Daniel Belanger

Jiles Perry Richardson, znany jako Daniel Belanger (urodzony w Montrealu , 1962r) jest muzykiem,wokalistą i autorem piosenek. Uważany jest za jednego z najlepszych kompozytorów i wokalistów Quebecu jaki się pojawił w ciągu ostatnich 15 lat. Jego muzyka jest eklektyczna, zainspirowana alternatywnym rockiem ,muzyką folk i muzyką elektroniczną.
W połowie 1983 roku założył zespół Humphrey Salade z Normanem Lachance, Ericem Maierem i Jeanem Gauvinem. Niestety, nie udało im się zaistnieć na scenie, a zespół nigdy nie nagrywał.

 

Jego pierwszy solowy album wydany w 1993 roku, Les Insomniaques s'amusent sprzedał się w 175.000 egzemplarzy i zdobył Felixa za najlepszy album pop-rockowy. Pierwszy singiel Opium był numerem jeden w Quebecu przez siedem tygodni i zdobył Felixa za teledysk roku. Ten pierwszy album również przyniósł mu nagrodę ADISQ za album roku,najlepszy męski wykonawca roku i występ roku w 1994 roku.
 

W 1996 roku wydał płytę Quatre Saisons dans le désordre .Zebrał nagrody ( Félix za Pop-Rockowy album roku,wokalista-kompozytor i koncert roku, ), sprzedaż szalała (album otrzymał certyfikat Platynowej Płyty), a tytuły takie jak Les deux printemps, Sortez-moi de moi i Les Temps fous ( Félix dla teledysku Roku) pierwsze miejsca list przebojów.
 

W 1998r Daniel Belanger koncertował, ujawniając artystę zdolnego do wypełnienia sobą całej sceny , z muzyką i monologach komediowych, co doprowadziło do nagrania niezwykłego albumu, Tricycle (1999), zawierający fragmenty występów nagranych w różnych momentach swojej kariery .
 

W 2000r zachwycił swoich fanów Erreur d’impression, zbiorem 150 figlarnych opowiadań i refleksji z pogranicza absurdu, i założył wydawnictwo Coronet Liv. Brał udział w największych koncertach, w tym w koncercie inauguracyjnym 12th FrancoFolies de Montreal , przedstawiający legendarnych śpiewaków z trzech pokoleń: Jean-Pierre Ferlanda, Michela Rivarda i jego.
 

Z albumu Rever mieux (Platynowa Płyta) wydanym w październiku 2001 r., Belanger użył brzmienia electro czym zachwycił swoich fanów. Rever mieux obsypany honorami (siedem nagród ADISQ w 2002 roku, łącznie z Album Roku Pop-Rock , nagroda dla teledysku roku za Dans un Spoutnik i nagrody Juno za Album frankofoński Roku).
 

Daniel Belanger również z powodzeniem działał w świecie muzyki filmowej (nominacja do Genie za Najlepszą piosenkę oryginalną z filmuu Le Dernier Suflet w 2000 r.; Jutra za najlepszą muzykę do Audition L' w 2006 r.).
L'échec du matériel ,pojawił się w sklepach w kwietniu 2007r, był albumem podobnie poetyckim i melodyjnym jak Rever mieux , ale bardziej zakorzeniony w problemach i aspiracjach współczesnych.
 

Ostatnio zdobył w 2008 roku nagrodę Juno za album frankofoński Roku za L'échec du matériel. W 2010 roku stworzył muzykę do sztuki teatralnej Les Belles-Soeurs .  

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Je Fais De Moi Un Homme	Daniel Belanger	02.1997	63[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Daniel Bélanger]
Quatre Saisons Dans Le Désordre	Daniel Belanger	02.1998	72[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Daniel Bélanger]

Jean Beauvoir

 Jean Beauvoir jest amerykańskim wokalistą, basistą , gitarzystą i multiinstrumentalistą.
Beauvoir urodził się w Chicago w rodzinie pochodzącej z Haiti. Grał na perkusji jako dziecko i przestawił się na bas jako nastolatek. Był muzycznym dyrektorem grupy Gary U.S. Bonds w wieku 13 lat, a nastepnie śpiewał w grupie doo wop The Flamingos. Przeniósł się do Nowego Jorku w czasie punkrockowej eksplozji i odpowiedział gazecie na ogłoszenie o poszukiwaniu basisty, które doprowadził go do zespołu The Plasmatics,z którymi wystąpił na dwóch albumach. W tym czasie rzucaja się w oczy jego blond irokez.

 

Opuścił grupę po wydaniu Beyond the Valley of 1984 przyłączając się do grupy Steve Van Zandta, Little Steven & the Disciples of Soul na ich dwóch albumach. Po tym rozpoczął karierę solową albumem Drums Along the Mohawk, wydany w Wielkiej Brytanii dla Virgin Records w 1986 roku. W tym samym roku utwór "Feel the Heat" został wybrany przez Sylvestra Stallone do jego filmu Cobra , a piosenka stała się hitem w USA, osiągając # 73 na Billboard Hot 100 .Po sukcesie singla,Drums Along the Mohawk został wydany w USA i zadebiutował jako # 93 na Billboard 200 .Sukces Jeana Beauvoira była znacznie większy w pozostałej części świata; singiel "Feel the Heat" był w top 10 na listach przebojów w Europie i Australii.
 

Beauvoir wydał kilka kolejnych albumów solowych do końca lat 80-tych, w większości wydanych w Europie. Od tamtej pory również pisał, produkował i występował z takimi wykonawcami jak Kiss ,John Waite , Ramones , Nona Hendryx , The Pretenders , Deborah Harry , Lionel Richie , Doro i N'SYNC . Występował na ponad 100 albumach w ciągu ostatnich dwóch dekad. Był także frontmenem zespołu Voodoo X i Crown of Thorns , które miały kontrakty z Interscope Records dla większości publikowanych nagrań. Płyty obu zespołów rockowych osiągnęły znaczący sukces w pozostałej części świata.
Beauvoir założył CEO /President Voodoo Entertainment Group Island, której część stanowiły Voodoo Island Records i Voodoo Island Productions. W ciągu swojej kariery zawodowej, stworzył współpracę typu joint venture z weteranami branży, takich jak Richard Branson , Al Teller,Ted Fields, Jimmy Iovine, Gene Simmons and Paul Stanley, oraz Lou Pearlman. Beauvoir jest także założycielem CEO /President Hot Music Boy i Tigre Noire Music. Światowy katalog Beauvoira jako muzyka zawiera ponad 250 opublikowanych tytułów obecnie zarządzany przez Rondor / Universal. Beauvoir kontynuuje karierę producenta,kompozytora i lidera grupy grupy Crown of Thorns.
 

Oprócz jego muzyki filmowej dla Sylvestra Stallone,pisze również muzykę do filmów Pet Semetary , Shocker , Flawless ,, School of Rock ,Christmas with the Kranks, The Guilty, RV, Rock and Roll High School Forever, oraz Berlin Nights. 

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Feel the Heat/Standing In The Line Of Fire

Jean Beauvoir

11.1986

18[15]

-

-

-

-

-

-

-

-

[written by Jean Beauvoir][produced by Jean Beauvoir][piosenka z filmu "Cobra"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Drums Along The Mohawk	Jean Beauvoir	07.1986	-	-	-	-	-	-	32[3]	-	-	[produced by Jean Beauvoir]
Jacknifed	Jean Beauvoir	04.1988	-	-	-	-	-	-	27[2]	-	-	[produced by Jean Beauvoir]

Lucid Beausonge

Lucid Beausonge,urodziła się 27 sierpnia 1954r w Roubaix jako czwarte dziecko w dużej rodzinie .Od bardzo młodego wieku fascynowała się muzyką.
W wieku od 5 lat Lucid już dobrze śpiewa.Mając 8 lat grała swoje pierwsze akordy na gitarze klasycznej z starszym bratem i miala 11 lat - gdy jej rodzina załatwiła lekcje fortepianu u miejscowego proboszcza i przyjaciela rodziny - wtedy skomponowała swój pierwszy utwór "Piano / Voice".

 

Mając 12 lat Lucid wstępuje do szkolnego chóru. Odkryła, muzykę klasyczną i wokalne zdolności sięgajace sopranu. W wieku 15 lat studiowała gitarę klasyczną w Konserwatorium i zaczęła pisać swoje pierwsze utwory.Dała swój pierwszy recital w 1972 roku w wieku osiemnastu lat.Zaczęła występować w małych salach na północy, a następnie nieco później w Holandii, a nawet w Niemczech. Dała kilka koncertów w Quebecu od 1976 roku.Jej debiutancki album "Le casse-te te" nagrany w 1978 roku w Brugii zawierał ślady doświadczenia Quebec.
 

Album został wydany dwa lata później w 1980 roku i pozwolił jej spotkać Jeana-Louisa FOULQUIER który aranżuje "Y'a de la chanson dans l'air" " dla France Inter i Jacquesa Martina w "Showtime" dla Europe 1.
 

Po sukcesie albumu przeniosła się do Paryża. W czerwcu tego roku znalazła wydawcę Ronceray'a który szybko załatwił kontrakt z RCA.Nagrany w lutym 1981 roku protest song "Lettre a` un reveu" który sześć miesięcy później stał się niezwykle popularny.Była wielbicielką Bernarda Lavilliera z którym pracuje na albumie "Africaine" z Francisem Bréant, jako aranżerem. Płyta otrzymała Grand Prix de l'Académie Charles Cros i Grand Prix Jeune Chanson a` Montréal. Jej kariera nabiera tempa. Widzimy ją wszędzie: MIDEM, Bobino, Printemps de Bourges, Quebec Summer Festival, Fe te de l'Humanité. Opinia publiczna miała okazję poznać jej płytę Lettre a` un reveur (RCA RC 330), w roku 1981 , ale jej kariera została tymczasowo przerwana w 1987 roku przez poważny wypadek samochodowy.
 

Potem nagrywa singiel "Les solitaires", a następnie daje szereg koncertów w Sentier des Halles w kwietniu 1988 roku, gdzie po raz pierwszy pojawia się sama, akompaniując sobie na fortepianie.Trasa będzie powtórzona ponownie w Quebecu na Festival Coup de Coeur.W tym samym roku ukazał się album "Ou` que tu ailles" z dwoma piosenkami w hołdzie jej aranżerowi,który zginął w wypadku, "Ou` que tu ailles" i "Ne me dites plus jamais". Album otrzymał po raz drugi Prix de l'Académie Charles Cros.Śpiewa tylko z akompaniamentem fortepianu w poszukiwaniu autentyczności i współudziału z publicznością.
 

Nagrywa album koncertowy "En concert" z dwoma niepublikowanymi utworami "Je m'aime pas" i "Je voudrais retrouver mon enfance".Odbywa turnee po Quebecu, a nawet Afryce.W 1992 roku, następuje przełom w jej karierze, Lucid udała się do Chevreuse Valley i wraca z klasycznym albumem "De Mozart a` Bernstein". Na tej płycie znajdują się utwory z jego dzieciństwa, które spowodowały chęć bycia piosenkarką. Nagrania są w kilku językach: angielskim, włoskim, niemieckim.
 

W czerwcu 2003 roku była gościem honorowym Festiwalu Piosenki Francuskiej w Bratysławie (Słowacja), zwycięzca z 2002 r., Anna Repková, otrzymała nagrodę za interpretację L'oiseau, również śpiewa z sukcesem w Splicie (Chorwacja) na europejskim wieczorze piosenki francuskiej w 2003r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Lettre a` un re veur/L’accord facile	Lucid Beausonge	06.1981	31[17]	-	-	-	-	-	-	-	RCA PB 8658	[written by Lucid Beausonge]
Tu t’demandes/Ghetto	Lucid Beausonge	12.1981	A:67[9];B:75[12]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Lucid Beausonge]
Les solitaires/Les solitaires (version lente)	Lucid Beausonge	02.1991	93[1]	-	-	-	-	-	-	-	DLB / Just’in Distribution 460513	[written by Lucid Beausonge]

 

Beauties Vulgaires

Beautés Vulgaires jest zespołem muzycznym z Toulouse opierający się na ska , rocku i reggae.

 

Grupa pochodzi z Tuluzy ,i zaczęła działalność w 1995 roku. The Beauties Vulgaires koncertował przed wydaniem debiutanckiego albumu zatytułowanego Des Lyres et des Boires w 1998 roku. Dwa saksofony, dwie gitary, bas, perkusja i kompozycje wielogłosowe, które stanowią połączenie rocka, ska i reggae. Następny album Zoo de Nuit ukazał się w 2001 roku. W końcu, po trasie z ponad 300 koncertami, Beautés Vulgaires w 2003 roku koncertuje z Blur.
"Beauties",zanim stali się znaczącym zespołem w swoim regionie mieli swoje dwa pierwsze doświadczenia przed kontraktem z wytwórnią "ACTive Sound",z Bleu Citron i Warner Chappell, która nadała grupie szlif profesjonalizmu albumem "Zoo Night" (15.000egz.), zawierajacy "Perdre la raison, les dents de la me`re Ica, le con d’en face" , album, który otworzył drzwi sal koncertowych i sklepów muzycznych całego kraju.
 

Grupa potwierdziła to albumem " Asile de Flou" zdecydowanie bardziej dojrzałym,pełnym wątpliwości, pytań i doświadczeń osobistych (l’Asile de flou, Un semblant d’humanité, Je m’emmerde…) i lepszej jakości produkcji (realizowany przez Studio Polygon ,Christiana Lachenala ) godnej największych firm ...
13 września 2008 r. grupa wydała oświadczenie,że będą kontynuować przygodę muzyczną przez czas nieokreślony ...  

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Aus

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

A Part Ca Tout Va Bien

Beauties Vulgaires

06.2007

178[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

 

Alex Beaupain

Alex Beaupain, urodzony w Besançon w 1974 roku , jest francuskim piosenkarzem,autorem tekstów i kompozytorem muzyki filmowej .
Alex Beaupain jest synem nauczycielki i kolejarza, dzięki którym poznaje smak kultury, muzyki, filmów, komiksów i literatury. Podejmuje naukę gry na fortepianie i śpiewa w chórze dziecięcym.
Po latach w Nancy , przybywa do Paryża, by studiować w Instytucie Nauk Politycznych . Jest autorem kilku musicali, stworzonych przez Compagnie Les Ressorts w późnych latach 90-tych.

 

W latach 2000-nych skomponował kilka ścieżek dźwiękowych i utworów do filmów reżysera Christophe Honoré , szczególnie do filmów 17 fois Cécile Cassard (2002r) oraz Dans Paris (2006r ). Napisał też ścieżkę dźwiękową do filmu Who Killed Bambi? Gillesa Marchanda . W maju 2011 roku ,na Festiwalu Filmowym w Cannes ma miejsce premiera komedii muzycznej Christophe Honoré,Les Bien-aimés,do której Alex Beaupain napisał piosenki.
Garçon d'honneur, jego pierwszy album wydany dla Naive Records w 2005 roku , inspiruje Honore do oprawy jego filmu muzycznego Les Chansons d'amour w 2007 .
 

Drugi album Beaupaina , wydany w październiku 2008 roku, nosi tytuł 33 Tours. Jako soundtrack Chansons d'amour, ta płyta była wyprodukowana przez Frédéric Lo. Zawiera dwanaście piosenek. I want to go home był pierwszym singlem. 

Młody reżyser Christophe Charrier realizuje do tego utworu klip .
Jego trzeci album, wydany w kwietniu 2011 roku, nosi tytuł Pourquoi battait mon coeur i jest zaaranżowany przez Jean-Philippe Verdina . Pierwszym singlem był pierwotnie utwór Au départ. Płyta zawiera również duet z Camelią Jordana , Avant la haine, który znajdował się na ścieżce dźwiękowej Dans Paris.  

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Les Chansons D'amour (B.O.F.)	Alex Beaupain	05.2007	32[17]	-	-	-	-	-	-	-	-
33 Tours	Alex Beaupain	10.2008	123[4]	-	-	-	-	-	-	-	Chanson NV815011
Pourquoi battait mon coeur	Alex Beaupain	04.2011	69[5]	-	-	-	-	-	-	-	Nai"ve NV823011
Les bien-aimés (B.O.F.)	Alex Beaupain	08.2011	61[5]	-	-	-	-	-	-	-	Nai"ve NV824011

Julos Beaucarne

Julos Beaucarne ,  (urodzony 27 czerwca 1936r w Écaussinnes ( prowincja Hainaut )) to belgijski artysta (gawędziarz, poeta, aktor, pisarz, piosenkarz, rzeźbiarz), śpiewający w języku francuskim i walońskim . Mieszka w Tourinnes-la-Grosse w Brabancji Walońskiej (Belgia). Jedną z jego ról aktorskich był "ojciec Jacques" w The Mystery of the Yellow Room i Le Parfum de la dame en noir  [ fr ] . Pierwszy singiel Beaucarne został nagrany w 1964 roku. Od tego czasu wyprodukował wiele albumów.



W 1964 roku nagrał swój pierwszy singiel, a jego pierwszy longplay Julos chante Julos ukazał się w 1967r. Od tego czasu co dwa lata produkował mniej więcej jeden album. Należą do nich L'enfant qui veut vider la mer (1968), Julos chante pour vous (1969), Chandeleur 75 (1975), Les communiqués colombophiles (1976), Julos au Théâtre de la ville (1977), La p'tite gayole (1981), Chansons d'amour (2002), podwójny album z Barbarą Alcantarą przekazany farmie Wahenge, miejsce postindustrialnych pagód w pobliżu wioski, w której mieszka, oraz dwie płyty CD, na których śpiewa wiersze do muzyki.

 Albumy te obejmują zarówno kolaże piosenek, recytowane wiersze, humorystyczne monologi, jak i „ dźwięki i klipy głosowe”. Każdy album to więc bardziej atmosfera niż koncept, który odzwierciedla stan umysłu łączący bunt ( lettre à Kissinger , Bosnia and Herzegovina ), czułość ( Y Vaut Meyeu S'bêtchi ), humor ( Pompes funèbres) i życie codzienne, jak głos sąsiada w „wypuszczaniu gołębi”. Odmawia sławy, ma własne wydawnictwo, płyty i książki (Publishing Louise-Hélène France). Nadal mieszka w swojej wiosce Tourinnes-la-Grosse w Walonii i sam prowadzi rozmowy na forum swojej strony internetowej.

Zabójstwo jego żony Loulou (Louise-Hélène France) w Candlemas w 1975 roku zmieniło jego styl na bardziej humanistyczny. Tego wieczoru napisał list otwarty, analizując winę społeczeństwa, które oddało broń w ręce zabójców, wraz z wezwaniem do „zalesienia ludzkiej duszy” za pomocą „miłości, przyjaźni i perswazji”. Po tej tragedii podróżował, szczególnie po Quebecu, i zacieśnił więzi z kulturą francuskojęzycznych śpiewaków. Po śmierci króla Baudouina został wybrany jako symbol narodu belgijskiego, aby zaśpiewać hołd zmarłemu królowi. Został pasowany na rycerza w lipcu 2002 roku przez króla Alberta II . Podpisał także Manifest na rzecz kultury walońskiej w 1983 roku.

Wstawia wiersze do piosenek, pochodzących od autorów belgijskich (zwłaszcza Max Elskamp) lub spoza Belgii, z których zrodziły się pieśni „Je neoughteais pas à Rose” ( Victor Hugo ), „Je często ce rêve bizarre” ( Paul Verlaine ).

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Le Vélo Volant	Jules Beaucarne	02.1979	16[8]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Le Chanteur Du Silence	Jules Beaucarne	11.1980	5[16]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Guy Beart

 

Guy Béart (ur. 16 lipca 1930r) to francuski piosenkarz i autor tekstów.
Urodził się jako Guy Béhart-Hasson w Kairze , w Egipcie, w żydowskiej rodzinie hiszpańskiej,z korzeniami szwajcarskimi i rosyjskimi. Jego religijne przekonania określone są tradycją żydowską i jednocześnie katolicką.Jego ojciec pracował jako księgowy i doradca finansowy powodując częste przenosiny rodziny, stąd Guy spędza dzieciństwo we Francji, Grecji, Meksyku, i Egipcie.Pomiędzy 10 i 17 rokiem jego życia, jego rodzina osiedliła się w Libanie , gdzie jego zainteresowanie muzyką rozwinięło do tego stopnia, że wyjechał do Paryża, by studiować w "Ecole Nationale de Musique". Oprócz muzyki, uzyskał dyplom inżyniera.

 

Kiedy jego ojciec zmarł w 1952 r., młody Béhart zdecydował się kontynuować karierę jako inżynier, aby móc utrzymać rodzinę, studiuje na prestiżowej École Nationale des Ponts et chaussées . Równocześnie jednak rozpoczął studia w Paris École Nationale de Musique, studiując grę na skrzypcach i mandolinie, a w wolnych chwilach pisał piosenki i pracował w paryskich kabaretach, gdzie grał na gitarze i śpiewał pod pseudonimem "Guy Beart". Kiedy wersja jednej z jego piosenek, jednego dnia stał się ogromnym sukcesem popularnego wykonawcy, popyt na jego talent pisarski wzrósł , komponował dla Juliette Greco i innych znanych artystów. Dostał się pod skrzydła znanego producenta muzycznego Jacques'a Canettiego i renomowanego muzyka Borisa Viana , wydał własny album, który zdobył prestiżową nagrodę Grand Prix de l'Académie du Disque w 1958 roku.
 

Zwykle nieśmiały , Béart początkowo cierpiał z tremy i miał bardzo trudne chwile podczas swojego debiutu koncertowego w paryskiej Olympii . Jego największy przebój powstał przy pisaniu ścieżki dźwiękowej do filmu z 1960r, L'Eau Vive.Tytułowa piosenka z filmu jest uważana za klasyk francuskiej piosenki . Pomimo szybkiej kariery Bearta jako piosenkarza,pozostał nieco w cieniu przy narastającej fali amerykańskiego rocka and rolla . Jednakże, jako gospodarz programu telewizyjnego przedstawiajacy muzyczne gwiazdy różnych gatunków, pozostał w uwadze opinii publicznej i ostatecznie powrócił do nagrywania.
 

W 1963 roku on i jego żona, Genevie`ve Galea, mieli córkę, Emmanuelle , która wyrosła na znaną aktorkę.
Po zakończeniu w 1970 roku jego telewizyjnego show, jego popularność przygasła, ale nadal nagrywał nową muzykę, która znajdowała zbyt u lojalnych słuchaczy. Na początku lat 80-tych usunął się całkowicie ze światła reflektorów ponieważ cierpiał na wiele poważnych problemów zdrowotnych. W 1987 roku opublikował książkę o swojej chorobie pt Crazy Hope, która w połączeniu z sukcesem filmowym jego córki, przyniósło odrodzenie popularności. Ponad 25 lat po jego debiucie,zdecydował się na występ w paryskiej Olimpii, co było początkiem serii bardzo udanych występów .
 

W 1994 Béart otrzymał Grand Prix de l'Académie française w uznaniu jego zasług w ciągu swojej długiej kariery. Nadal wystepuje w różnych miejscach w całym kraju, a w 1999 dal pięciotygodniowe występy w Bobino na Montparnasse , które były tak popularne, że pozwoliło na ponowne wydanie swojego podwójnego albumu koncertowego nagranego w Olimpii. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Qu’on est bien/Le chapeau-Bal chez Temporel/Laura	Guy Beart	03.1958	51[5]	-	-	-	-	-	-	-	Philips 432.228 BE	[written by Guy Béart]
L’eau vive/L’âne-Vous/Sérénade a` Madame	Guy Beart	06.1958	1[3][102]	-	-	-	-	-	-	-	Philips 432.261 BE	[written by Guy Béart]
Le pont de Nantes/Le conscrit du Languedoc-La chaloupe a` l’eau/Les tristes noces	Guy Beart	12.1966	42[6]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / CBS GB 60006 M	[adapt. by Guy Béart]
La vérité/Rotatives-Couleurs	Guy Beart	08.1968	42[14]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / CBS GB 60008	[written by Guy Béart]
Chahut-bahut/La lune est verte	Guy Beart	03.1969	47[4]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / CBS GB 69001	[written by Guy Béart]
Paris au mois d’Aou^t -J’ai retrouvé le Pont du Nord	Guy Beart	06.1970	58[2]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / CBS GB 70003	[written by Hardellet - Guy Béart / Guy Béart]
A` Amsterdam/Messie, Messie	Guy Beart	09.1976	31[11]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / RCA TE 76002	[written by Guy Béart]
La éthique/La vie va	Guy Beart	03.1977	74[5]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel TE 76003	[written by Guy Béart]
Ou` Vais-Je	Guy Beart	11.1978	51[6]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Guy Béart]
La danse du temps/L’alouette (je ne peux que parler d’amour)	Guy Beart	02.1979	68[5]	-	-	-	-	-	-	-	RCA TEM 79.001	[written by Guy Béart]
Messies Messies	Guy Beart	05.1980	39[7]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Guy Béart]
Parlez moi d’moi (En duo avec Jeanne Moreau)/Laisse parler le silence (Le silence)	Guy Beart	12.1980	50[5]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / RCA TEM 80.004	[written by Guy Béart]
La Gre`ve Du Re^ve	Guy Beart	12.1981	68[9]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Guy Béart]
Si La France	Guy Beart	02.1982	73[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Guy Béart]
Porte-bonheur/Mon Paris	Guy Beart	12.1982	5[23]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / WEA TEM 80 005	[written by Victor Félicien Paris - Guy Béart / Guy Béart]
Demain, je recommence/Le bienfait perdu	Guy Beart	11.1986	67[12]	-	-	-	-	-	-	-	Disques Temporel / BMA TEM 86001	[written by Guy Béart]
Encore Un Eté	Guy Beart	02.1987	84[6]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Guy Béart]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Les Grands Principes	Guy Beart	12.1966	2[27]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00001	-
Vive La Rose : Les Tre`s Vieilles Chansons De France	Guy Beart	12.1967	4[104]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00003	-
La Vérité	Guy Beart	12.1967	1[104]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00004	-
V'la L'joli Vent	Guy Beart	11.1968	3[67]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Album 69	Guy Beart	12.1969	3[9]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Chansons de Notre Temps Et D'espérance	Guy Beart	10.1976	7[16]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00018	-
Les Nouvelles Chansons	Guy Beart	10.1978	2[27]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00026	-
Porte-Bonheur	Guy Beart	12.1982	8[75]	-	-	-	-	-	-	-	Temporel GB 00031	-

Beat De Boul

 Beat De Boul był kolektywem raperów z okolic Boulogne-Billancourt , a także wytwórni stworzonej przez Poets of the Street, w roku 1990 . Pierwotnie nazywali się Beat De Boulogne.

 

Beat The Boulevard był pierwotnie połączeniem z raperami Pont de Sevres , składający się głównie z Sages Po ' , Lim , Booba czy Sir Doum's . Historia grupy rozpoczęła się w rzeczywistości na wniosek Sages Po tworząc ansambl o nazwie Beat de Boulogne. W 1995 roku , Zoxea (znany jako "Turtle", ponieważ jego wygląd przypominał te gady) wyprodukował pierwszy album Lunatic , który nigdy nie ujrzał światła dziennego z niejasnych powodów, które nie miały nic wspólnego ze sztuką.Opuścił grupę by przyłączyć się do Time Bomb. W 1997 roku , pierwsza EP-ka, In the PA pojawiła się w sklepach.Pojawiają się na niej Mo'vez Lang , Sir Doum ' i Malekal Morte. Album wyprodukowany w całości przez mędrców po 'jest tworzony w celu wartości swoich okolic.
 

Nysay dołączył do zespołu w Hauts-de-Seine, muzyczna różnorodność jest wciąż obecna na drugiej EP-ce, In the City . Grupa została założona w Exs ,ale Salif nigdy nie było częścią zespołu lub podpisał kontrakt z wytwórnią. Grupa po prostu umieściła jego piosenkę C'est la guerre.
 

Początek końca zespołu zaczyna się ,gdy grupa będzie miała odrębny kontrakt z uwagi na zakończenie współpracy między Sages Poe`tes de la Rue i Mo'vez Langiem . 

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Dans Un Autre Monde

Beat 2 Boul

03.2007

163[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

 

Claudio Baglioni

Claudio Baglioni, właściwie Claudio Enrico Paolo Baglioni (ur. 16 maja 1951r, Rzym) – włoski piosenkarz i kompozytor, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli piosenki autorskiej we włoskiej muzyce pop lat 70. ub. stulecia.
Claudio Baglioni, jedyny syn Riccardo Baglioniego, policjanta z zawodu i Silvi Saleppico, gospodyni domowej, urodził się w rzymskiej dzielnicy Montesacro; wychowywał się w rodzinnym mieście. W 1964 jako nastolatek zetknął się po raz pierwszy z estradą startując w lokalnym konkursie śpiewaczym, organizowanym przez Ottorino Valentiniego. Wykonywał piosenkę Paula Anki Ogni volta. W roku następnym wygrał wspomniany konkurs piosenką I tuoi anni piu` belli Gene Pitneya. Na otrzymanej w prezencie gitarze zaczął grać piosenki Fabrizia De André.

 

W 1966 dał swój pierwszy w życiu publiczny koncert w lokalnym teatrze, za który otrzymał wynagrodzenie w wysokości 1000 lirów. W 1967 skomponował suitę muzyczną do poematu "Annabel Lee" Edgara Allana Poe.
W 1968 uczestniczył w kolejnym konkursie Fuori la voce, organizowanym przez Pippo Baudo oraz spotkał Antonio Coggio, producenta i pianistę, który stał się w nadchodzących latach jego głównym współpracownikiem przy realizacji nagrań.
W 1969 otrzymał swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią RCA Italiana; ponieważ był wówczas jeszcze niepełnoletni, kontrakt podpisał w jego imieniu ojciec.
 

W 1970 ukazał się debiutancki singiel Claudio Baglioniego Una favola blu/Signora Lia. Pierwsza z tych piosenek, Una favola blu (tekst: Giulio D'Ercole i Alberto Morina, muzyka: Piero Melfa) uczestniczyła w festiwalu Un disco per l'estate a druga, Signora Lia (autorzy: Claudio Baglioni i Carlo Scartocci), w festiwalu Festivalbar, jednakże bez powodzenia. W tym samym roku ukazał się też debiutancki album piosenkarza, zatytułowany po prostu Claudio Baglioni, jednakże z powodu fatalnej sprzedaży został po kilku miesiącach wycofany z rynku.
 

W 1971 Claudio Baglioni uczestniczył w kilku festiwalach: Mostra Internazionale di Musica Leggera w Wenecji, Mostra dell'elettronica w Rzymie (gdzie spotkał swoją przyszłą żonę i współpracownicę Paolę Massari) a we wrześniu, jako gość, w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, po czym odbył 10-dniowe tournée po Polsce.
W 1972 śpiewał w filmie Fratello sole, sorella luna Franco Zeffirellego oraz napisał piosenki dla innych wykonawców (Mia Martini, Rita Pavone). W tym samym roku ukazał się jego album Questo piccolo grande amore, jeden z pierwszych przykładów albumu koncepcyjnego na gruncie włoskim – piosenki zawarte na albumie były połączone w jedna całość wspólnym wątkiem narracyjnym. Album został dobrze przyjęty a singiel promujący go sprzedał się w ilości 800 000 egzemplarzy.
 

4 sierpnia 1973 Claudio Baglioni ożenił się z Paolą Massari (fakt ten, ze względu na fanów artysty został jednakże podany do wiadomości publicznej kilka lat później); wkrótce potem wydał swój czwarty album, Gira che ti rigira amore bello, który również okazał się sukcesem artystycznym i komercyjnym.
W 1974 Claudio Baglioni nagrał w Paryżu swój piąty album album, E tu.... W jego realizacji wziął udział Vangelis. Album stał się kolejnym sukcesem w dorobku piosenkarza a promujący go singiel, pod tym samym tytułem, okupował przez 14 tygodni włoską listę przebojów i okazał się być najlepiej sprzedawanym singlem roku 1974 ; wygrał poza tym Festivalbar.
10 października 1975 Claudio Baglioni założył, razem z Mogolem, Paolo Mengolim i Giannim Morandim, Narodową Reprezentację Piosenkarzy, której działalności przyświecać miały cele dobroczynne.
 

W latach 1975–1978 Claudio Baglioni wydał trzy kolejne albumy: Sabato pomeriggio (1975; singiel promujący go znów był singlem roku , Solo (1977) i E tu come stai? (1978), który rozpoczął współpracę piosenkarza z wytwórnią CBS; w 1980 roku album ukazał się we Francji pt. "Un peu de toi". Intensywnej pracy studyjnej artysty towarzyszyły trasy koncertowe w 

Europie, Ameryce Południowej, USA i Kanadzie. Jego albumy rozchodziły się w milionowych nakładach.
Kolejna dekada była nie mniej pomyślna od poprzedniej; nagrany w 1981 album Strada facendo zajmował przez 16 tygodni pierwsze miejsce włoskiej listy przebojów i rozszedł się w milionowym nakładzie a Claudio Baglioni zdobył ponadto tytuły: Piosenkarza roku i Śpiewającego autora roku.
 

19 maja 1982 przyszedł na świat syn piosenkarza, Giovanni. Latem tego samego roku tournée Claudio Baglioniego, zatytułowane Ale`-oo`, zgromadziło łącznie ponad milion uczestników na stadionach; od tej pory wszystkie jego koncerty będą miały charakter masowy. W koncercie rzymskim, na Piazza di Siena, występy piosenkarza obejrzało 120 000 widzów. Pod koniec roku ukazał się podwójny, koncertowy album dokumentujący wspomniane tournée; sprzedany został w ponad milionowym nakładzie.
 

W 1985 wyszedł kolejny album La vita e` adesso. Rozszedł się w 1 200 000 egzemplarzach i przez 18 miesięcy utrzymywał się na włoskiej liście przebojów – to rekordowy album w całym dorobku dyskograficznym artysty. Wzorem lat ubiegłych albumowi towarzyszyło promocyjne tournée Notti di Note, zgromadziło ono ponad milionową widownię i zakończyło się podwójnym koncertem w Rzymie. Drugi z tych koncertów jest bezpośrednio transmitowany przez Rai – po raz pierwszy w historii.
 

Rok 1986 to kolejne tournée Claudio Baglioniego, Assolo, w trakcie którego grał on na wszystkich instrumentach, wykorzystując nowy system – MIDI. W roku następnym ukazał się potrójny album koncertowy Assolo, dokumentujący wspomniane tournée; ukazała się też książka Assolo, non solo.
8 września 1988 Claudio Baglioni uczestniczył, jako reprezentant Włoch, w koncercie na rzecz Amnesty International w Turynie; w koncercie wzięły też udział gwiazdy światowej muzyki rozrywkowej, m.in.: Youssou N'Dour, Tracy Chapman, Sting, Peter Gabriel i Bruce Springsteen.
 

Sukcesom w życiu artystycznym towarzyszyły niepowodzenia w życiu prywatnym – w 1989 ogłoszona została separacja piosenkarza z żoną Paolą Massari (rozwody nie były możliwe w ówczesnym włoskim systemie prawnym).
16 listopada 1990 ukazał się album Oltre, na którym obok Claudio Baglioniego gościnnie wystąpiły gwiazdy zarówno włoskiej (Pino Daniele, Mia Martini, Oreste Lionello) jak i światowej (Paco de Lucia, Youssou N'Dour, Didier Lockwood) sceny muzycznej. Promocji albumu jak zawsze towarzyszyło promocyjne kilkomiesięczne tournée, rozpoczęte w styczniu 1992 roku i gromadzące ok. 400 000 uczestników. Koncerty w ramach tournée (określonego mianem tournée roku) były na tyle udane, że piosenkarz zdecydował się na wydanie kilku albumów koncertowych: Assieme (Oltre il concerto) i Ancorassieme.
 

We wrześniu 1993 Claudio Baglioni uczestniczył w "Concerto contro la mafia (Koncercie przeciwko mafii"), zorganizowanym w Palermo po głośnym zabójstwie Giovanniego Falcone i Paolo Borsellino – dwóch sędziów walczących bezkompromisowo z przestępczością zorganizowaną, zamordowanych przez mafię.
W 1995 ukazał się album Io sono qui określany po latach jako jeden z najbardziej dojrzałych w dorobku artystycznym Claudio Baglioniego.

27 października 1996 Claudio Baglioni uczestniczył jako ambasador honorowy FAO w World Food Day Concert. Koncert odbywa sie w rzymskim Koloseum i gromadzi wielu artystów z całego świata. W grudniu 1996 piosenkarz wystąpił w Watykanie przed papieżem Janem Pawłem II w ramach dorocznego Koncertu Bożonarodzeniowego – wykonał piosenkę Avrai a towarzyszyła mu Orkiestra Filharmoniczna z Turynu. Kolejne lata stały pod znakiem koncertów i występów w telewizji.
W 1999 ukazał się nowy album Claudio Baglioniego, Viaggiatore sulla coda del tempo. Promocja albumu miała miejsce jednego dnia – 30 października 1999 roku w czterech miastach: Florencji, Mediolanie, Neapolu i Katanii; aby zdążyć, piosenkarz podróżował pomiędzy nimi na pokładzie samolotu ATR 42.
31 grudnia 1999 artysta uczestniczył na Placu św. Piotra w Watykanie w koncercie Notte del millennio (Noc milenijna) – na powitanie roku 2000.

W 2001 Claudio Baglioni otrzymał nagrodę "Internet Winner" za największą ilość wejść na jego stronę internetową (ponad 17 milionów w ciągu roku). 8 grudnia tego samego roku wystąpił na deskach Teatro San Carlo w Neapolu, który, po raz pierwszy w swej historii, zdecydował się otworzyć swe podwoje dla artysty ze świata muzyki pop.
W 2003 prezydent Włoch, Carlo Azeglio Ciampi udekorował Claudio Baglioniego Orderem Zasługi Republiki Italii (wł. :Ordine "Al merito della Repubblica Italiana") – najwyższym włoskim odznaczeniem państwowym.
24 czerwca 2004 artysta otrzymał (stosunkiem głosów 108/110) tytuł doktora na wydziale architektury rzymskiego uniwersytetu La Sapienza. Przedmiotem rozprawy doktorskiej była restauracja architektoniczna i rewitalizacja rzymskiej gazowni miejskiej.
 

Rok 2005 był bogaty w publikacje, nie tylko muzyczne: podwójny album koncertowy Crescendo e cercando, potrójny DVD, dokumentujący koncerty artysty z lat 2003–2004, książka Senza musica – zbiór zapisków z 1974, na bazie których artysta podsumował całą swoją dotychczasową karierę muzyczną i wreszcie potrójny album Tutti qui – Collezione dal 1967 al 2005 który obok największych przebojów piosenkarza zawierał również utwory opublikowane po raz pierwszy, skomponowane jeszcze w okresie młodzieńczym: Tutti qui, Annabel Lee, La suggestione i Ci fosse lei. Ukazała się też książka Parole e canzoni (pod redakcją Vincenzo Mollica), zawierająca wszystkie teksty piosenek artysty.
 

W 2005 Claudio Baglioni skomponował też utwór Va`, oficjalny hymn uroczystości otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie. Utwór (w wersji angielskiej jako Go), został zaprezentowany 20 grudnia 2005 w turyńskim Palasport Olimpico na specjalnym koncercie, podczas którego artysta dyrygował orkiestrą symfoniczną i chórem dziecięcym; podczas koncertu zaprezentował również swoje największe przeboje.
 

 W 2006 Claudio Baglioni wziął aktywny udział w uroczystościach otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie – najpierw, jeszcze 8 grudnia 2005 biegł w rzymskiej części sztafety znicza olimpijskiego:z Placu Navona do Campo de' Fiori a potem, już 10 lutego 2006, gdy jego utwór Va` był wykonywany jako hymn olimpijski w ceremonii otwarcia na Stadio Olimpico di Torino, on sam dyrygował orkiestrą.
 

31 marca 2006 ukazała się na rynku kompilacja Gli altri tutti qui, zawierająca hymn olimpijski oraz 3 wcześniej niepublikowane nagrania (m.in: piosenkę Se la ragazza che avevi z 1967).
13 września 2006 Claudio Baglioni dał koncert w Parlamencie Europejskim w Brukseli aby zwrócić uwagę polityków i opinii publicznej na problemy nielegalnej imigracji do Europy. 20 października tego samego roku ukazał się album Quelli degli altri tutti qui, na którym Claudio Baglioni zaproponował orkiestrowe wersje przebojów lat 60.
 

Cały rok 2007 przebiegał pod znakiem licznych koncertów piosenkarza. W listopadzie i grudniu 2008 Claudio Baglioni odbył wielkie tournée, zatytułowane QPGA (Questo piccolo grande amore), w którym, nawiązując do swojego albumu z 1972 pod tym tytułem, przedstawia nowe wersje swych przebojów z tamtego okresu. Rezultatem tournée była dokumentująca go płyta CD, film Questo piccolo grande amoreba także książka pod tytułem QPGA – pierwsza powieść napisana przez Claudio Baglioniego.  

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Fratello sole sorella luna/Preghiera semplice/Canzone di San Damiano	Claudio Baglioni	04.1972	-	-	-	-	-	-	-	31	RCA Italiana PM 3648	[written by Baglioni,C - Benjamin]
Questo piccolo grande amore/Caro padrone	Claudio Baglioni	09.1972	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana PM 3672	[written by Baglioni,C - Coggio,A]
Amore bello/W l'Inghilterra	Claudio Baglioni	05.1973	-	-	-	-	-	-	-	5	RCA Italiana PM 3710	[written by Coggio,A / Baglioni,C]
E tu.../Chissa` se mi pensi	Claudio Baglioni	06.1974	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana TPBO 1041	[written by Baglioni,C - Coggio,A]
2 1 X	Claudio Baglioni	.1975	-	-	-	-	-	-	-	2	-	[written by Baglioni,C]
Doremifasol	Claudio Baglioni	.1975	-	-	-	-	-	-	-	4	-	[written by Baglioni,C - Coggio,A]
Sabato pomeriggio/Poster	Claudio Baglioni	06.1975	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana TPBO 1146	[written by Baglioni,C - Coggio,A]
Solo/Quante volte	Claudio Baglioni	08.1976	-	-	-	-	-	-	-	4	RCA Italiana PB 6000	[written by Baglioni,C]
E tu come stai?/Con te	Claudio Baglioni	11.1978	-	-	-	-	-	-	-	35	CBS 6839	[written by Baglioni,C ]
Strada facendo	Claudio Baglioni	11.1981	-	7[5]	-	-	-	-	-	-	CBS 1343	[written by Claudio Baglioni]
Avrai/5. (Una casa nuova)/Avrai (versione strumentale)	Claudio Baglioni	06.1982	-	-	-	-	-	-	-	11	CBS A 2546	[written by Baglioni,C ]
Da me a te	Claudio Baglioni	.1998	-	-	-	-	-	-	-	2	-	[written by Baglioni,C ]
Tutti qui	Claudio Baglioni	.2005	-	-	-	-	-	-	-	57	-	-
Cinque minuti e poi	Claudio Baglioni	.2006	-	-	-	-	-	-	-	40	-	-
Insieme a te non ci sto piu`	Claudio Baglioni	.2007	-	-	-	-	-	-	-	76	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
E tu...	Claudio Baglioni	.1974	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana TPL 1-1067	[produced by Antonio Coggio ]
Sabato pomeriggio	Claudio Baglioni	02.1975	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana TPL 1-1161	[produced by Antonio Coggio ]
Solo	Claudio Baglioni	.1977	-	-	-	-	-	-	-	1	RCA Italiana PL 31235	[produced by Claudio Baglioni]
E tu come stai?	Claudio Baglioni	12.1978	-	-	-	-	-	-	-	1[gold]	CBS 83335	[produced by Rodolfo Bianchi]
Strada facendo	Claudio Baglioni	06.1981	-	-	-	-	-	-	-	1[platinum]	CBS 84764	[produced by Geoff Westley]
Ale`-oo`	Claudio Baglioni	12.1982	-	-	-	-	-	-	-	1[7x-platinum]	CBS	[produced by Claudio Baglioni]
La vita e` adesso	Claudio Baglioni	06.1985	-	-	-	-	-	-	-	1[platinum]	CBS 26533	[produced by Claudio Baglioni]
Assolo	Claudio Baglioni	10.1986	-	-	-	-	-	-	-	1[platinum]	CBS 450364 1	[produced by Claudio Baglioni]
Oltre	Claudio Baglioni	11.1990	-	-	-	-	-	-	-	1	CBS 466135 1	[produced by Claudio Baglioni]
Io sono qui	Claudio Baglioni	09.1995	-	-	-	-	-	-	-	1[platinum]	CBS	[produced by Claudio Baglioni]
Anime in gioco	Claudio Baglioni	05.1997	-	-	-	-	-	-	-	1	Columbia, COL 487741 1	[produced by Claudio Baglioni]
Viaggiatore sulla coda del tempo	Claudio Baglioni	.1999	-	56[10]	-	-	-	-	-	1	Columbia Sony Music	[produced by Corrado Rustici - Paolo Gianolio]
Sono io, l'uomo della storia accanto	Claudio Baglioni	05.2003	-	57[5]	-	-	-	-	-	1	Columbia Sony Music	-
Crescendo e cercando	Claudio Baglioni	.2005	-	-	-	-	-	-	-	1	Columbia Sony Music	-
Tutti qui - Collezione dal 1967 al 2005	Claudio Baglioni	.2005	-	-	-	-	-	-	-	2[18]	-	-
Gli altri tutti qui - Seconda collezione dal 1967 al 2006	Claudio Baglioni	.2006	-	-	-	-	-	-	-	2[7]	Columbia	-
Quelli degli altri tutti qui	Claudio Baglioni	10.2006	-	-	-	-	-	-	-	1	Columbia Sony Music	[produced by Massimiliano Savaiano ]
Buon viaggio della vita	Claudio Baglioni	06.2007	-	-	-	-	-	-	-	3[8]	Columbia 88697110052	[produced by Massimiliano Savaiano ]
Q.P.G.A	Claudio Baglioni	.2009	-	94[1]	-	-	-	-	-	4[12]	Columbia 88697432002	[produced by Massimiliano Savaiano ]
Per il mondo. World Tour 2010	Claudio Baglioni	.2010	-	-	-	-	-	-	-	5[4]	Columbia 88697807682	-

Angie Be

 Angie Be (ur. 1977r) to pseudonim Elodie Bouche, jest francuską piosenkarką i uczestniczką reality show Secret Story 2009 (Francja) . Jej singiel "Soundwaves" osiągnął 17 miejsce na francuskich listach przebojów w 2009 roku i pozostał na nich przez prawie rok. W grudniu 2009 roku francuska wersja Soundwaves była dostępna cyfrowo.

 

Stworzyła i kierowała firmą manicure od 2007 do 2009 roku w południowej Francji. Była szczególnie znana z występów telewizyjnych jako modelka symulatora mięśni Sport-Elec i występowała jako Jenny na stronie automoto.fr po jej udziale w telewizyjnym reality show .
 

Jest matką dziewczynki, Manon, a obecnie jest w separacji z jej ojcem. W 2009 roku zdobyła nagrodę Eurodanceweb za singiel "Soundwaves". Jej kolejnym singlem będzie "Forever". 

 

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Soundwaves

Angie Be

08.2009

25[19]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

B-Charme

 B-Charme (Gianna Cerchier) urodziła się w Wenecji. Zaczęła śpiewać jako dziecko,pewnie dlatego, że słuchała śpiewu swojej mamy w każdej chwili dnia. Kiedy była dzieckiem występowała w chórze kościelnym a póżniej śpiewała w niektórych weneckich klubach, wykonując covery r&b; i soulowe z zespołem. Zaproponowała utwory swoich ulubionych artystów, takich jak Aretha Franklyn, Janis Joplin, Tina Turner, Annie Lennox i oczywiście The Beatles (których słuchała od 8 roku życia). Kiedy miała 10 lat, przeniosła się z rodziną do Toskanii.

 

W międzyczasie, po zdaniu matury decyduje się na uniwersytet, studiując na Wydziale Psychologii. Ponadto dostała się do konserwatorium, ale zdecydował się pojechać w trasę ze swoim zespołem zamiast uczestniczenia w zajęciach w szkole. Jej zespół grał bardzo różne style: rock-blues, jazz, bossa nova, swing pop, itp., a grała w klubach w Veneto, Lombardii, a nawet w Austrii i Czechosłowacji.
 

W 1987 roku zaczęła nagrywać taneczne dżingle dla TV Finevest (dla włoskiej sieci telewizji Rai ). Pracowała przez długi czas z włoskimi artystami jako wokalistka sesyjna. Następnie od 1988 do 1992 roku pracowała z Francesco Baccini, dając 120 koncertów, z których najważniejszym jest festiwal jazzowy Montreaux:gdzie zdobyła nagrodę jury. Następnie wzięła udział w programach telewizyjnych we włoskiej telewizji, takich jak Fantastico, Festivalbar , Telemike , Serata d'onore , Ricomincio Da 2, Domenica w,Viva Colombo, Radio Carolina etc, a następnie nakręciła klip wideo, a nawet wystąpiła sama na festiwalu w Sanremo .
 

W 1997 roku poznała Kay M, a dzięki ich intensywnej współpracy ukazał się jej pierwszy singel Wake Me Up , wydaną przez Tabloid Records. Ten bardzo udany utwór wspiął się na listach najważniejszych państw w Europie.Chórki zostały wykonane przez Elsę Cornish i Jennifer Karr. W roku 1999 wychodzi drugi singiel This Is My World, który miał także wiele sukcesów, zwłaszcza we Włoszech.Remiksy singla zostały wydane później, po albumie o tym samym tytule.
 

W wolnym czasie Gianna uwielbia czytać , pracować na dworze i uczęszcza na kursy aerobiku. Ma szeroką gamę muzycznych gustów, począwszy od klasyki do tańca. Jej największym marzeniem byłoby zaśpiewać w duecie z Arethą Franklin. Gdyby nie miłość do śpiewu prawdopodobnie została by grafologiem. Mocno wierzy w znaczenie miłości: kochać i być kochanym, w rzeczach prostych i szczerych, w muzyce, w Bogu. 

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Wake Me Up

B-Charme

04.1998

58[8]

-

-

-

-

-

-

-

Pobis 569 550-2

Bohanna

 Bohanna była innym projektem niż Super K Joey Levine / Artie Resnicka. Levine i Resnick wyprodukowali wiele singli w późnych latach 60-tych pod różnymi pseudonimami poza pasmem Super-K (Up 'N Adam, Jet Stream, Rock Candy Mountain, Gideon, The Salt, Pattie Flabbies Coughed Machine itp.), ale nigdy nie doświadczyli niczego podobnego do sukcesu, jaki odnieśli z Kasenetz and Katz. (Chociaż Levine w końcu związał się z Reunion, który nagrał wielki hit w 1974 roku   „Life Is a Rock (But The Radio Rolled Me)”, piosenką, która później posłużyła jako oczywista inspiracja dla REM „It's The End of the World (As We Know It) ” i Billy'ego Joela „ We Didn't Start The Fire ”).


Singiel Jamaica był jedynym wydawnictwem pod pseudonimem Bohanna. „Jamaica” to napędzająca bubblegum, opowiadająca o   plaży na Jamajce i związku z syreną. „Nightime Lady” to bluesowy rockman w garażu, który podrywa prostytutkę, by przebrać się w jej ciuchy.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Jamaica	Bohanna	07.1969	52[9]	-	Scepter JK 3081	-

Breakaways

Założony w 1961 roku na półwyspie Frankston-Mornington w Melbourne zespół The Breakaways był przede wszystkim instrumentalną grupą gitarową podobnego gatunku do The Shadows. Ich czwarty singiel „The Flipper” znalazł się na listach przebojów i został wydany w Niemczech, Nowej Zelandii, RPA, Kanadzie i USA. W sumie zespół wydał sześć singli i album „Meet The Breakaways” dla wytwórni W&G. Wspierali także piosenkarza z Melbourne Tony'ego Henry'ego na płycie.


Członkowie

Mike Davenport (gitara rytmiczna), Collin Turnbull (gitara prowadząca), Murray Anderson (perkusja),
Pat Turpin (bas)

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Blowin' In The Wind/The Rockin' Frog	Breakaways	.1963	-	-	W&G; S 1681	-
You're Just In Love/Bonaparte's Retreat	Breakaways	.1963	-	-	W&G; S 1828	-
World Is Waiting For The Sunrise/Granadu	Breakaways	.1964	-	-	W&G; S 1868	-
The Flipper/The Wheel	Breakaways	08.1964	79[3]	-	W&G; S 1907	-
I Walk The Line/Dominque	Breakaways	.1964	-	-	W&G; S 2310	-
Johnny B. Goode/It's A Lie	Breakaways	.1965	-	-	W&G; S 2349	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
MEET THE BREAKAWAYS	Breakaways	.1963	-	-	W&G; B 1613