Slim with Riva Starr, featuring Beardyman	11.2013	3[18]	-	Skint GBBMQ 1300118	[written by Norman Cook, Stefano Miele, Darren Foreman][produced by Fatboy Slim,Riva Starr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Better Living Through Chemistry	Fatboy Slim	09.1996	69[36]	-	Skint BRASSIC 2CD	[gold-UK][produced by Fatboy Slim]
You've Come a Long Way, Baby	Fatboy Slim	10.1998	1[4][136]	34[63]	Skint BRASSIC 11CD	[4x-platinum-UK][platinum-US][produced by Fatboy Slim]
Halfway Between the Gutter and the Stars	Fatboy Slim	11.2000	8[66]	51[5]	Skint BRASSIC 20CD	[platinum-UK][produced by Fatboy Slim]
Palookaville	Fatboy Slim	10.2004	14[12]	154[1]	Skint BRASSIC 29CD	[silver-UK][produced by Norman Cook]
The Greatest Hits – Why Try Harder	Fatboy Slim	07.2006	2[47]	-	Skint BRASSIC 40CD	[platinum-UK][produced by Fatboy Slim/Groove Armada/Tjinder Singh]
Here Lies Love	Fatboy Slim with David Byrne	04.2010	76[2]	96[2]	Nonesuch 7559798048	[produced by David Byrne, Fatboy Slim, Cagedbaby, Patrick Dillett and Los Amigos Invisibles]

Fat Joe

Fat Joe, właśc. Joseph Cartagena (ur. 19.08. 1972r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Nie jest ani pierwszym, ani najbardziej znanym rapującym Portorykańczykiem, jednak to on odniósł największy sukces wśród fanów hip-hopu spoza środowisk latynoskich. Joseph Cartagena znany jest na scenie również pod pseudonimami Joey Crack i Don Cartagena. Urodził się w średnio zamożnej rodzinie na Bronksie (Nowy Jork) w 1972 roku. W świat hip-hopu wprowadzał twórcę Angel, rymujący brat Josepha. Fat Joe, zafascynowany kreatywnym stylem składania słów, postanowił związać przyszłość z muzyką hip-hop już jako nastolatek. Pierwszym krokiem na scenie było wydanie albumu "Represent" w 1993. Chociaż singiel "Flow Joe" trafił nawet na pierwsze miejsce listy Gorących Rapowych Singli tygodnika "Billboard", to Fat Joe Da Gangsta nie był skazany na wielki sukces - mało oryginalną tematykę gangsta poruszało wówczas bardzo wielu raperów, a album został wydany w małej wytwórni o niewielkich możliwościach promocyjnych.
Twardy głos i bezkompromisowe rymy Latynosa, rapowane do podkładów Diamonda D, spodobały się jednak w podziemiu, w którym Joe zaczął cieszyć się coraz większą slawą. Cartagena trafił wkrótce do superskładu — D.I.T.C, który zrzeszał wybitnych, niezależnych producentów i raperów z Nowego Jorku.
Kolejny krążek Fat Joe "Jealous One Envy" z 1995 r. spotkał się ze znacznie cieplejszym odbiorem. Przyczyniły się do tego zarówno widoczna poprawa stylu rymowania Joe oraz brzmienie, dostarczone tym razem przez takich producentów, jak DJ Premier, Psycho Les z The Beatnuts i Domingo. Album zyskał na wartości także dzięki wspólnemu nagraniu z żywą legendą hip-hopu: KRS-One'em.
Don Cartagena zdobył spore poważanie również u liczących się w hip-hopie artystów. Gościnne występy u boku Foxy Brown i Keitha Murray'a w platynowym singlu "I Shot Ya" LL Cool J' oraz wspólne nagranie "Fire-water" z Raekwonem ( Wu-Tang Clan) poszerzyły istotnie grono fanów rapera. Wkrótce założył on grupę Terror Squad, w której wiódł prym wspólnie z kolejnym znanym latynoskim emce Big Punisherem.
Złoty album "Don Cartagena" z 1998 r. był pierwszym poważnym wydawnictwem, które ułatwiło raperowi definitywne wydostanie się z podziemia. Płyta, wydana w wielkiej wytwórni Atlantic, zawierała imponujące listy gości rapujących ( Jadakiss, Nas , Puff Daddy, Raekwon) i producentów krążka (DJ Premier, Marley Marl, The Trackmasters). Joe zacieśnił świetnie układającą się współpracę z Big Punisherem, czego rezultatem były liczne występy przyjaciela na albumie Joey'a i wiele innych wspólnie nagranych utworów. Śmierć Puna, która nastąpiła w 1999 r., była wielkim szokiem dla rapera; kolejny krążek wypuścił on dopiero w 2001r.
Kawałki "John Blaze" i "Betcha Can't" z trzeciego albumu odniosły pewien sukces, ale Fat Joe potrzebował większych hitów, aby utrzymać się w grze. Latynos nie chciał jednak iść na kompromis i rezygnować ze swojego mocnego stylu dostarczania rymów w celu zdobycia uznania popowej uliczności. Trudne zadanie postanowił zrealizować na singlu "What's Luv?", promującym pierwszy, po trzech latach milczenia, album rapera. Połączenie przebojowego hooku młodej wokalistki Ashanti, chwytliwego beatu i wciąż twardych rymów Joe zaowocowały jednym z najpopularniejszych nagrań roku 2001.
Sporym sukcesem było również nagranie "We Thuggin'", którego refren zaśpiewał znany wokalista soulowy R. Kelly. Płyta "Jealous Ones Still Envy" (2001), sequel do drugiego albumu rapera, to najbardziej przebojowy krążek w dyskografii Fat Joe. Popularni producenci The Alchemist, Irv Gotti i Rockwilder stworzyli współczesne brzmienie dla ulicznych opowieści Cartageny, który w tematyce tekstów coraz częściej zacząt zahaczać o wytworny styl życia. Album zdobył platynowy nakłtad, a Fat Joe w latach 2001 -2002 był najbardziej znanym twardym raperem z Bronksu.
"Loyalty" (z 2002 r.) nie udało się powtórzyć sukcesu poprzedniej płyty. Singlowe nagranie "Crush Tonight", nagrane z Ginuwine'm, było znacznie mniejszym hitem od sławnego "What's Luv?". Fat Joe najwyraźniej nie skorzystał z szansy popowego sukcesu i wybrał drogę wierności ulicom, które pozostały mu do końca lojalne. Jak się okazało, było to za mało, by zdobyć chociażby tytuł "Złotej Płyty".
Oprócz solowej działalności raper aktywnie nagrywa w Terror Squad. Grupa ma na koncie dwie płyty. Sukces ostatniej - "True Story" (2004), na której pojawił się mega-hit 2004 "Lean Back", stworzył wspaniały grunt pod premierę szóstego solowego albumu Joe "Things Of That Nature". Wydawnictwo, promowane singlem "Get It Poppin'" (gość. Nelly), ukazało się latem 2005. Produkcją materiału zajęli się m.in. Just Blaze, Scott Storch, Swizz Beatz i Timbaland. Album odniósł jednak marginalny sukces (poniżej 500 tys. sprzedanych krążków), w porównaniu z multimilionowymi nakładami największego mikrofonowego wroga Cartageny - 50 Centa.
Fat Joe jest nie tylko raperem, ale także aktywnym biznesmenem. Artysta jest właścicielem sklepu z ubraniami hiphopowymi i salonu fryzjerskiego, które mieszczą się na Bronksie. Zarządza również Mystic Entertainment (sublabelem Atlantica), firmą odzieżową FJ506 oraz przedsiębiorstwem produkującym ekskluzywne felgi do drogich samochodów. Don Cartagena niejednokrotnie pojawił się na dużym ekranie. Wystąpił łącznie w dziewięciu pełnometrażowych filmach, gdzie grał głównie mniejsze role. W komedii "Straszny film 3" Fat Joe zagrał siebie samego - w scenie parodiującej słynną "8 Milę" z Eminemem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flow Joe/Livin' Fat	Fat Joe	10.1993	-	89[2]	Violator/Relativity 1185	[written by J. Cartagena][produced by Diamond D][62[9].R&B; Chart]
Firewater/Envy	Fat Joe feat. Raekwon,Big Punisher & Armageddon	03.1996	-	76[8];B:85[8]	Violator/Relativity 1546	[written by J. Cartagena][produced by L.E.S.][B:44[13].R&B; Chart]
Don Cartagena/John Blaze	Fat Joe featuring Puff Daddy	09.1998	-	102[10]	Big Beat/Mystic 95 527	[written by Joseph Cartagena, Richard Frierson][produced by Richard Frierson][40[11].R&B; Chart]
Bet Ya Man Can't Triz	Fat Joe featuring Big Pun, Triple Seis and Cuban Link	12.1998	97[2]	-	Big Beat 95 256	[produced by JAO][54[10].R&B; Chart]
Feelin' So Good	Jennifer Lopez featuring Fat Joe and Big Pun	02.2000	15	51[17]	Epic/Work 79 387	[written by Cory Rooney, Jennifer Lopez, Christopher Rios, Joe Cartagena, Sean "Puff" Combs, Steven Standard, George Logios][produced by P. Diddy][44[20].R&B; Chart][sample z "Set It Off"-Strafe]
What's Luv?/Definition Of A Don	Fat Joe featuring Ja Rule and Ashanti	02.2002	4[10]	2[28]	Terror Squad 85 233	[produced by Irv Gotti][3[25].R&B; Chart]
My Lifestyle (Remix)	Funkmaster Flex featuring Fat Joe, Jadakiss, and Remy Ma	02.2002	-	-	Loud 9143	[94[1].R&B; Chart]
Crush Tonight/It's Nothing	Fat Joe featuring Ginuwine	09.2002	42[3]	77[7]	Terror Squad 85 402	[written by Elgin Lumpkin,Joseph Cartagena,Andre Lyon,Marcello Valenzano,J. Eaddy,Larry Gates][produced by Precision][29[17].R&B; Chart]
All I Need/Take A Look At My Life	Fat Joe featuring Armageddon and Tony Sunshine	02.2003	-	86[8]	Terror Squad 88 013	[produced by Cool & Dre][35[20].R&B; Chart]
Who's That	R. Kelly featuring Fat Joe	02.2003	-	-	Jive	[65[9].R&B; Chart]
I Want You	Thalía featuring Fat Joe	06.2003	-	22[19]	Virgin 47 305	[written by Cory Rooney, Davy Deluge, Gregory Bruno, Fat Joe, Brenda Russell][produced by Cory Rooney][61[14].R&B; Chart][sample z "A little bit of love"-Brenda Russell]
Girl I'm a Bad Boy	Fat Joe feat. P. Diddy and Dre	09.2003	-	122[1]	album cut	[69[10].R&B; Chart][piosenka z filmu "Bad Boys II"]
Not Your Average Joe	DJ Kayslay featuring Fat Joe, Joe, and Joe Budden	03.2004	-	-	Def Jam 002710	[63[18].R&B; Chart]
New York	Ja Rule featuring Fat Joe and Jadakiss	10.2004	-	27[14]	The Inc.	[written by J. Atkins, J. Cartagena, J. Phillips][produced by Cool & Dre][14[20].R&B; Chart]
So Much More/Safe 2 Say	Fat Joe	02.2005	-	81[5]	Terror Squad 93 704	[written by Joe Cartegena, Andre Lyon, Marcello Valenzano, Roger Troutman, Larry Troutman, Shirley Murdock][produced by Cool & Dre][34[18].R&B; Chart]
Hold You Down	Jennifer Lopez featuring Fat Joe	03.2005	-	64[8]	Epic 75 118	[written by Gregory Christopher, Gregory Bruno, Makeba Riddick, Joseph Cartagena, Cory Rooney, Larry Troutman, Billy Beck][produced by Nyce Boy, Gregory Bruno, Cory Rooney]
Get It Poppin	Fat Joe featuring Nelly	06.2005	34[13]	9[20]	Terror Squad 93 794	[gold][written by Fat Joe, Nelly][produced by Scott Storch][5[29].R&B; Chart]
I Don't Care	Ricky Martin featuring Amerie and Fat Joe	10.2005	-	65[5]	Columbia 80 236	[written by Scott Storch][produced by Scott Storch]
Holla at Me	DJ Khaled featuring Lil Wayne, Paul Wall, Fat Joe, Rick Ross, and Pitbull	06.2006	-	59[4]	Terror Squad	[written by DJ Khaled][produced by Cool & Dre][24[20].R&B; Chart]
Make It Rain	Fat Joe featuring Lil Wayne	11.2006	-	13[24]	Terror Squad 79 182	[platinum][written by J. Cartagena, S. Storch, D. Carter][produced by Scott Storch][6[27].R&B; Chart]
We Takin' Over	DJ Khaled featuring Akon, T.I., Rick Ross, Fat Joe, Birdman, and Lil Wayne	02.2007	-	28[17]	Terror Squad	[gold][written by Aliaune Thiam,Clifford Harris,Jose A. Cartagena,William Roberts,Dwayne Carter,Nathaniel Hills,Khaled Khaled][produced by Danja][26[20].R&B; Chart]
I'm So Hood (Remix)	DJ Khaled featuring T-Pain, Young Jeezy, Ludacris, Busta Rhymes, Big Boi, Lil Wayne, Fat Joe, Birdman, and Rick Ross	07.2007	-	19[20]	Terror Squad	[platinum][written by Andrew Harr,Algernod Washington,Faheem Najm,Jermaine Jackson,Khaled Khaled,Maurice Young,William Roberts][produced by The Runners][9.R&B; Chart]
I Won't Tell/The Crack House	Fat Joe featuring J. Holiday	12.2007	-	37[16]	Terror Squad 16 487	[written by Joseph Cartagena, Levar Coppin, Delano Mathews, Mario Winans][produced by The Hitmen][12[24].R&B; Chart]
Ain't Sayin' Nothin	Fat Joe featuring Plies and Dre	05.2008	-	-	Terror Squad	[produced by Cool & Dre][93[4].R&B; Chart]
One	Fat Joe featuring Akon	02.2009	-	-	Terror Squad	[written by Joseph Cartagena, Maurice Capenter, Kevin Cossom, Leigh Elliott, Johnny Mollings, Leonardo Mollings][produced by The Inkredibles][74[8].R&B; Chart]
Aloha	Fat Joe featuring Pleasure P and Rico Love	09.2009	-	-	Terror Squad	[produced by Rico Love][86[3].R&B; Chart]
(Ha Ha) Slow Down	Fat Joe featuring Young Jeezy	02.2010	-	-	Terror Squad	[produced by Scoop DeVille][54[14].R&B; Chart]
If It Ain't About Money	Fat Joe eaturing Trey Songz	06.2010	-	-	Terror Squad	[produced by Cool & Dre][57[12].R&B; Chart]
Another Round	Fat Joe featuring Chris Brown	10.2011	-	-	Terror Squad	[gold-US][written by Joseph Cartagena, Christopher Brown][produced by Cool and Dre, Yung Ladd][74.R&B; Chart]
All the Way Up	Fat Joe with Remy Ma featuring French Montana and Infared	06.2016	157	27[20]	RNG	[2x-platinum-US][produced by Edsclusive, Cool & Dre][9.R&B; Chart]
Money Showers	Fat Joe with Remy Ma featuring Ty Dolla Sign	11.2016	-	110	RNG	[written by Joseph Cartagena, Reminisce Mackie][produced by Cool and Dre][46.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jealous One's Envy	Fat Joe	06.1993	-	71[3]	Relativity 1239	[produced by Diamond D, L.E.S., Fat Joe][7.R&B; Chart]
Don Cartagena	Fat Joe	09.1995	179[1]	7[10]	Mystic 92 805	[gold][produced by L.E.S., Marley Marl, Dame Grease][2.R&B; Chart]
Jealous Ones Still Envy	Fat Joe	12.2001	19[15]	21[32]	Atlantic 83 472	[platinum][silver-UK][produced by Cool & Dre, Rockwilder][6.R&B; Chart]
Loyalty	Fat Joe	11.2002	-	31[11]	Terror Squad 83 600	[produced by Buckwild, The Alchemist, Cool & Dre, Ron Browz][11.R&B; Chart]
All or Nothing	Fat Joe	06.2005	172[1]	6[11]	Terror Squad 83 749	[produced by StreetRunner, The Runners, Eminem, DJ Nasty & LVM, Just Blaze, Cool & Dre, Swizz Beatz, Scott Storch, DJ Khaled, Timbaland, Lil Jon][2.R&B; Chart]
Me, Myself & I	Fat Joe	11.2006	-	14[2]	Terror Squad 78122	[produced by StreetRunner, LV, DJ Khaled, The Runners, Nu Jerzey Devil, Scott Storch][3.R&B; Chart]
The Elephant in the Room	Fat Joe	11.2008	-	6[3]	Terror Squad	[produced by Scott Storch, Cool and Dre, Danja, DJ Khaled, DJ Premier, Swizz Beatz, The Alchemist, The Individualz, Street Runner, The Hitmen (Including LV, Sean C, & Mario Winans)][3.R&B; Chart]
Jealous Ones Still Envy 2	Fat Joe	10.2009	-	73[1]	Terror Squad 97371	[produced by Rico Love and Stanley (exec.) Ron Browz, The Inkredibles, Eric Hudson, T-Weed, Andrews "Drew" Correa, Jim Jonsin, DJ Buttah for Total Dynasty Entertainment, Omen The Beatsmith, Slick, DJ Infamous, Schife & OhZee for Karbeen Muzik][9.R&B; Chart]
The Darkside Vol. 1	Fat Joe	07.2010	-	27[1]	Terror Squad	[produced by Cool & Dre, DJ Premier, Just Blaze, Scram Jones, Scoop DeVille, Streetrunner, Rico Love, DJ Infamous, Raw Uncut][9.R&B; Chart]

Fat Freddy’s Drop

Zespół został założony w 1999 roku. Wydany w 2002 roku singiel "Midnight Marauders" zwrócił uwagę muzycznego świata na nowozelandzki fenomen, zyskując niezwykle przychylne recenzje czołowych didżejów i prezenterów radiowych z Gillesem Petersonem na czele. Kolejne single takie jak "Hope", czy "Ernie" tylko podgrzewały atmosferę przed wydaniem długogrającego albumu, jednak Fitchie i koledzy dosyć długo opierali się presji.
W 2005 światło dzienne ujrzał debiutancki, studyjny album pt. "Based On A True Story". W Nowej Zelandii stał się pierwszym albumem dystrybuowanym niezależnie, który trafił na pierwsze miejsce listy sprzedaży (i utrzymywał się na nim przez 11 tygodni), pokrywając się ośmiokrotnie platyną, a pochodzący z niego singiel "Wandering Eye" był najczęściej granym utworem w nowozelandzkich stacjach radiowych. Dzięki pozytywnym wibracjom, ciepłemu brzmieniu i chwytliwym, lecz niebanalnym melodiom Fat Freddy’s Drop zostali przyjęci z entuzjazmem na całym świecie. "Based On A True Story" zdobyło m.in. tytuł płyty roku w corocznym głosowaniu Radio 1 Gilles Peterson Worldwide Music Awards, a zespół ruszył w niemal trzyletnią trasę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Wandering Eye	Fat Freddy’s Drop	07.2005	-	6[17]	Rhythmethod DRP 008	-
The Camel	Fat Freddy’s Drop feat. Alice Russell	.2008	-	14[1]	-	-
Pull The Catch	Fat Freddy’s Drop	.2008	-	17[1]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Based on a True Story	Fat Freddy’s Drop	05.2005	-	1[10][108][8x-platinum]	The Drop DRP007LP/Rhythmethod DRP 006	-
Dr Boondigga and the Big BW	Fat Freddy’s Drop	06.2009	45[2]	1[5][43][2x-platinum]	-/Rhythmethod DRP013	-
Live At Roundhouse London	Fat Freddy’s Drop	06.2010	-	8[11]	-/Drop DRP017CD	-

Fast Crew

Fast Crew (lub fastCREW) był nowozelandzką grupą hip-hopową składająca się z czterech członków - Dane Rumble (aka Kid Deft), Diablo Deville (Brad Devcich), Gemma Copas i DJ Alias (Josh Thorne).Grupa suportowała międzynarodowych artystów, takich jak Missy Elliott, Busta Rhymes, Black Eyed Peas, D12, Chingy i DMX i grała na turne pod nazwą Big Day Out. Ich drugi album jest zakończone.
Fast Crew został założony w Auckland w Nowej Zelandii w 1999 r. i po kilka eksperymentach, zespół zaczął grać koncerty wokół Auckland. Ich pierwszy singiel Mr Radio został wydany w 2002 roku i był często emitowany w radio i telewizji .W maju 2003 r. grupa wydała singel "I Got",który spędził 23 tygodnie na listach Nowej Zelandii i osiągnął status złota. Z uwagi na sukces "I Got" grupa otwierała koncerty takich sław jak Busta Rhymes ,czy Missy Elliott podczas ich turnee w Nowej Zelandii i podpisali jako pierwsi artyści kontrakt z niezależną wytwórnią z Auckland , AKrite Records, która została otwarta dzięki kontraktowi z Universal Music na dystrybucję singli zespołu i albumu Set the Record Straight.
Podczas ,gdy "I Got" trwał na listach przebojów, Fast Crew rozpoczął pracę nad ich pierwszym albumem Set the Record Straight i wydał swój drugi singel z tego albumu, "It's the Incredible" w listopadzie. Album został wydany w grudniu 2004 r. i osiągnął status złota w ciągu tygodnia od jego wydania i doszedł do 11 pozycji na liście przebojów. Wraz z wydaniem płyty zespół koncertował w Nowej Zelandii w celu jego promocji. Album znalazł się w pierwszej 100 w Australii i szedł w górę list przebojów wraz z sukcesem najnowszego singla w Australii, "Streets Suburbia". Zespół otrzymał również entuzjastyczne recenzje na festiwalu "Big Day Out" w Auckland.
Wraz z dalszymi sukcesami w Nowej Zelandii grupa weszła na listy Australii z "I Got" osiągając # 22 na ARIAnet w maju 2005 r., po sukcesie kolegi z Nowej Zelandii, rapera Scribe . W sierpniu tego samego roku,It's the Incredible został wydany w Australii, osiągając # 41. "Suburbia Streets" zadebiutował 20 lutego 2006 r. na 39 miejscu w Australii.
Wysiłki Fast Crew w przełamywaniu rynku australijskiego na mały cios pod koniec 2005 roku po stwierdzeniu, że grupa używała nieautoryzowanej próbki piosenki Eagles " Victim of Love " w utworze " To Incredible ". Singiel i album był natychmiast wycofany zarówno w Nowej Zelandii jak i na rynkach Australii. Album został wydany ponownie na australijskim rynku z remixem wersji "To Incredible". Grupa rozpadła się po tym jak Jeremy,ich główny producent zostawił zespół rok przed ich rozwiązaniem pod koniec 2008 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Got	Fast Crew	06.2004	22[10]	4[23][gold]	-/King Music King 28 373	-
It's The Incredible	Fast Crew	11.2004	41[3]	5[13][gold]	-/Universal 9970	-
Suburbia Streets	Fast Crew	03.2005	31[2]	10[14]	-/Universal 988 054	-

Men at Work

Australijska grupa założona w Melbourne w 1979r pierwotnie jako duet w składzie: Colin Hay (ur. 29.06.1953r w Szkocji, skąd do Australii wyemigrował w wieku 14 lat; śpiew) i Ron Strykert (ur. 18.08.1957r w Australii). Pierwotnie akustyczne brzmienie uzupełnili wkrótce Greg Ham (ur. 27.09.1953r w Australii; gitara), John Rees (bas) i Jerry Speiser (perkusja).

Przez dwa lata występowali w małych podmiejskich pubach, by w 1981r podpisać za sprawą Petera Karpina kontrakt z CBS. Pierwszy singel „Who Can It Be Now?" stał się australijskim superprzebojem, a kontynuacją był temat „Down Under” i longplay Business As Usual. Sukces zaskoczył i mocno zirytował część krytyków uważających Men At Work za grupę wtórną i banalną.

Atutami zespołu było jednak trzech kompozytorów w składzie, błyskotliwe teledyski prezentujące specyficzny humor muzyków, a także trasa koncertowa z Fleetwood Mac.  Wszystko to sprawiło, że dwa pierwsze single i album powtórzyły wkrótce australijski triumf w Wielkiej Brytanii i USA, czyniąc z grupy bez wątpienia najsławniejszą australijską formację tego czasu. Longplay Cargo i pochodzące z niego singlowe tematy „Overkill” i „It’s A Mistake” zdyskontowały sławę zespołu.

Trzeciej płycie długogrającej Two Hearts powiodło się gorzej, choć i ona rozeszła się w Ameryce w milionowym nakładzie. Tymczasem z oryginalnego składu pozostał w zespole jedynie Hay, a w roku 1985 niesnaski muzyczno-proceduralne doprowadziły ostatecznie do rozwiązania grupy. Hay nagrał dla MCA dwa albumy: solowy Looking For Jack (1987) i oparty na motywach celtyckich, sygnowany Colin Hay Band Wayfaring (1990).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who Can It Be Now?/Anyone For Tennis	Men at Work	07.1982	45[5]	1[1][27]	Columbia 02888	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Down Under/Crazy	Men at Work	11.1982	1[3][13]	1[4][25]	Columbia 03303	[platinum-US][gold-UK][written by Colin Hay/Roy Strykert][produced by Peter McIan]
Overkill/Till The Money Runs Out	Men at Work	04.1983	21[10]	3[16]	Columbia 03795	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
It's A Mistake/Shintaro	Men at Work	07.1983	33[6]	6[15]	Columbia 03959	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Dr. Heckyll And Mr. Jive/I Like To (Live)	Men at Work	09.1983	31[7]	28[11]	Columbia 04111	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Be Good Johnny/Who Can It Be Now?	Men at Work	02.1984	78[2]	-	Epic EPC A 4119	[written by Colin Hay; Greg Ham][produced by Peter McIan]
Everything I Need/Sail To You	Men at Work	05.1985	-	47[9]	Columbia 04929	[written by Colin Hay][produced by Colin Hay, Greg Ham]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Business as Usual	Men at Work	01.1983	1[5][44]	1[15][90]	Columbia 37 978	[6x-platinum-US][platinum-UK][produced by Peter McIan]
Cargo	Men at Work	04.1983	8[27]	3[49]	Columbia 38 660	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Peter McIan]
Two Hearts	Men at Work	06.1985	-	50[13]	Columbia 40 078	[gold-US][produced by Colin Hay, Greg Ham]

John Cougar Mellencamp

Ur. 7.10.1951 w Seymour w stanie Indiana (USA). Debiutował w kręgu glam rocka, by stać się jednym z najciekawszych wykonawców mainstreamu ostatnich dwóch dekad. Jego kolegą z miejscowej grupy Trash był gitarzysta Larry Crane (ur. w 1953r), towarzyszący Mellencampowi aż do końca lat 80-tych.

 W 1976r menedżer Davida Bowiego Tony de Fries zaproponował muzykowi kontrakt nagraniowy z wytwórnią MainMan. Mellencamp zmienił nazwisko na Johnny Cougar i przyjął nawiązującą do Jamesa Deana aparycję. Debiutancki longplay Chestnut Street Incident wydany jako  demo zawierał w większości wersje starych przebojów.

Rozczarowany niepowodzeniem płyty Cougar wrócił do  Indiany, założył grupę Zone i wydał oparty na własnych kompozycjach album The Kid Inside. Wkrótce podpisał kolejny kontrakt z wytwórnią Riva, której właściciel, menedżer Roda Stewarta, Billy Gaff, określił go mianem „następcy Bruce'a  Springsteena”.

 Prawdziwym przełomem był jednak longplay John Cougar z 1979r, a zwłaszcza przebojowy singel "I Need A Lover". Przyjęta przez lidera i jego grupę taktyka   stałych tras koncertowych zaowocowała w 1983r, gdy album  American Fool rozszedł się w pięciomilionowym nakładzie, a tematy „Hurts So Good” i „Jack And Diane” stały się prawdziwymi bestsellerami. W rok później muzyk zmienił znów   nazwisko na John Cougar Mellencamp, by w 1989 powrócić ostatecznie do swojego.

Pieśniarz podejmujący często w tekstach tematykę społeczną był jednym z organizatorów wspomagających amerykańskich drobnych rolników w programie Farm Aid. Jego prosty i szczery rock cieszył się dużą popularnością również w latach 80-tych (przeboje „Small Town”, „R.O.C.K. In The USA”, „Paper In Fire” - 1987, i „Cherry Bomb” - 1988). Na nawiązującym do niepowodzeń gospodarczych albumie Lonesome Jubilee wykorzystał skrzypce i akordeon, a temat „Pop Singer” z longplaya Big Daddy wyrażał rozczarowanie aktualnym obrazem muzyki popularnej.

 Przez pewien czas koncentrował się na malarstwie, by powrócić płytą Whenever We Wanted przypominającą mocnym rockowym brzmieniem wcześniejsze dokonania. W 1991r wyreżyserował film „Falling From Grace” („Wspomnienie miłości"), w którym zagrał jedną z głównych ról. Pracował zawsze bardzo intensywnie, wprowadzając do początków roku 1991 na amerykańską Hot 100 aż 21 singli, z których jednak tylko jeden („Jack And Diane”) trafił na sam jej szczyt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Need A Lover/Welcome To Chinatown	John Cougar	10.1979	-	28[14]	Riva 202	[written by John Mellencamp][produced by John Punter]
Small Paradise/Sugar Marie	John Cougar	02.1980	-	87[3]	Riva 203	[written by John Mellencamp][produced by Ron Albert/Howard Albert]
A Little Night Dancin'/Pray For Me	John Cougar	04.1980	-	105[3]	Riva 204	[written by John Mellencamp][produced by Ron Alpert, Howard Alpert]
This Time/Don't Misunderstand Me	John Cougar	09.1980	-	27[17]	Riva 205	[written by John Mellencamp][produced by Steve Cropper]
Ain't Even Done With The Night/Make Me Feel	John Cougar	01.1981	-	17[21]	Riva 207	[written by John Mellencamp][produced by Steve Cropper]
Hurts So Good/Close Enough	John Cougar	04.1982	84[1]	2[28]	Riva 209	[gold-US][written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Jack And Diane/Can You Take It	John Cougar	07.1982	25[10]	1[4][22]	Riva 210	[gold-US][written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
Hand To Hold On To/Small Paradise	John Cougar	11.1982	89[2]	19[18]	Riva 211	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
I Need A Lover/Welcome To Chinatown	John Mellencamp	10.1979	-	28[14]	Riva 202	[written by John Mellencamp][produced by John Punter]
Crumblin' Down/Golden Gates	John Mellencamp	10.1983	-	9[16]	Riva 214	[written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Pink Houses/Serious Business	John Mellencamp	12.1983	-	8[16]	Riva 215	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Authority Song/Pink Houses	John Mellencamp	03.1984	-	15[15]	Riva 216	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Lonely Ol' Night/The Kind Of Fella I Am	John Mellencamp	08.1985	-	6[20]	Riva 880 984	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Small Town	John Mellencamp	11.1985	53[6]	6[18]	Riva 884 202	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
R.O.C.K. In The U.S.A. (A Salute To 60's Rock)/Under The Boardwalk	John Mellencamp	02.1986	67[6]	2[17]	Riva 884 455	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rain On The Scarecrow/Pretty Ballerina	John Mellencamp	04.1986	-	21[12]	Riva 884 635	[written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rumbleseat/Cold Sweat	John Mellencamp	06.1986	-	28[13]	Riva 884 856	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Paper In Fire/Never Too Old	John Mellencamp	08.1987	86[4]	9[16]	Mercury 888 763	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Cherry Bomb/Shama Lama Ding Dong	John Mellencamp	10.1987	-	8[21]	Mercury 888 934	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Check It Out/We Are The People	John Mellencamp	02.1988	96[1]	14[15]	Mercury 870 126	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rooty Toot Toot/Check It Out (Live)	John Mellencamp	05.1988	-	61[8]	Mercury 870 327	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Pop Singer/J.M.'S Question	John Mellencamp	04.1989	93[2]	15[12]	Mercury 874 012	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Jackie Brown	John Cougar Mellencamp	07.1989	-	48[8]	Mercury 874 644	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Get A Leg Up/Whenever We Wanted	John Mellencamp	10.1991	-	14[15]	Mercury 867 890	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Again Tonight/Get A Leg Up (Live)	John Mellencamp	02.1991	-	14[15]	Mercury 866 414	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Human Wheels	John Mellencamp	09.1993	-	48[14]	Mercury 862 702	[written by George Green/John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Malcolm Burn/David Leonard/Mike Wanchic]
Wild Night/Brothers (Live)	John Mellencamp With Me'shell Ndegeocello	05.1994	34[4]	3[42]	Mercury 858 738	[written by Van Morrison][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Dance Naked/R.O.C.K. In The U.S.A. (A Salute To The 60's)	John Mellencamp	10.1994	-	41[17]	Mercury 856 258	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Key West Intermezzo (I Saw You First)/Just Another Day	John Mellencamp	08.1996	-	14[24]	Mercury 578 398	[written by George Green/John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Just Another Day	John Mellencamp	02.1997	-	46[20]	Mercury 578 816	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Peaceful World/In Our Lives	John Mellencamp Feat. India Arie	10.2001	-	104[22]	Columbia 79 653	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
What Say You	Travis Tritt With John Mellencamp	11.2004	-	117[3]	album cut	[written by Michael Bradford, Frank J. Myers][produced by Travis Tritt, Billy Joe Walker, Jr.]
Our Country	John Mellencamp	11.2006	-	88[1]	Mercury	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Tony Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Cougar	John Cougar	08.1979	-	64[29]	Riva 7401	[gold-US][produced by Ron Albert/Howard Albert/John Punter]
Nothin' Matters and What If It Did	John Cougar	10.1980	-	37[55]	Riva 7403	[platinum-US][produced by Steve Cropper]
American Fool	John Cougar	05.1982	37[6]	1[9][106]	Riva 7501	[5x-platinum-US][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
Uh-Huh	John Mellencamp	11.1983	92[1]	9[66]	Riva 7504	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Scarecrow	John Mellencamp	09.1985	-	2[75]	Riva 824865	[5x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
The Lonesome Jubilee	John Mellencamp	09.1987	31[12]	6[53]	Mercury 832465	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Big Daddy	John Mellencamp	05.1989	25[4]	7[23]	Mercury 838220	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
Whenever We Wanted	John Mellencamp	10.1991	39[2]	17[46]	Mercury 510 151	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
Human Wheels	John Mellencamp	09.1993	37[2]	7[24]	Mercury 518 088	[platinum-US][produced by David Leonard/John Mellencamp/Malcolm Burn/Mike Wanchic]
Dance Naked	John Mellencamp	07.1994	-	13[30]	Mercury 522 428	[platinum-US][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Mr. Happy Go Lucky	John Mellencamp	09.1996	-	9[30]	Mercury 532896	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
The Best That I Could Do 1978–1988	John Mellencamp	12.1997	25[6]	33[63]	Mercury 832465	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
John Mellencamp	John Mellencamp	10.1998	108[1]	41[20]	Columbia 69 602	[gold-US][produced by John Mellencamp]
Rough Harvest	John Mellencamp	09.1999	-	99[4]	Mercury 558 355	[produced by John Mellencamp/Mike Wanchic/Don Gehman]
Cuttin' Heads	John Mellencamp	11.2001	-	15[15]	Columbia 85098	[gold-US][produced by John Mellencamp]
Trouble No More	John Mellencamp	06.2003	-	31[7]	Columbia 90 133	[produced by John Mellencamp]
Words & Music: John Mellencamp's Greatest Hits	John Mellencamp	11.2004	-	13[17]	Island 003311	[platinum-US][produced by Malcolm Burn/Steve Cropper/Kenneth "Babyface" Edmonds/Don Gehman/David Leonard/John Mellencamp/Paul Mahern/John Punter/Junior Vasquez/Mike Wanchic]
Freedom's Road	John Mellencamp	02.2007	-	5[8]	Universal Republic B0008249	[produced by John Mellencamp]
Life, Death, Love and Freedom	John Mellencamp	08.2008	162[1]	7[8]	Hear Music HRM-30822	[produced by T-Bone Burnett]
No Better Than This	John Mellencamp	09.2010	138[1]	10[8]	Rounder 011661865426	[produced by John Mellencamp]
Plain Spoken	John Mellencamp	10.2014	169[1]	18[4]	Republic 80021723
Sad Clowns & Hillbillies	John Mellencamp	05.2017	78[1]	11[2]	Republic B0027596	[produced by John Mellencamp]