Cee Lo Green to amerykański artysta z pogranicza
hip-hopu, funku, soulu i R&B. Muzyk najbardziej kojarzony jest z
działalności w składach
Goodie Mob oraz
Gnarls Barkley, niemniej
występuje także jako solista. Jego pierwszy autorski album,
"Cee-Lo
Green and His Perfect Imperfections" ukazał się w kwietniu 2002 roku.
Na świat przyszedł w maju 1974 roku w miejscowości Tampa
na Florydzie jako Thomas DeCarlo Callaway. Życie od najmłodszych lat nie
rozpieszczało przyszłego artysty - gdy miał zaledwie dwa lata zmarł
jego ojciec. Następnie, gdy był już nastolatkiem, jego matka, Sheila J.
Tyler-Callaway, uległa wypadkowi, w wyniku którego została
sparaliżowana.
W 1995 roku, dwa lata po nieszczęsnym zdarzeniu zmarła -
Cee Lo zaczynał wtedy właśnie odnosić pierwsze sukcesy z grupą Goodie
Mob (wchodziła w skład hiphopowego kolektywu
Dungeon Family, do którego
należały m.in. formacje
OutKast czy
P.A.).
- Nasz debiutancki album
"Soul Food" właśnie ukazał się na rynku i zagraliśmy wtedy po raz
pierwszy w Atlancie, tego samego dnia zmarła - opowiadał w rozmowie z
dziennikiem "New York Times" Cameron Gipp, jeden z członków Goodie Mob, a
także bliski przyjaciel Greena. - Dowiedzieliśmy się o tym, w momencie,
kiedy mieliśmy wejść na scenę. Jej odejście wyraźnie odbiło się na
kondycji psychicznej artysty - zresztą do tematu śmierci obojga rodziców
nie raz odnosił się w swoich utworach. - I want to thank you mom and
dad for hurting me so bad/But you're the best I've ever had - śpiewał
wiele lat później w utworze
"A Little Better" (Dziękuje ci mamo i tato
za to, że tak bardzo mnie zraniliście/Ale byliście najlepszym, co
miałem).
Z Goodie Mob Green występował do końca lat 90-tych. W tym czasie grupa
zarejestrowała trzy studyjne krążki - wspomniany
"Soul Food" (1995),
"Still Standing" (1998) i
"World Party" (1999), z których każdy w
Stanach Zjednoczonych uzyskał złoty status. W 1999 roku podpisał solowy
kontrakt z
Arista Records. Pierwszym sprawdzianem w labelu była dla
artysty doraźna współpraca z
Carlosem Santaną. Cee Lo pojawił się na
multiplatynowym krążku gitarzysty
"Supernatural" - wraz z
Lauryn Hill
zaśpiewał w utworze
"Do You Like The Way". Trzy lata później przygotował
pierwszy autorski album
"Cee-Lo Green and His Perfect Imperfections".
Longplay był zbliżony do innych wydawnictw z Dungeon Family, mieszały
się na nim wpływy hiphopowe, soulowe, funkowe czy jazzowe. - Zawsze
staram się poszukiwać nowych ścieżek, nie ograniczam się jedynie do
hip-hopu - tłumaczył podczas wywiadu promocyjnego. - Uważam, że mój
wkład w rozwój muzyki jest znaczący. W powstaniu dzieła wspomogło go
także kilku artystów z kolektywu, m.in. Big Gipp czy Backbone.
Krążek zebrał bardzo poprawne recenzje w prasie - wysoko ocenili go
dziennikarze "Entertainment Weekly", "Time'a" czy magazynu "Vibe". Album
znalazł się także w podsumowaniu najlepszych debiutów roku stworzonego
przez pismo "Rolling Stone", przyniósł piosenkarzowi też nominację do
nagrody Grammy za utwór
"Getting Grown" (w kategorii Best
Urban/Alternative Performance). Wszystko to nie przełożyło się jednak na
większy sukces komercyjny wydawnictwa - jedynie singlowy numer
"Closet
Freak" okazał się niszowym przebojem w niektórych amerykańskich
radiostacjach.
Sytuacji nie zmienił także jego drugi autorski krążek
"Cee-Lo Green...
Is the Soul Machine", który pojawił się w marcu 2004 roku. Przed
utonięciem na listach przebojów nie uchroniły go nawet gościnne udziały
Timbalanda, Ludacrisa czy
Pharrella Williamsa. Słaba sprzedaż obydwu
zestawów doprowadziła do tego, że Arista postanowiła nie przedłużać
kontraktu z muzykiem. Green faktem tym zbytnio się nie przejął, niemniej
wolał na jakiś czas odłożyć karierę solową na bok. Wysiłki
skoncentrował wtedy na nowym projekcie
Gnarls Barkley, który obok niego
tworzył amerykański DJ i producent
Danger Mouse.
- Gdybym musiał znaleźć
jakąś nazwę na to, co robimy, powiedziałbym, że jest to elektryczny
industrialny euro soul - opowiadał Cee Lo serwisowi Thickonline.com. -
Dzięki niemu mogę pokazać, że jestem bardzo wszechstronnym artystą.
Jestem bardzo dumny z tego projektu. Wydany w 2006 roku longplay
"St.
Elsewhere", podobnie jak pilotujący go singel
"Crazy", okazał się
ogromnym przebojem. Tylko w Stanach Zjednoczonych rozeszło się trzy
miliony egzemplarzy samego longplaya, co było najlepszym wynikiem w
dotychczasowej karierze muzyka. Niecałe dwa lata później, na rynku
pojawił się drugi krążek grupy, pod tytułem
"The Odd Couple".
Po kilkuletniej przygodzie z Gnarls Barkley (projekt dalej pozostaje
aktywny), Green postanowił powrócić do kariery pod własnym nazwiskiem. W
sierpniu 2010 roku zrealizował kolejny solowy singiel, na który trafiło
nagranie
"Fuck You!". Piosenka z miejsca okazała się ogromnym sukcesem -
w przeciągu zaledwie jednego tygodnia została odtworzona na serwisie
YouTube ponad dwa miliony razy, następnie zadebiutowała na szczycie
zestawień w Wielkiej Brytanii (w Stanach dotarła oczko niżej). - To
przeszło moje najśmielsze oczekiwania - rozmawiał z Urlesque.com. - Tego
nie dało się przewidzieć. Zrobiliśmy ten kawałek dla zabawy. Nie
braliśmy tego utworu, tak jak i siebie na poważnie. Broń Boże nie
robiliśmy tego kawałka, aby przypodobać się radiu. Następnie przyszedł
czas na pełny longplay, który ukazał się w listopadzie tego samego roku,
pod tytułem
"The Lady Killer" (pokrył się platyną na Wyspach). Aby
dopomóc promocji dzieła artysta ruszył w trasę koncertową, na której
wspomogła go żeńska grupa wokalna
Scarlet Fever. W lutym kolejnego roku
pojawił się na 53. ceremonii wręczenia nagród Grammy, gdzie wraz z
aktorką Gwyneth Paltrow wykonał ocenzurowaną wersję "Fuck You!" (pod
tytułem
"Forget You"). Podczas wieczoru Green odebrał także statuetkę za
wspomnianą kompozycję, która wygrała w kategorii Best Urban/Alternative
Performance.
W przyszłości należy spodziewać się kolejnych wydawnictw artysty. Przede
wszystkim, powstanie kolejny album Gnarls Barkley. - Kiedy znów będę
gotowy emocjonalnie, by wrócić do Gnarls Barkley, zajmę się tym -
zapewniał. - A Danger Mouse będzie na mnie czekał. Cee Lo ma także w
planach zrealizowanie krążka wspólnie z producentem o ksywce
Jazze Pha. W
maju 2011 roku ujrzał natomiast światło dzienne kawałek
"Nasty", który
został nagrany w duecie z
Christiną Aguilerą i miał pierwotnie trafić na
ścieżkę dźwiękową do filmu
"Burleska". Piosenkarz ma także pojawić się
jako jeden z gości na trzecim krążku
Paula Oakenfolda,
"Pop Killer".
Prywatnie, muzyk był raz żonaty, z
Christiną Johnson - małżeństwo
rozpadło się w 2005 roku. Para doczekała się jednego dziecka, syna o
imieniu Kingston. Od kwietnia 2011 roku Green pełni rolę członka jury, a
także trenera wokalnego w telewizyjnym konkursie talentów, "The Voice",
który emitowany jest przez telewizję NBC.
Popularna w połowie lat 90. amerykańska grupa r&b, której członkowie
po rozpadzie pierwotnego składu założyli dwa osobne zespoły, co ciekawe
- oba posługujące się nazwą Az Yet. Formacja powstała w 1992 roku w Filadelfii. Debiutancka taśma kwartetu trafiła do rąk samego Babyface'a, który postanowił następnie pomóc wokalistom w rozpoczęciu kariery.
Dzięki wsparciu wpływowego artysty Aż Yet zagrali kilka koncertów u
boku uznanych grup na scenie r&b i ostatecznie podpisali kontrakt
płytowy z założoną przez producenta wytwórnią Laface Records. Przed nagraniem płyty, celem uzupełnienia i wzmocnienia brzmienia formacji, skład poszerzyli Darryl Anthony oraz były członek Boyz II Men - Marc Nelson. 
