Abner Record

Amerykańska wytwórnia będąca oddziałem Vee-Jay,związana z nazwiskiem właściciela tej ostatniej Ewarta Abnera ,który miał wielki wpływ na amerykańską muzykę pop na przełomie lat pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych.Abner urodził się w maju 1923 roku w Chicago. Vee-Jay Records znajdującej się w pobliżu Gary,w Indiana.
 Pod jego kierownictwem Vee-Jay produkowało hity dla Dee Clarka, Jimmy Reeda, Betty Everett, Gene Chandlera, El Dorados, a także wczesne przeboje The Four Seasons.Jako hołd dla jego twórczości właściciele Vee-Jay otworzyli nową wytwórnie, która pierwotnie nazywała sie Falcon Records. Ale okazało się, że doszło już do rejestracji firmy pod tą nazwą w Texasie i tak zmienili nazwę nowej wytworni na Abner Records.
Wydała trzy albumy póżniej mające reedycję w Vee-Jay z oryginalnymi koszulkami i numeracją.Dwa albumy Dee Clarka były wydane stereo,natomiast album Jerry Butlera w wersji mono.


Katalog wytwórni:

1002 – Delegates – Gloria / Kangaroo Hop 1004 – Priscilla Bowman – A Spare Man / Yes I’m Glad 1006 – Falcons – My Only Love / Now That It’s Over 1013 – Impressions – Your Prescious Love / Sweet Was The Wine (also on Vee-Jay #280) 1014 – Al Smith – Wabash Blues / Left Field 1016 – Orioles – Sugar Girl / Didn’t I Say 1017 – Impressions – Come Back My Love / Love Me 1018 – Priscilla Bowman – I Ain’t Giving Up Nothing / A Rockin Good Way 1019 – Dee Clark – Nobody But You / When I Call On You (with Anita Kerr Singers) 1020 – Dells – Get Up And Go / One Two Cha Cha Cha 1023 – Impressions – Gift Of Love / At The County Fair 1024 – Jerry Butler – Lost / One By One 1025 – Impressions – Lonely One / Senorita I Love You 1026 – Dee Clark - Just Keep It Up / Whispering Grass (with Anita Kerr Singers) 1028 – Jerry Butler – Rainbow Valley / Hold Me Darling 1029 – Dee Clark – Hey Little Girl / If It Wasn’t For You 1030 – Jerry Butler – I Was Wrong / I Couldn’t Go To Sleep 1032 – Dee Clark – How About That / Blues Get Off My Shoulder ('A' side written by Doris Troy) 1034 – Impressions – Say That You Love Me / A New Love 1035 – Jerry Butler – Lonely Soldier / I Found A New Love 1036 – Gene Allison – Why Do You Treat Me So Good 1037 – Dee Clark – At My Front Door / Ching-A-Ling

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Dee Clark - At My Front Door ABNER-1037 03.1960 56[7] Dee Clark - How About That ABNER-1032 12.1959 33[11] Dee Clark - Just Keep It Up ABNER-1026 05.1959 18[15] Dee Clark -Nobody But You ABNER-1019 12.1958 21[17]

Wizzard

Grupa brytyjska założona w 1972 r. przez rockowego eksperymentatora Roya Wooda, związanego poprzednio z zespołami Move i Electric Light Orchestra. Oprócz lidera w skład formacji weszli: Rick Price (śpiew, bas), Hugh McDowell (wiolonczela), Bill Hunt (instr. klawiszowe), Mike Burney (saksofon), Nick Pentelow (saksofon), Keith Smart (perkusja) i Charlie Grima (instr. perkusyjne).

 Oktet zadebiutował podczas rockowego festiwalu na londyńskim stadionie Wembley, a wkrótce potem chaotycznym, lecz intrygującym singlem "Ball Park Incident". Efektem studyjnych eksperymentów Wooda, nawiązujących do poszukiwań Phila Spectora, były brytyjskie przeboje grupy "See My Baby Jive" i "Angel Fingers" oraz bożonarodzeniowy szlagier "I Wish It Could Be Christmas Every Day". Na drugiej stronie jednego z singli Wizzard, znalazł się żartobliwy temat "Bend Over Beethoven", będący aluzją do równoległego nagrania Electric Light Orchestra.
Specyficzny urok zespołu wynikał w znacznym stopniu z teatralnych predyspozycji Wooda występującego w indiańskich barwach wojennych, z wymalowaną na czole gwiazdą i tęczową grzywą włosów. Spośród mniej popularnych niż single albumów grupy na uwagę zasługuje Introducing Eddy And The Falcons (zbliżony koncepcją do longplaya Cruising With Ruben And The Jets Franka Zappy), inteligentny rock'n'rollowy pastisz z ukłonami w stronę twórczości Dela Shannona, Gene'a Vincenta, Diona, Duane'a Eddy'ego i Cliffa Richarda.
W 1975 r. Wizzard wystąpili w amerykańskiej trasie koncertowej zorganizowanej przez impresaria Dona Ardena promującego koncerty stadionowe. Zbyt niski udział w zyskach doprowadził wkrótce potem do rozwiązania grupy. Wood, Price i Burney występowali pod skróconą nazwą Wizzo Band, jednak eksperymentalne brzmienie łączące elementy jazzu i muzyki funk było zbyt trudne jak na gusta masowego odbiorcy. W 1978 r. formacja zaprzestała działalności, a Wood poświęcił się nagraniom solowym i produkcji płyt.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ball Park Incident/The Carlsberg Special (Piano's Demolished Phone 021 373 4472)	Wizzard	11.1972	6[12]	-	Harvest HAR 5062	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
See My Baby Jive/Bend Over Beethoven	Wizzard	04.1973	1[4][17]	-	Harvest HAR 5070	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Angel Fingers (A Teen Ballad)/You Got The Jump On Me	Wizzard	08.1973	1[1][10]	-	Harvest HAR 5076	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H. A.)	Wizzard	12.1973	4[9]	-	Harvest HAR 5079	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Rock N' Roll Winter (Loony's Tune)/Dream Of Unwin	Wizzard	03.1974	6[7]	-	Warner Bros. K 16357	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
This Is The Story Of My Love (Baby)/Nixture	Wizzard	08.1974	34[4]	-	Warner Bros. K 16434	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
Are You Ready To Rock?/Marathon Man	Wizzard	12.1974	8[10]	-	Warner Bros. K 16497	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/See My Baby Jive	Wizzard	12.1981	41[4]	-	Harvest HAR 5173	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.1984	23[4]	-	Harvest HAR 5173	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2007	16[5]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2008	31[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	12.2009	45[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday/Rob Roy's Nightmare (A Bit More H.A.)	Wizzard	11.2010	46[4]	-	EMI CATCO 104296423	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday	Wizzard	12.2011	28[4]	-	EMI GBAYE 7300088	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]
I Wish It Could Be Christmas Everyday	Wizzard	12.2012	29[4]	-	EMI GBAYE 7300088	[written by Roy Wood][produced by Roy Wood]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wizzard Brew	Wizzard	03.1973	29[7]	-	Harvest SHSP 4025	[produced by Roy Wood]
Introducing Eddy & The Falcons	Wizzard	08.1974	19[4]	-	Warner Brothers K 52029	[produced by Roy Wood]

Pink

Pink w rzeczywistości nazywa się Alecia Moore. Urodziła się w 1979 roku w Doylestown niedaleko Filadelfii. Już w dzieciństwie nazywana była Pink i nie miało to nic wspólnego z jej kolorem włosów, jak się czasem obecnie uważa. Rodzina artystki także przejawiała bogate zainteresowania muzyczne.


Pink już w wieku 13 lat występowała na scenie klubu "Philadelphia", początkowo jako tancerka, później wspierająca wokalistka lokalnego składu hip-hopowego "Schools of Thought". W tym czasie spod jej pióra zaczynają wychodzić pierwsze piosenki, które ma okazję śpiewać na piątkowych imprezach w Club Fever. Tamże usłyszał ją agent wytwórni MCA i zaprosił ją na przesłuchanie do nowego składu R&B, "Basic Instinct".

Pink dostała się do zespołu, ten jednak rozpadł się dość szybko. Później jeszcze występuje w żeńskim składzie R&B o nazwie "Choice", który nagrywa dla wytwórni LaFace. Zespół nie zgrywa się zbyt dobrze z powodu różnić w muzycznych gustach członków. W tym czasie producent Daryl Simmons prosi Pink o napisanie krótkiego przejścia do piosenki "Just to Be Loving You" i zafascynowany wynikiem pisarskich i kompozytorskich umiejętności Pink podpisuje z nią kontrakt na solowy album.

Pierwsza płyta Pink "Can't Take Me Home" wydana zostaje w 2000 roku. Osiąga ona podwójną platynę w rankingach sprzedaży. Z niej pochodzą trzy hity list przebojów tego okresu: "There U Go", "Most Girls" i "You Make Me Sick". Pink koncertuje supportując *N Sync, jednak źle się czuje jako artysta drugoplanowy.

Pink bierze udział w nagraniu coveru Patti LaBelle "Lady Marmalade", który trafia na ścieżkę dźwiękową filmu Moulin Rouge. Utwory z filmu, wykonywane między innymi przez Christinę Aguilerę, Myę i Lil' Kim, zdobywają wielką popularność, a piosenka Pink trafia do czołówek list przebojów w UK i USA. W tym okresie wydany zostaje także singiel "Get the Party Started", sprawiając, że marka Pink nabiera rangi światowej. Zapowiada on album "M!ssundaztood", który wydany zostaje w 2001 roku i bardzo szybko zdobywa podwójną platynę. Słychać na nim wpływy rockowego ducha Lindy Perry (eks 4 non Blondes), wspierającej Pink w warstwie muzycznej. Album uświetniają gościnne partie Stevena Tylera i Richiego Sambory. Pink zostaje dostrzeżona przez krytyków i fanów na całym świecie.

W roku 2003 wydany zostaje krążek "Try This", bardziej rockowy, w wyniku współpracy z Timem Armstrongiem z grupy Rancid. Singiel promujący płytę, "Trouble", plasuje się bardzo wysoko na liście Billboardu i dzięki niemu Pink otrzymuje nagrodę Grammy za najlepszy żeński rockowy wokal.

Na początku 2006 roku Pink poślubia kierowcę motocrossowego Carey'a Harta, którego zna od pięciu lat. Później tego roku wydaje swój najnowszy album, "I'm Not Dead", promowany wielkim hitem "Stupid Girls". Płyta trafia do pierwszej dziesiątki list przebojów.
Singlami promującymi ten album były: "Stupid Girls", "Who Knew", "U + Ur Hand" oraz "Nobody Knows", które odniosły sukces zaraz po ukazaniu się. Z końcem października 2008 roku premierę miała piąta płyta wokalistki, zatytułowana Funhouse. Na piosenkę promującą płytę wytypowano "So What" - utwór, który okazał się wielkim hitem. Drugim singlem z płyty został "Sober", którego premiera odbyła się w listopadzie, zaś trzecim- "Please Don't Leave Me". 24 lipca 2009 ukazał się czwarty singiel, "Funhouse". Jego współtwórcą i producentem był Tony Kanal z zespołu No Doubt, wystąpił on także w klipie do piosenki, gdzie zagrał na pianinie. Piątym singlem Pink została kompozycja "I Don't Believe You" wydana października 2009. 26 marca 2010 w Niemczech jako singiel została wydana piosenka "Bad Influence", która wcześniej wydana była w Australii. Piosenka została wydana również w Polsce 10 maja 2010 roku. Stany Zjednoczone jako ostatni singiel otrzymały utwór "Glitter in the Air", który został wydany na iTunes 15 czerwca 2010.
15 listopada 2010 roku w sklepach ukazał się album z najlepszymi hitami artystki od czasów istnienia na rynku muzycznym noszący tytuł Greatest Hits... So Far!!!. Pod koniec 2010, Pink wydała singiel "Raise Your Glass", a na początku 2011 r. "Fuckin' Perfect".
Na początku 2012 roku P!nk powróciła do studia, aby nagrać swój szósty album. Płyta pt. The Truth About Love ukazała się 14 września 2012 roku. W wersji podstawowej znalazło się 13 utworów, a wersja rozszerzona została wzbogacona o pięć dodatkowych piosenek. Pierwszy singiel zatytułowany „Blow Me (One Last Kiss)” miał premierę 3 lipca 2012, a oficjalny teledysk 27 lipca. B-side do tego singla nosi tytuł „The King Is Dead But the Queen Is Alive”. 6 września ukazał się kolejny singel „Try”. Trzeci singiel - „Just Give Me a Reason” - został wydany 12 kwietnia.

28 czerwca 2013 roku został wydany czwarty singiel „True Love”, który został nagrany w duecie z Lily Allen. W teledysku do piosenki wystąpiła córka P!nk: Willow Sage. 25 września w Australii ukazał się nowy singiel piosenkarki - „Walk of Shame”. 31 października na świecie ukazał się piąty singiel piosenkarki- „Are We All We Are”.

Trasa koncertowa The Truth About Love Tour ruszyła 13 lutego 2012 roku. Premiera DVD z trasy odbył się 22 listopada w Australii oraz trzy dni później na całym świecie. Za swoje osiągnięcia P!nk otrzymała tytuł "Kobiety Roku 2013" przyznawany przez magazyn Billboard. W 2015 roku otrzymała nagrodę BMI President Awards za „wpływ na rozwój muzyki popularnej oraz uhonorowanie jej jako autorki tekstów piosenek”. We wrześniu nagrała piosenkę "Today's The Day", która promowała 13. sezon telewizyjnego show dziennikarki Ellen DeGeneres.

W maju 2016 roku piosenkarka wydała singiel "Just like Fire", który został nagrany na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Alicja po drugiej stronie lustra.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gonna Make Ya Move [Don't stop]	Pink	02.1999	196[1]	-	Activ	[written by Alecia Moore/Kevin Briggs/Kandi Burruss]
There you go	Pink	06.2000	6[13]	7[32]	LaFace 4433	[gold-US][written by Alecia Moore/Kevin Briggs/Kandi Burruss][produced by Kevin Briggs][15[20].R&B Chart]
Most girls/There you go [remix]	Pink	09.2000	5[14]	4[27]	La Face 24490	[written by Babyface /Damon Thomas][produced by Babyface][oryginalnie nagrana przez Joy Enriqueza][67[15].R&B Chart]
You make me sick	Pink	01.2001	9[14]	33[19]	La Face 24533	[written by Anthony President/Brainz Dimilo/Mark Tabb][produced by Anthony President/Babyface/Brainz Dimilo]
Lady Marmolade	Christina Aguilera,Lil'Kim,Mya & Pink	04.2001	1[1][35]	1[5][20]	Interscope 497066	[platinum-US][piosenka z filmu "Moulin rouge"][written by Bob Crewe/Kenny Nolan][produced by Dana Stinson/Missy Elliott/Rockwilder/Ron Fair][43[12].R&B Chart]
Get the party started	Pink	01.2002	2[30]	4[24]	Arista 15074	[gold-US][gold-UK][written by Linda Perry][produced by Linda Perry]
Don't let me get me/Get the party started [remix]	Pink	05.2002	6[17]	8[21]	Arista 15117	[silver-UK][written by Pink/Dallas Austin][produced by Dallas Austin]
Just like a pill	Pink	07.2002	1[1][18]	8[20]	Arista 15186	[gold-UK][written by Pink/Dallas Austin][produced by Dallas Austin]
Family portrait	Pink	11.2002	11[11]	20[20]	Arista 15158	[gold-US][written by Alecia Moore/Scott Storch][produced by Scott Storch]
Feel good time	Pink feat William Orbit	05.2002	3[13]	60[5]	Columbia	[written by William Orbit/Jay Ferguson/Beck Hansen][produced by William Orbit][sample z "Fresh Garbage"-Spirit][piosenka z filmu "Charlie's Angel:Full Throttle"]
Trouble	Pink	11.2003	7[16]	68[4]	Arista 58 646	[written by Pink/Brian Thomas][produced by Tim Armstrong]
God is a DJ	Pink	02.2004	11[9]	-	Arista 82876589352 [UK]	[written by Pink/Billy Mann/Jonathan Davis][produced by Billy Mann/Jonathan Davis]
Last to know	Pink	05.2004	21[11]	-	Arista 82876611732	[written by Pink/Tim Armstrong][produced by Tim Armstrong]
Stupid Girls	Pink	02.2006	4[31]	13[16]	LaFace 82876 80728 2	[gold-US][written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
Who Knew	Pink	06.2006	5[58]	9[36]	LaFace 82876847022 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
U + Ur Hand	Pink	08.2006	10[35]	9[33]	LaFace 82876880802 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Lukasz Gottwald/Max Martin/Pink/Rami Yacoub][produced by Dr Luke/Max Martin]
Nobody Knows	Pink	11.2006	27[8]	-	LaFace 88697032862 [UK]	[written by Billy Mann/Pink][produced by Billy Mann]
Leave Me Alone (I'm Lonely)	Pink	03.2007	34[28]	-	LaFace CATCO 644156 [UK]	[written by Pink/Butch Walker][produced by Butch Walker]
So What	Pink	10.2008	1[3][56]	1[1][31]	LaFace 88697372772 [UK]	[platinum-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin]
Sober	Pink	11.2008	9[34]	15[25]	LaFace 88697425072 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Nate Hills/Kara DioGuardi/Marcella Araica][produced by Danja]
Please Don't Leave Me	Pink	11.2008	12[31]	17[26]	LaFace 88697471622 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Max Martin][produced by Max Martin]
Funhouse	Pink	07.2009	29[17]	44[13]	LaFace MIUCT 7346 [UK]	[written by Pink/Tony Kanal/Jimmy Harry][produced by Tony Kanal/Jimmy Harry]
Bad Influence	Pink	10.2009	123[4]	-	LaFace	[written by Pink, Billy Mann, Butch Walker, Robin Mortensen Lynch, Niklas Olovson][produced by Machopsycho, Billy Mann]
I Don't Believe You	Pink	10.2009	62[4]	-	LaFace CATCO 154424335 [UK]	[written by Pink/Max Martin][produced by Max Martin]
Won't Back Down	Eminem feat. Pink	07.2010	82[4]	62[1]	Polydor MIUCT 4492	-
Raise Your Glass	Pink	11.2010	13[45]	1[1][30]	LaFace 88697817202 [UK]	[gold-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Fuckin' Perfect	Pink	11.2010	10[34]	2[30]	LaFace USLF 21000093	[gold-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Heartbreak Down	Pink	11.2010	103[1]	-	LaFace	-
Blow Me (One Last Kiss)	Pink	09.2012	3[35]	5[27]	RCA USRC 11200669 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Try	Pink	09.2012	8[47]	9[24]	RCA USRC 11200785 [UK]	[gold-UK][written by Mike Busbee/Ben West][produced by Greg Kurstin]
Just Give Me a Reason	Pink featuring Nate Ruess	09.2012	2[54]	1[3][36]	RCA USRC 11200786 [UK]	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
True Love	Pink featuring Lily Allen	07.2013	16[18]	53[14]	LaFace USRC 11200787 [UK]	[silver-UK][written by Pink/Greg Kurstin/Lily Allen][produced by Greg Kurstin]
Today's the Day	Pink	09.2015	-	117	LaFace	[written by Alecia Moore,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]
Just Like Fire	Pink	04.2016	19[21]	10	RCA USWD 11676311 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Alecia Moore, Max Martin, Karl Johan Schuster, Oscar Holter][produced by Max Martin/Shellback,Oscar Holter]
Setting the World on Fire	Pink with Kenny Chesney	07.2016	-	29	Blue Chair	[written by Ross Copperman, Matt Jenkins, Josh Osborne][produced by Buddy Cannon, Kenny Chesney]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can' t take me home	Pink	04.2000	13[81]	26[59]	LaFace 6062	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Anthony President/Babyface/Brainz Dimilo/Christopher Stewart/Daron Jones/Daryl Simmons/Kevin Briggs/Lamont Maxwell/Sean Hall/Soulshock/Ken Karlin/Steve Rhythm/Terence Abney/Steve Rhythm]
Misundaztood	Pink	11.2001	2[127]	6[90]	Arista 14718	[5x-platinum-US][6x-platinum-UK][Producers: Linda Perry/Damon Elliott/Dallas Austin/Scott Storch/Marti Frederiksen/Richie Supa]
Try this	Pink	11.2003	3[57]	9[13]	Arista 52 139	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Billy Mann/Damon Elliott/John Fields/Jonathan Davis/Linda Perry/Tim Armstrong]
I'm not dead	Pink	04.2006	3[150]	6[82]	LaFace 82876571852 [UK]	[platinum-US][4x-platinum-UK][Producers: Al Clay/Billy Mann/Butch Walker/Dr Luke/Josh Abraham/MachoPsycho/Max Martin/Mike Elizondo/Pink]
Missundaztood / Can't Take Me Home	Pink	09.2007	103[30]	-	LaFace	-
Funhouse	Pink	11.2008	1[1][120]	2[115]	LaFace 88697406922 [UK]	[2x-platinum-US][4x-platinum-UK][Producers: Pink/Al Clay/Billy Mann/Butch Walker/Danja/Eg White/Jimmy Harry/MachoPsycho/Max Martin/Tony Kanal]
Greatest Hits... So Far!!!	Pink	11.2010	5[141]	5[90]	LaFace 88697807232 [UK]	[platinum-US][3x-platinum-UK][Producers: Tim Armstrong/Dallas Austin/Kevin Briggs/Kandi Burruss/Dr Luke/Jimmy Harry/Tony Kanal/Machopsycho/Billy Mann/Max Martin/Linda Perry/Shellback/Scott Storch/Butch Walker]
The Truth About Love	Pink	09.2012	2[73]	1[1][73]	RCA 88725452422 [UK]	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Greg Kurstin/Butch Walker/John Hill/DJ Khalil/Emile Haynie/Billy Mann/Max Martin/Dan Wilson/Tracklacers/David Schuler]

Piglets

Kolejne z "wcieleń" Jonathana Kinga (właśc. Kenneth King, ur. 6.12.1944 r. w Anglii), który ukrył się pod pseudonimem The Piglets po nagraniu przebojów pod własnym nazwiskiem ("Everyone's Gone To The Moon", "Let It All Hang Out", "Lazy Bones", "Hooked On A Feeling" i "Flirt"), jako Sakkarin ("Sugar Sugar") i The Weathermen ("It's The Same Old Song"). W listopadzie 1971 r. King, współpracując z wieloma muzykami sesyjnymi pod szyldem The Piglets, zarejestrował utwór "Johnny Reggae" na fali panującej wtedy mody na inkrustowanie muzyki pop elementami reggae. Singel, nagrany dla wytwórni Bell, szybko stał się najlepiej sprzedającą się płytką w dotychczasowej karierze Kinga i w listopadzie 1971 r. dotarł do 3. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Kolejny singel, "This Is Reggae", pojawił się na rynku nakładem własnej wytwórni Kinga, która rozpoczęła działalność w lipcu 1972 r.
Kompozycja ta nie powtórzyła sukcesu poprzedniczki, a ostatnim nagraniem formacji The Piglets (tym razem wydanym przez firmę Bell pod koniec 1972 r.) było "Johnny Reggae's Don't Get Your Knickers In A Twist". The Piglets przeszli więc do historii, a King założył potem jeszcze formacje Shag, Bubblerock, 53rd and 3rd, One Hundred Ton And A Feather, Sound 9418, Father Apraphart i The Smurfs.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Johnny reggae/ Backing Track	Piglets	11.1971	3[12]	-	Bell BELL 1180	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]
Baby love/My fault	Piglets	03.1972	-	-	Bell BELL 1227	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]
This is reggae/Blanket coverage	Piglets	07.1972	-	-	UK UK 4	[written by Jonathan King][produced by Jonathan King]

La Roux

La Roux – synthpopowy duet pochodzący z Wielkiej Brytanii, założony w 2008 roku przez Elly Jackson i Bena Langmaida. Obecnie jednak w skład wchodzi jedynie Elly Jackson, jako wokalistka i twarz La Roux, wspomagana na żywo przez dodatkowych muzyków. Inspiracje La Roux to przede wszystkim syntezatorowy pop z lat 80. typu Eurythmics, The Human League czy Depeche Mode.

Największy jak do tej pory sukces zespołu to singel "Bulletproof", który w 2009 roku stał się światowym przebojem.Elly Jackson i Ben Langmaid poznali się w 2006 roku przez wspólnego przyjaciela. Ich debiutancki singel "Quicksand" został wydany niezależnie w grudniu 2008 przez małą francuską wytwórnię Kitsuné i wówczas nie spotkał się z sukcesem.
 Następnie duet podpisał kontrakt z Polydor Records i w marcu 2009 ukazał się drugi singel, "In for the Kill". Muzycy wyruszyli wówczas w trasę koncertową z Lily Allen. Szeroką popularność La Roux zyskali dzięki trzeciemu singlowi, "Bulletproof", wydanemu latem 2009r. Piosenka ta zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów.
W tym samym czasie wydany został też debiutancki album, La Roux, który dotarł do 2. pozycji na liście sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Czwarty i ostatni singel z tej płyty, "I'm Not Your Toy", ukazał się we wrześniu 2009. W październiku zespół wyruszył w trasę The Gold Tour, która zakończyła się w lipcu 2010. La Roux otrzymali dwie nominacje do Brit Awards oraz dwie MTV Europe Music Awards, a w lutym 2011 ich debiutancki album został uhonorowany Grammy jako "najlepsza płyta elektroniczna/taneczna".
Jackson udzieliła się wokalnie na płytach My Beautiful Dark Twisted Fantasy Kanye West oraz Business Casual kanadyjskiego duetu Chromeo. Piosenka "Hot Mess" nagrana z Chromeo cieszyła się popularnością w 2011 roku.

Pierwsze zapowiedzi drugiej płyty pojawiły się już w 2012 roku, a w 2013 część nowych utworów zostało zaprezentowanych na koncertach. Płyta Trouble in Paradise została ostatecznie wydana w lipcu 2014 roku, już bez Bena Langmaida, poprzedzona singlami "Let Me Down Gently" i "Uptight Downtown". Krążek nie dorównał debiutowi pod względem sukcesu komercyjnego, ale został za to wysoko oceniony przez krytyków i uznany za jeden z najlepszych albumów 2014 roku według takich źródeł jak The Guardian i New Musical Express. Albumowi towarzyszyła trasa, w ramach której muzycy koncertowali w Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Australii. W kwietniu 2015 oficjalnie potwierdzono, że rozpoczęte zostały prace nad trzecim albumem La Roux.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Quicksand	La Roux	01.2009	129[14]	-	Kitsuné	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
In for the Kill	La Roux	03.2009	2[64]	-	Polydor 2700304	[platinum-UK][written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
Bulletproof	La Roux	07.2009	1[1][37]	8[27]	Polydor 2705727	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
I'm Not Your Toy	La Roux	09.2009	27[9]	-	Polydor MIUCT 6090	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid][produced by Elly Jackson, Ben Langmaid]
Uptight Downtown	La Roux	08.2014	63[1]	-	Polydor GBUM 71402150	[written by Elly Jackson, Ben Langmaid,Ian Sherwin][produced by Elly Jackson,Ian Sherwin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
La Roux	La Roux	07.2009	2[62]	70[21]	Polydor 2703635	[platinum-UK][produced by Ben Hirst, Elly Jackson, Ben Langmaid]
Trouble in Paradise	La Roux	08.2014	6[4]	20[1]	Polydor 3786398	[produced by Elly Jackson, Ian Sherwin, Al Shux]

Brantley Gilbert

Brantley Gilbert Keith (urodzony 20 stycznia 1985r), amerykański wokalista    country , autor tekstów i producent muzyczny z Jefferson , Georgia . Początkowo podpisał kontrakt z wytwórnią Colta Forda, Joes Entertainment , gdzie wydał  Modern Day Prodigal Son i Halfway to Heaven .Następnie przeszedł do Valory,oddziału   Big Machine Records , gdzie wydał  dwa albumy studyjne-A Deluxe Edition Halfway to Heaven, i  Just as I Am z którego jedenaście piosenek trafiło na listę country, z których cztery zostały numerem jeden.
Brantley Gilbert przeniósł się do Nashville jako autor piosenek, podpisał kontrakt z Warner Chappell Publishing. W dalszym ciągu występuje w lokalnych klubach. W 2009 roku wydał swój debiutancki album, Modern Day Prodigal Son , w ramach niezależnej wytwórni Average Joes Entertainment .

W 2011 roku podpisał kontrakt z Valory Music Co., oddziałem  Big Machine Records , który ponownie wydał Halfway to Heaven z nowymi nagraniami oraz bonusowymi utworami. Album został wyprodukowany przez Danna Huffa . Dwie pierwsze single, "Country Must Be Country Wide " i " You Don't Know Her Like I Do ",oba  numery jeden na Hot Country Songs . Po nich, "Kick It in the Sticks " zadebiutował jako numer 34, i " More Than Miles "  numer 7 na Country Airplay . Wygrał nagrodę ACM,  New Male Artist w 2013 roku .

Drugi album Gilberta dla Valory, Just as I Am , został wydany w maju 2014r. Jego singiel " Bottoms Up ", osiągnął również numer jeden. Drugi singiel, " Small Town Throwdown ", gdzie gościnnie zaśpiewał z  Thomasem Rhettem i Justinem Moore . Trzeci singiel "One Hell of an Amen ", został  czwartym numerem jeden Brantley'a w 2015 roku.
W uzupełnieniu do jego oryginalnej pracy, Gilbert pisał utwory, które nagrywali Colt Ford i Jason Aldean . Piosenki " Dirt Road Anthem " (napisany i nagrany przez niego i Colta Forda) i " My Kinda Party ", został  wydany przez Aldeana w 2010r na albumie My Kinda Party .

Brantley Gilbert uczestniczył w niemal śmiertelnym wypadku samochodowym, kiedy mial 19 lat.  Gilbert jest aktywnym chrześcijaninem, a w swojej piosence "My Faith In You",  mówi o swojej wierze. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kick It in the Sticks	Brantley Gilbert	02.2010	-	-	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip][produced by The Atom Brothers]
My Kind of Crazy	Brantley Gilbert	.2010	-	-	Valory Music	[gold-US]
Country Must Be Country Wide	Brantley Gilbert	10.2011	-	95[3]	Valory Music	[platinum-US][written by Thomas Dekle/Colt Ford/Brantley Gilbert][produced by Dann Huff]
You Don't Know Her Like I Do	Brantley Gilbert	02.2010	-	-	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert/Jim McCormick][produced by Dann Huff]
Kick It in the Sticks	Brantley Gilbert	.2012	-	113	Valory Music	[platinum-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip][produced by The Atom Brothers]
More Than Mile	Brantley Gilbert	10.2012	-	73[19]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert,John Eddie][produced by Dann Huff]
Bottoms Up	Brantley Gilbert	04.2014	-	20[25]	Valory Music	[3x-platinum-US][written by Brantley Gilbert,Justin Weaver, Brett James][produced by Dann Huff]
My Baby's Guns N' Roses	Brantley Gilbert	05.2014	-	87[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert,Brian Davis & David Tolliver]
17 Again	Brantley Gilbert	05.2014	-	90[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert, Rhett Akins , Ben Hayslip & Rhett Akins]
Small Town Throwdown	Brantley Gilbert featuring Justin Moore and Thomas Rhett	09.2014	-	67[20]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert, Rhett Akins ,Ben Hayslip,Dallas Davidson][produced by Dann Huff]
One Hell of an Amen	Brantley Gilbert	08.2015	-	44[18]	Valory Music	[gold-US][written by Brantley Gilbert, Mike Dekle, Brian Davis][produced by Dann Huff]
The Weekend	Brantley Gilbert	01.2017	-	95[1]	Valory Music	[written by Brantley Gilbert,Andrew DeRoberts][produced by Dann Huff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Halfway to Heaven	Brantley Gilbert	04.2010	-	4[26]	The Valory Music Co. VMCBG0150A IN02	[produced by Dann Huff/Jess Franklin/Brantley Gilbert/Jonathan Waggoner/The Atom Brothers]
Modern Day Prodigal Son	Brantley Gilbert	11.2011	-	38[3]	The Valory Music Co. VMCBG 0050A	[platinum-US][produced by Brantley Gilbert, Jeremy Medkiff]
Just as I Am	Brantley Gilbert	06.2014	-	2[101]	The Valory Music Co. VMCBG0275A	[platinum-US][produced by Dann Huff]

Pickettywitch

Nazwa tego działającego w Londynie zespołu założonego przez Polly Brown i Maggie Farran pochodzi od wioski w Kornwalii. Obie wokalistki wraz z towarzyszącymi im muzykami zwróciły na siebie po raz pierwszy uwagę szerszej publiczności występując w 1969 r. w programie Independent Television "Opportunity Knocks". Zaprezentowały w nim utwór "Solomon Grundy", którego autorami i aranżerami byli Tony Macauley i John McLeod.
Kompozycja ta znalazła się na stronie B debiutanckiego singla "You Got Me So I Don't Know", ale dopiero drugi nagrany dla wytwórni Pye singel "The Same Old Feeling", trafił wiosną 1970 r., do Top 5 brytyjskiej listy przebojów. Demonstrując bardzo charakterystyczne ruchy głową, Pickettywitch promowały — w programie "Top Of The Pops" i w kabaretach — już ze znacznie mniejszym powodzeniem utwory "(It's Like A) Sad Old Kinda Movie" i "Baby I Won't Let You Down".
Polly Brown trafiła również na nagłówki gazet dzięki szeroko opisywanemu romansowi z discjockeyem Jimmym Saville'em. Po zarejestrowaniu dalszych kompozycji Macauleya "Summertime Feeling" i "Waldo P. Emerson Jones" oraz debiutanckiego i jedynego zresztą albumu, grupa zakończyła działalność.
W połowie lat 70. na scenie pojawiła się nowa "edycja" Pickettywitch, w której składzie nie znalazły się jednak Farran i Brown. Ta ostatnia podjęła działalność solową, trafiając w 1974 r. na brytyjską listę przebojów z utworem "Up In A Puff Smoke", a jej późniejszy singel "Honey Honey" stał się sporym przebojem w Stanach Zjednoczonych. Maggie Farran zaś stanęła na czele dobrze prosperującej londyńskiej agencji reklamowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That same old feeling/Maybe we've been loving too long	Pickettywitch	02.1970	5[14]	67[12]	Pye 7N 17 887	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod][oryginalnie nagrane przez Flying Machine in 1968r]
(It's Like a) Sad Old Kinda' Movie / Times	Pickettywitch	07.1970	16[10]	-	Pye 7N 17 951	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Baby, I Won't Let You Down / Please Bring Her Back Home	Pickettywitch	11.1970	27[10]	-	Pye 7N 45 002	[written by Geoff Stephens, Les Reed][produced by John MacLeod]
Waldo P. Emerson Jones / There He Goes	Pickettywitch	02.1971	-	-	Pye 45 035	[written by Andy Kim, John Barry][produced by John MacLeod]
Summertime Feelin' / Dreamin'	Pickettywitch	06.1971	-	-	Pye 7N 45 080	[written by Mike Redway, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Bring a Little Light Into My World / Dream World	Pickettywitch	09.1971	-	-	Pye 7N 45 096	[written by Tony Macaulay, John MacLeod][produced by John MacLeod]
Number Wonderful / Point of No Return	Pickettywitch	01.1972	-	-	Pye 7N 45 126	[written by Levine, Brown][produced by John MacLeod]
The Power And The Glory / Living By The Gun	Pickettywitch	07.1973	-	-	Pye 7N 45 254	[written by West, Burgess][produced by Don Reedman]

Fall

Grupa założona w Manchesterze (Anglia) w 1977. Jej mózgiem był obdarzony bardzo zmiennym temperamentem Mark E. Smith (ur. 5.03.1957 w Salford pod Manchesterem, Anglia). Na przestrzeni lat Smith bezwzględnie zmieniał współpracowników, zabierając ich z sobą w prawdziwą osobistą Odyseję muzyczną. Jego wojownicze oświadczenia prasowe, na zmianę śmieszne i złowieszcze, stanowiły ważny element jego kariery. Co nie mniej ważne, jednym z najbardziej zagorzałych popleczników Smitha stał się słynny DJ radia BBC John Peel - grupa nagrała kilka sesji dla jego audycji. Pierwszy skład The Fall tworzyli Una Baines (pianino elektryczne), Martin Bramah (gitara), Karl Burns (perkusja) i Tony Friel (gitara basowa). Zespół zadebiutował singlem "Bingo Master's Breakout", który stanowił dobry przykład surrealistycznych wizji Smitha, który wcielał się w przedstawiciela klasy robotniczej z północnej Anglii. Grupa podpisała kontrakt nagraniowy z małą niezależną wytwórnią Step Forward, która wydała trzy single The Fall (m.in. ostry "Fiery Jack") oraz album Live At The Witch Trials.
W 1980 zespół podpisał kontrakt z firmą Rough Trade Records i wydał dobrze przyjęte przez recenzentów, ale i oryginalne single "How I Wrote Elastic Man" oraz "Totally Wired". W tym czasie nastąpiła cała seria zmian personalnych, w wyniku których w zespole pojawili się Marc Riley, Mike Leigh, Martin Bramah, Yvonne Pawlett i Craig Scanion, którzy wkrótce odeszli. Grupa wydawała dalej kakofoniczne, ale często fascynujące albumy - od Dragnet do chaotycznego Hex Enduction Hour. Smith zawsze starał się kontestować wszelkie aktualnie panujące mody, w swej podejrzliwości nie chcąc ulegać wymogom głównego nurtu muzyki popularnej. Zmiana w filozofii działania grupy nastąpiła w 1983 po zaangażowaniu przyszłej żony Smitha - Brix (Laury Elise Smith). Brix występowała z The Fall jako wokalistka i gitarzystka, ale nagrywała też z własną grupą popową Adult Net. Po raz pierwszy pojawiła się na albumie Perverted By Language, a jej obecność umożliwiła wejście na listy przebojów - zespół nagrał własne, udane wersje "There's A Ghost In My House" z repertuaru Deana Taylora oraz "Victoria" grupy The Kinks.
Mimo to w brzmieniu The Fali dominował wciąż poważny, charakterystyczny, pełen dziwnych akcentów śpiew Smitha połączony z nie kończącymi się wariacjami na temat podstawowego riffu rockowego. Na późniejszych albumach, np. prawie idealnym This Nation's Saving Grace i The Frenz Experiment, zespół pozostał wierny zadziwiającym grom słownym i natarczywym rymom, ale utwory stały się bardziej spójne i przystępne. Spowolniły się też zmiany składu, choć doszli perkusista Simon Wolstencroft i Marcia Schofield. Dowodem rosnącej renomy Smitha wśród koneserów sztuki popularnej było wystawienie jego sztuki "Hey! Luciani" oraz zaangażowanie tancerza Michaela Clarka do produkcji "I Am Kurious Oranj".
Jednak prognozy przewidujące zbliżenie się The Fall do muzyki komercyjnej nie brały chyba pod uwagę nieustraszonego ducha Smitha. Na przełomie l. 80. i 90. porzuciła go Brix (on sam utrzymuje, że ją "wykopał"), a jej śladami wkrótce podążyła Schofield. Ciągłe zmiany wytwórni nie umniejszyły dorobku nagraniowego The Fall w l. 90. - lider nie mógł zrobić nic, co zdeprecjonowałoby go w oczach bardzo oddanych fanów (których zespół miał już nawet w USA). Brix powróciła w 1995, na czas, by wystąpić gościnnie na albumie Cerebral Caustic, choć Smith działał też pod jej nieobecność - wydał cztery solidne, dobre albumy. Pod przywództwem Smitha The Fall jest zespołem nieprzewidywalnym, wyjątkowym i bezkompromisowym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oh! Brother/God Box	Fall	06.1984	93[1]	-	No-Label MIUCT 1685	[written by Mark E. Smith, Karl Burns, Brix Smith, Craig Scanlon, Stephen Hanley][produced by John Leckie]
C.R.E.E.P./Pat-Trip Dispenser	Fall	09.1984	91[2]	-	No-Label MIUCT 0418	[written by Brix E. Smith, Steve Hanley, Paul Hanley, Craig Scanlon][produced by John Leckie]
Draygo's Guilt/Clear Off/No Bulbs	Fall	11.1984	99[1]	-	No-Label MIUCT 0561	-
Rollin' Dany/Couldn't Get Ahead	Fall	07.1985	90[2]	-	No-Label MIUCT 1933	[written by Stein, Edwards][produced by John Leckie]
Cruiser's Creek/Vixen	Fall	11.1985	96[1]	-	No-Label MIUCT 0422	[written by Mark E. Smith, Brix Smith][produced by John Leckie]
Living Too Late/Hot Aftershave Bop	Fall	07.1986	97[1]	-	No-Label MIUCT 1378	[written by Mark E. Smith][produced by John Leckie]
Mr Pharmacist/Lucifer Over Lancashire	Fall	09.1986	75[2]	-	Beggars Banquet BEG 168	[written by Nowlen][produced by John Leckie][oryginalnie nagrana przez The Other Half]
Hey ! Luciani/Entitled	Fall	12.1986	59[2]	-	Beggars Banquet BEG 176	[written by Steve Hanley, Mark E. Smith][produced by Ian Broudie]
There's A Ghost In My House/Haf Found Bormann	Fall	04.1987	30[4]	-	Beggars Banquet BEG 187	[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland, R. Dean Taylor][produced by Grant Cunliffe]
Hit The North	Fall	10.1987	57[5]	-	Beggars Banquet BEG 200	[written by Mark E. Smith, Simon Rogers, Brix Smith][produced by Simon Rogers]
Victoria/Tuff Life Booogie	Fall	01.1988	35[3]	-	Beggars Banquet BEG 206	[written by Ray Davies][produced by Simon Rogers]
Jerusalem/Big New Prinz	Fall	11.1988	59[2]	-	Beggars Banquet FALL 2/3	-]
Cab It Up/Dead Beat Descendant	Fall	06.1989	81[1]	-	No-Label MIUCT 0309	[written by Mark E. Smith][produced by Ian Broudie, Mark E. Smith]
Telephone Thing/British People in Hot Weather	Fall	01.1990	58[2]	-	Cog Sinister SIN 4	[written by M. E. Smith, M. Black, J. More][produced by Coldcut]
Popcorn Double Feature/Butterflies 4 Brains	Fall	03.1990	84[2]	-	No-Label MIUCT 1802	[written by English, Weiss][produced by Craig Leon]
White Lightning/Blood Outta Stone	Fall	08.1990	56[2]	-	Cog Sinister SIN 6	[written by J. P. Richardson][produced by Craig Leon, Mark E. Smith]
High Tension Line/Xmas With Simon	Fall	12.1990	97[1]	-	No-Label MIUCT 0901	[written by Mark E. Smith, Craig Scanlon, Steve Hanley][produced by Mark E. Smith, Grant Showbiz]
Free Range/Everything Hurtz	Fall	03.1992	40[1]	-	Cog Sinister SIN 8	[written by Mark E. Smith, Simon Wolstencroft][produced by Craig Leon, Simon Rogers, Mark E. Smith]
Why Are People Grudgeful ?/Glam Racket	Fall	04.1993	43[1]	-	Pernament SPERM 9	[written by Perry, Gibbs][produced by Simon Rogers, Rex Sergeant, Mark E. Smith]
Behind the Counter #1/War	Fall	12.1993	75[2]	-	Pernament CDSPERMD 13	[written by Karl Burns/Mark Smith][produced by Rex Sargeant/Mark Smith]
15 Ways/Hey ! Student	Fall	04.1994	65[1]	-	Pernament CDSPERMD 14	[written by Mark Smith/Craig Scanlon/Stephen Hanley][produced by Rex Sargeant]
The Chiselers/Chilinist	Fall	02.1996	60[3]	-	Jet JETSCD 500	[written by Mark E. Smith, Karl Burns, Steve Hanley, Simon Wolstencroft, Julia Nagle][produced by Mike Bennett]
Masquerade	Fall	02.1998	69[2]	-	Artful 10ARTFUL1	[written by Mark Smith/Julia Nagle][produced by Mark Smith/Jason Barron]
Touch Sensitive / Fold In Money	Fall	04.1999	90[1]	-	Artful	-
F-`oldin' Money/This Perfect Day	Fall	08.1999	93[1]	-	Artful 12ARTFUL3	-
The Fall vs 2003 EP.[Susan vs. Youthclub / Janet vs. Johnny / Susan vs. Youthclub]	Fall	12.2002	64[2]	-	Action TAKE 20	[written by Mark Smith/Dave Milner][produced by Grant Showbiz]
Theme From Sparta FC #2/My Ex-Classmates Kids	Fall	07.2004	66[2]	-	Action TAKE 23	[written by Mark Smith/Ben Pritchard/Jim Watts][produced by Mark Smith/Ding]
I Can Hear The Grass Grow / Clasp Hands(	Fall	10.2005	104[2]	-	Slogan SLOSI 005	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hex Enduction Hour	Fall	03.1982	71[3]	-	Kamera KAM 005	[produced by Grant Showbiz, Richard Mazda, Mark E. Smith]
The Wonderful and Frightening World of The Fall	Fall	10.1984	62[2]	-	Beggars Banquet BEGA 58	[produced by John Leckie]
This Nation's Saving Grace	Fall	09.1985	54[2]	-	Beggars Banquet BEGA 67	[produced by John Leckie]
Bend Sinister	Fall	09.1986	36[3]	-	Beggars Banquet BEGA 75	[produced by John Leckie]
The Frenz Experiment	Fall	02.1988	19[4]	-	Beggars Banquet BEGA 91	[produced by Simon Rogers; Grant Showbiz; Dian Barton]
I Am Kurious, Oranj	Fall	10.1988	54[2]	-	Beggars Banquet BEGA 96	[produced by Ian Broudie, Mark E. Smith]
Seminal Live	Fall	06.1989	40[2]	-	Beggars Banquet BEGA 102	[produced by Shan Hira, Mark E. Smith]
Extricate	Fall	02.1990	31[3]	-	Cog Sinister 8422041	[produced by Coldcut, Craig Leon, Mark E. Smith, Adrian Maxwell Sherwood]
458489 A Sides	Fall	09.1990	44[2]	-	Beggars Banquet BEGA 111	-
Shift-Work	Fall	04.1991	17[2]	-	Cog Sinister 8485941	[produced by Robert Gordon, Craig Leon, Grant Showbiz]
Code Selfish	Fall	03.1992	21[1]	-	Cog Sinister 5121622	[produced by Craig Leon, Simon Rogers, Mark E. Smith]
The Infotainment Scan	Fall	04.1993	9[3]	-	Pernament PERM 12	[produced by Rex Sergeant, Simon Rogers, Mark E. Smith]
Middle Class Revolt	Fall	05.1994	48[2]	-	Pernament PERM 16	[produced by Rex Sergeant]
Cerebral Caustic	Fall	02.1995	67[2]	-	Pernament PERM 30	[produced by Mike Bennett, Mark E. Smith]
The Light User Syndrome	Fall	06.1996	54[2]	-	Jet JETLP 1012	[produced by Mike Bennett, Mark E. Smith]
Levitate	Fall	09.1997	117[2]	-	Artful ARTFULCD9	[produced by Mark E. Smith]
The Marshall Suite	Fall	04.1999	84[2]	-	Artful ARTFULCD 17	[produced by Steve Hitchcock, Mark E. Smith]
The Unutterable	Fall	11.2000	136[1]	-	Eagle EAGLECD 164	[produced by Grant Showbiz, Mark E. Smith]
2G+2	Fall	06.2002	116[1]	-	Action TAKE 18	[produced by M.E.S/Ed Blaney]
The Real New Fall LP (Formerly Country on the Click)	Fall	11.2003	156[1]	-	Action TAKE 21	[produced by The Fall]
50,000 Fall Fans Can't Be Wrong - 39 Golden Greats	Fall	05.2004	156[1]	-	Beggars Banquet BBN 044	-
The Complete Peel Sessions 1978-2004	Fall	04.2005	139[1]	-	Castle CMXBX 982	-
Fall Heads Roll	Fall	10.2005	115[1]	-	Slogan SLOCD 003	[produced by Mark E. Smith, Simon Archer, Tim Gracielands]
Reformation! Post-TLC	Fall	02.2007	78[1]	-	Slogan SLOCD 007	[produced by Tim "Gracielands" Baxter and Mark E. Smith]
Imperial Wax Solvent	Fall	05.2008	35[1]	-	Sanctuary 1765729	[produced by Grant Showbiz/Mark Smith]
Your Future Our Clutter	Fall	05.2010	38[3]	-	Domino Recordings WIGCD 245	[produced by Ross Orton/Mark Smith/Ding and Tim]
Ersatz GB	Fall	11.2011	88[1]	-	Cherry Red CDBRED 500	[produced by Simon Archer, Mark E. Smith]
Re-Mit	Fall	05.2013	40[2]	-	Cherry Red CDBRED 580	[produced by Mark E. Smith]
Sub-Lingual Tablet	Fall	05.2015	58[1]	-	Cherry Red CDBRED 660	[produced by Mark E. Smith, Simon Archer, Tim Gracielands]
Fall Heads Roll	Fall	10.2005	115[1]	-	Slogan SLOCD 003	[produced by Mark E. Smith]

Patrulla 81

Patrulla 81 to zespół muzyczny pochodzący z meksykańskiego stanu  Durango . Członek grupy José Ángel Medina utworzył grupę w 1981 roku .

W 2004 roku grupa wydała Cómo Pude Enamorarme de Ti, przebój zarówno w Stanach Zjednoczonych i Meksyku . W grudniu 2007 roku zespół wydał nowy album,A Mi Ley,który zawierał singiel   "Te Quiero Mucho".
 Patrulla 81 za Quiereme Más osiągnął nr 1 na Top Latin Albums Chart w marcu 2009 roku . Pod koniec 2009 roku zespół wydał Sin Ti No Vive, która zadebiutowała na Billboard Regional  Mexican Chart jako nr 1.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
En Vivo Desde Dallas, Texas	Patrulla 81	07.2004	-	199[1]	Disa 720 378	-
Divinas	Patrulla 81	05.2005	-	54[11]	Disa 726 847	-

ZZ Top

Początków tego niezwykle utalentowanego tria należy szukać w 1964 r. w Houston w stanie Teksas. Wtedy to gitarzysta Billy Gibbons (właśc. William Frederick Todd Gibbons, ur. 12.12.1949 r. w Houston) założył swój pierwszy zespół, który nazwał The Saints. W następnych latach działał on w wielu grupach, takich jak np. The Coachmen, The Ten Blue Flames i The Moving Sidewalks. W tej ostatniej wraz z nim występowali Lanier Greig (bas) i Dan Mitchell (perkusja).
W 1969 r. trio zapragnęło zmienić image i muzykę. The Moving Sidewalks przekształcili się w Z.Z.Top i pod kierownictwem producenta Billa Hama nagrali singel "Salt Lick'/,,Miller's Farm", wydany przez prywatną firmę Hama - Scat Records.
Tuż po zakończeniu sesji miejsce Greiga zajął Billy Ethridge (eks-Chessmen), a nieco później nowymi współpracownikami Gibbonsa zostali Dusty Hill (właśc. Joe Hill, ur. 19.05.1949 r. w Dallas w słanie Teksas; bas) i Frank Beard (ur. 10.12.1949 r. w Houston; perkusja).
Ten pierwszy karierę rozpoczął w 1964 r. w zespołach Starliners i The Deadbeats, by trzy lata później wraz z bratem założyć grupę Warlocks.
W składzie tej ostatniej znalazł się również Beard.
W 1968 r. Warlocks zmienili nazwę na American Blues, lecz po roku... zakończyli działalność.
Skład Z.Z.Top został wreszcie ustabilizowany i w nie zmienionej konfiguracji przetrwał aż do dziś! Początkowo trio dołączyło do rosnącej grupy wykonawców z Południa grających boogie. Ich debiutancki longplay First Album, wydany w 1971 r. był ciekawą mieszanką tego właśnie stylu i bluesa.
Jednak już druga duża płyta Rio Grande Mud z 1972 r., wykazała znacznie większą elastyczność. Pochodzący z niej porywający utwór "Francine", choć przywoływał na myśl skojarzenia z The Rolling Stones, przyniósł triu pierwszy przebój i wyprowadził je na szersze wody.
Wczesny okres kariery muzyków ugruntował wydany rok później longplay Tres Hombres, bardzo dynamiczny, czerpiący inspiracje z muzyki delty Mississipi. Swoboda grupy była niezwykle naturalna a zaskakująca gra Gibbonsa na gitarze niemal bezkonkurencyjna w owym czasie.
Album dotarł do 8. miejsca na liście „Billboardu" i szybko stał się "złotą płytą". Idąc za ciosem w 1975 r. grupa nagrała longplay Fandango, który wylądował na 10. pozycji najpopularniejszych płyt długogrających w USA.
Furorę robiły robiły koncerty Z.Z.Top, wyprzedawane do ostatniego biletu. Rok później zespół wyruszył na wielkie światowe tournee, w czasie którego na scenie pojawiały się m.in. bawoły i węże.
Po wydaniu w 1977 r. albumu Tejas muzycy, zmęczeni ustawicznym przebywaniem w trasie, postanowili zrobić sobie dwuletnie wakacje. Powody tej przerwy nie miały wyłącznie charakteru artystyczno-wypoczynkowego. Grupa postanowiła bowiem podpisać korzystniejszy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Warner Bros. W tym czasie Gibbons i Hill przestali się golić zapuszczając długie brody, które stały się najbardziej charakterystycznym elementem image'u Z.Z.Top.
Działalność muzyczną wznowili w 1977 r. nagrywając wyśmienity album Deguello. Nabrawszy po przerwie sił, trio przedstawiło zestaw pulsujących utworów, jak również natchnione wersje "I Thank You" grupy Sam And Dave i "Dust My Broom" Elmore'a Jamesa.
W 1981 r. pojawiło się kolejne wydawnictwo El Loco, któremu wyraźnie brakowało rozmachu poprzednika. Za to po raz pierwszy objawiła się na nim rosnąca miłość muzyków do nowych wynalazków technicznych. W pełni rozkwitła ona na wydanym w 1983 r. longplayu Eliminator, który okazał się najlepiej sprzedawaną płytą w całej karierze Z.Z.Top. Znalazła ona ponad siedem milionów nabywców. Wsparta serią niezwykle atrakcyjnych wideoklipów, dostarczyła kilku przebojowych singli z "Gimme All Your Lovin' na czele, który sprzedano w ilości miliona egzemplarzy.
Niewiele ustępowały mu "Sharp Dressed Man" i "Legs".
W styczniu 1985 r. Hill przypadkowo postrzelił się w brzuch, ale po operacji powrócił do zdrowia. Kolejny album Afterburner wydany pod koniec 1985 r. w porównaniu z przednikiem rozczarował, choć zawierał kilka doskonałych utworów w postaci choćby "Sleeping Bag", "Rough Boy" oraz "Velcro Fly". Dlatego też dość szybko stał się "platynową płytą", znajdując ponad trzy miliony nabywców.
Zdając sobie jednak sprawę z wtórności swych utworów, muzycy Z.Z.Top zrobili sobie kolejne dłuższe wakacje, przerwane jedynie nagraniem kompozycji "Double back", którą wykorzystano w filmie "Back To The Future HI" ("Powrót do przyszłości").
Dopiero w 1990 r. ukazał się imponujący longplay Recycler, który błyskawicznie dotarł do 6. miejsca w notowaniach "Billboardu". Niemniej single "Give It Up" i "My Head's In Mississipi" nie zrobiły furory, choć nakręcone do nich teledyski jak zwykle przyciągnęły uwagę widzów MTV.
Po kolejnej dłuższej przerwie wypełnionej podpisaniem przez grupę atrakcyjnego kontraktu z wytwórnią BMG/Arista, Z.Z.Top powrócili albumem Antenna, promowanym singlem "Pincussion".
Na początku 1996 r. ich nowy utwór "She's Just Killing Me"(wykorzystany w nowym obrazie Quentina Tarantino - "Til Dusk To Down"), utrzymany w klimacie wczesnych propozycji tria, wzmógł apetyt fanów na dwunastą już płytę grupy.
Pozostając jedną z wielkich, niezależnych atrakcji rocka, trio Gibbons, Hill i Beard zachowało swoje pierwotne źródła inspiracji, nie tracąc przy tym nowoczesnego brzmienia. Ich ekscentryczna, barwna powierzchowność, ciemne okulary i słynne kowbojskie stetsony na głowach w połączeniu z perfekcją techniczną, przekonały nawet najbardziej zatwardziałych cyników i czepialskich krytyków.
Oprócz tego, że stworzyli doskonały (choć nieliczny) kanon dzieł, przejdą do historii muzyki jako posiadacze najdłuższych bród (aczkolwiek jeden z członków Frank Beard - Broda - jest gładko ogolony!) oraz zespół skazany na ostatnie miejsce w każdej encyklopedii muzyki popularnej i metalowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Francene / Down Brownie	ZZ Top	05.1972	-	69[9]	London 179	[written by Steve Perron,Kenny Cordray,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
La Grange/Just got paid	ZZ Top	03.1974	-	41[19]	London 203	[silver-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Tush/Blue Jean Blues	ZZ Top	07.1975	-	20[9]	London 220	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
It' s only love/Asleep in the desert	ZZ Top	09.1976	-	44[11]	London 241	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Arrested for driving while blind/It's only love	ZZ Top	03.1977	-	91[6]	London 251	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Enjoy and Get It On / El Diablo	ZZ Top	06.1977	-	105[4]	London 252	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
I thank you/Wrap it Up	ZZ Top	01.1980	-	34[11]	Warner 49 163	[written by Isaac Hayes,David Porter][produced by Isaac Hayes,David Porter]
Cheap sunglasses/ Esther Be the One	ZZ Top	07.1980	-	89[2]	Warner 49 220	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Leila / Don't Tease Me	ZZ Top	10.1981	-	77[4]	Warner 49 782	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Tube Snake Boogie / Heaven, Hell or Houston	ZZ Top	12.1981	-	103[6]	Warner 49 865	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Gimme All Your Lovin' / If I Could Only Flag Her Down	ZZ Top	04.1983	10[21]	37[12]	Warner 29 693	[gold-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Sharp Dressed Man / I Got the Six / La Grange	ZZ Top	07.1983	22[14]	56[9]	Warner 29 576	[silver-UK][written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
T.V. Dinners / Cheap Sunglasses	ZZ Top	03.1984	67[3]	-	Warner W 9334 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Legs / Bad Girl	ZZ Top	05.1984	16[7]	8[19]	Warner 29 272	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][13[11].Hot Disco/Dance;Warner 20 207 12"]
Sleeping Bag / Party on the Patio / Blue Jean Blues	ZZ Top	10.1985	27[5]	8[17]	Warner 28 8841	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][41[3].Hot Disco/Dance;Warner 20 395 12"]
Stages/ Can't Stop Rockin'	ZZ Top	01.1986	43[3]	21[13]	Warner 28 810	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Rough Boy / Delirious	ZZ Top	03.1986	23[9]	22[13]	Warner 28 733	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Velcro Fly / Woke Up With Wood	ZZ Top	07.1986	54[3]	35[12]	Warner 28 650	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][43[4].Hot Dance Club Play;Warner 20 524 12"]
Doubleback / Planet of Women	ZZ Top	05.1990	29[6]	50[11]	Warner 26 265	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham][piosenka z filmu "Back to the future III"]
My heads in the Mississipi/Fool for Your Stockings	ZZ Top	04.1991	37[5]	-	Warner Bros W 0009 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Give It Up / Sharp Dressed Man	ZZ Top	02.1991	-	79[5]	Warner 19 470	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Viva Las Vegas / 2000 Blues	ZZ Top	04.1992	10[7]	-	Warner Bros. W0098 [UK]	[written by Mort Shuman,Doc Pomus][produced by Bill Ham]
Rough Boy / Delirious	ZZ Top	06.1992	49[3]	-	Warner Bros. W 0111 [UK]	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham]
Pincushion / Cherry Red	ZZ Top	01.1994	15[4]	124[1]	RCA 62 741	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
Breakaway/Mary's	ZZ Top	05.1994	60[3]	-	RCA 74321192282 [UK]	[written by Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
What's Up With That	ZZ Top	06.1996	58[3]	-	RCA 74321394822	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Bill Ham,Billy F. Gibbons]
Gimme all your lovin ' 2000	Martay feat ZZ Top	10.1999	28[2]	-	Riverhorse Records RIVHCD 2	[written by Dusty Hill,Frank Beard,Billy F. Gibbons][produced by Mike Olton , Tony Swain ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rio Grande Mud	ZZ Top	05.1972	-	104[10]	London 612	[produced by Bill Ham]
Trees hombres	ZZ Top	08.1973	-	8[81]	London 631	[gold-US][produced by Bill Ham]
Fandango	ZZ Top	04.1975	60[1]	10[47]	London 656	[gold-US][produced by Bill Ham]
Tejas	ZZ Top	01.1977	-	17[24]	London 680	[gold-US][produced by Bill Ham]
Best of ZZ Top	ZZ Top	12.1977	-	94[19]	London 706	[2x-platinum-US][produced by Bill Ham]
Deguello	ZZ Top	11.1979	-	24[43]	Warner 3361	[platinum-US][produced by Bill Ham]
El Loco	ZZ Top	08.1981	88[2]	17[22]	Warner 3593	[gold-US][produced by Bill Ham]
Eliminator	ZZ Top	04.1983	3[139]	9[183]	Warner 23 774	[diamond-US][4x-platinum-UK][produced by Bill Ham]
The ZZ Top Summer Holiday E.P.	ZZ Top	07.1985	51[5]	-	Warner Bros W8946 [UK]	[produced by Bill Ham]
Afterburner	ZZ Top	11.1985	2[40]	4[70]	Warner 25 342	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Bill Ham]
Recycler	ZZ Top	10.1990	8[7]	6[37]	Warner 26 265	[platinum-US][silver-UK][produced by Bill Ham]
Greatest hits	ZZ Top	04.1992	5[29]	9[73]	Warner 26 846	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Bill Ham]
Antenna	ZZ Top	01.1994	3[6]	14[23]	RCA 66317	[platinum-US][produced by Billy Gibbons, Bill Ham]
Rhythmeen	ZZ Top	10.1996	32[2]	29[11]	RCA 69 956	[produced by Billy Gibbons, Bill Ham]
XXX	ZZ Top	10.1999	-	100[4]	RCA 67 850	[produced by Billy Gibbons]
Mescalero	ZZ Top	04.2003	-	57[3]	RCA 51 168	[produced by Billy Gibbons]
Rancho Texicano	ZZ Top	07.2004	-	30[4]	Warner 78 908	[silver-UK][produced by Bill Ham]
La Futura	ZZ Top	09.2012	29[3]	6[8]	Vertigo 3714113 [UK]	[produced by Rick Rubin, Billy Gibbons]
The Very Baddest	ZZ Top	08.2014	-	95[2]	Rhino 8122795864 [UK]	[gold-UK]
Tonite at Midnight: Live Greatest Hits from Around the World	ZZ Top	10.2016	50[1]	111[1]	Suretone SURET 1606001 [UK]	-
Goin' 50	ZZ Top	08.2021	-	129[1]	Warner Bros. 0603497851621 [UK]	-
Raw ('That Little Ol' Band from Texas' Original Soundtrack)	ZZ Top	08.2022	81[1]	141[1]	BMG 4050538790764 [UK]	-