"Wild World" został oczywiście napisany przez Cat Stevensa (obecnie znanego jako Yusef Islam), a wersja pop-reggae autorstwa jamajskiego piosenkarza i autorki tekstów, Jimmy'ego Cliffa, była hitem 10 największych brytyjskich filmów w tym samym czasie. Wersja Cliffa odniosła również sukces w Australii (gdzie konkurowała z wersją Fourth House). Wersja Cat Stevensa, która po raz pierwszy pojawiła się na jego bardzo udanym albumie "Tea For The Tillerman", stała się hitem w USA po tym, jak została wydana jako singiel pod koniec 1970 roku.
Wersja Fourth House była jedną z wielu australijskich coverów brytyjskich hitów, które zostały zarejestrowane podczas kontrowersyjne 1970 Radio Ban , jednego z najbardziej intrygujących epizodów w historii australijskiej muzyki popularnej. Na początku 1969 roku, po uchwaleniu nowej ustawy o prawie autorskim z 1968 roku, grupa firm nagraniowych (Festiwal, Polygram, EMI, RCA, CBS i Warner) postanowiła odstąpić od długotrwałej umowy z australijskimi komercyjnymi stacjami radiowymi, które powstały w 1958 roku. Wytwórnie płytowe chciały, by radio komercyjne zapłaciło nową opłatę za nagrania popowe na antenie, które miały zostać ustalone na poziomie 1% łącznego rocznego przychodu sektora radiowego. Po rozmowach na temat tego "pay-for-play" spór się zepsuł w maju 1970 r., Wytwórnie płytowe nałożyły sześciomiesięczne embargo na dostawę bezpłatnych nagrań promocyjnych do stacji radiowych, a radio zareagowało bojkotując wszystkie nowe główne wydawnictwa wytwórni i odmawiając uwzględnienia ich w cotygodniowych przeglądach wykresów.
Ponieważ zakaz obejmował gigantyczną brytyjską firmę EMI - lidera rynku w tym czasie w Australii - nagrania EMI miały być zakazane w popowym radio, większość brytyjskich hitów, jak The Beatles "The Long and Winding Road" i Mary Hopkins "Knock, Knock, Who's There?" zyskała jedynie ograniczoną ekspozycję, mimo że były to główne przeboje w Wielkiej Brytanii. To umożliwiło kilku przedsiębiorczym australijskim wytwórniom - w szczególności Fable, która odmówiła udziału w Ban - wypieraniu wersji zabronionych piosenek, wykonywanych przez lokalnych artystów, a te były odbierane przez radio komercyjne i odtwarzane bez większych ingerencji ze strony oryginalnego nagrania.
Wykonanie Danny'ego pod pseudonimem "Fourth House" zostało dobrze przyjęte, trafiając na listy przebojów w lokalnych rozgłośniach. Jednak w przeciwieństwie do podobnych projektów, takich jak Love Machine i Pastoral Symphony, i pomimo sukcesu pierwszego singla, koncepcja Fourth House nie była kontynuowana.
Noel McGrath twierdził, że po "Wild World" Danny mniej więcej wycofał się z regularnych występów i rzekomo nie miał ochoty wrócić na pole popowe. To nie było do końca prawdą - Dan kontynuował występy później . Oprócz niewątpliwego wkładu w sesję do nagrań, takich jak "A Product of a Broken Reality" firmy Company Caine (szczególnie jego drażniący wokal na klasycznym utworze "Woman With Reason"), Danny śpiewał główny wokal na kilku najbardziej popularnych komercyjnych jinglach w Australii, w tym dobrze znanym produkcie cukierniczym (który rzekomo pomagał ci "pracować, odpoczywać i bawić się"), który przez wiele lat był grany w australijskim radiu i telewizji. To była oczywiście era, zanim muzycy sesyjni otrzymali "resztki" za pracę, taką jak reklama, która była często grana i według Kevina Curleya Danny'ego rekompensatą za sesję była "hojna" dostawa reklamowanej czekolady.
Single
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | Aus | N.Zel | Wytwórnia [Aus/N.Zel] | Komentarz |
| Wild world | Fourth House | 12.1970 | 16[20] | - | Fable FB 035/- | - |
