Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

  W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

  Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon. 

 Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976). 

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

 Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii. 

 W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records. 

 Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”. 

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

  Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

 Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]

Acid Jazz

Dla niektórych Acid Jazz to coś więcej niż nurt muzyczny czy nazwa wytwórni płytowej - to cały styl życia oraz image (którego istotną część stanowią ubrania od Gabbicciego). Wytwórnia Acid Jazz przeciwstawiła się panującej w połowie lat 80. modzie na jazz jako muzykę kultury klubowo-kawiarnianej -przypomniała, że muzyka ta należała zarówno do zadymionych kawiarenek, jak i do sal tanecznych. "Początkowo jazz był muzyką do tańca, a nie dla starych nudziarzy, którzy klaszczą, jak się zagra ładną solówkę".
Wytwórnię Acid Jazz założyli w kwietniu 1988 r. DJ Giles Peterson i Eddie Piller. Piller pracował początkowo w niezależnej wytwórni Avator, a potem w MCA i Stiff', gdzie wielkie wrażenie zrobił na nim Dave Robinson.
Jego pierwszą własną wytwórnią była filia Stiff- Countdown. Na jej miejsce stworzono potem Reelect The President, która odniosła pewien sukces dzięki formacji James Taylor Quartet. Zespół ten powstał z grupy The Prisoners, która współpracowała już z Pillerem w barwach Countdown.
Nazwa Acid Jazz była w zasadzie dowcipem - stanowiła kpiarską aluzję do panującej podówczas mody na acid house. "Zawsze myśleliśmy o zmianie tej nazwy, ale gdy nasza sprzedaż osiągnęła już w wielu krajach dość wysoki poziom, przestał to być żart".
Pierwszą płytą wydaną przez Acid Jazz był singel (Galliano "Frederick Lies Still". Wkrótce po nim ukazał się album Acid Jazz And Other Hlicil Grooves, zawierający materiał funkowy i w stylu "rare-groove". Podobne zainteresowanie wywołała debiutancka płyta grupy Brand New Heavies.
Po kilku finansowych wpadkach w 1989 r. Peterson przyjął ofertę współpracy z firmą Phonogram, a Piller zatrudnił specjalistę do spraw repertuarowo-kadrowych Kierana Hurleya z wytwórni Polydor. Podjęli oni wspólnie decyzję nadania swym tanecznym utworom jazzowym bardziej komercyjnego charakteru. Na podstawie umowy z Phonogramem Peterson mógł założyć własną wytwórnię Talkin' Loud. która do dziś pozostaje przyjacielskim konkurentem Acid Jazz.
Niektórzy twierdzą, że od tego czasu Acid Jazz stracił większą część swych markowych wykonawców (A Man Called Adam przeszedł do firmy Big Life, Galliano do Talkin' Loud, odeszli także The Sandals i Jamiroquai). Z wytwórnią współpracuje jednak wiele popularnych grup. m.in. Mother Rarth , Emperor's New Clothes, Corduroy i Night Trains (w 1 994 r. do Acid Jazz powrócił także James Taylor Quartet).
Sensacyjnym przebojem początku 1996 r. była elektroniczna wersja starego utworu "Whole Lotta Love" Led Zeppelin, wykonana przez zespół Goldbug.
Firma ma dziś biura w Londynie, Mediolanie, Sydney i Dublinie. Brzmienie Acid Jazz w USA nazywane "Urban Alternative". czyli "Miejska Alternatywa"), jest coraz popularniejsze. Nieźle, jak na firmę, która narodziła się w zaadaptowanej stajni w londyńskim Hackney.
Oto, co mówi na ten temat Piller: "Dla mnie Acid Jazz to wytwórnia płytowa, ale widzę, że nazwa ta stała się synonimem pewnego stylu w kulturze popularnej. Gdy zakładaliśmy ją, nie spodziewaliśmy się takiego obrotu sprawy, ale musimy to zaakceptować, podobnie jak wykonawcy, którzy z nami nie współpracują, a mimo to używa się wobec nich określenia ŤAcid Jazzť". Próbna seria Totally Wired pomogła w dalszym rozwoju wytwórni, choć zaprezentowane na niej zespoły nie są już wybierane wyłącznie spośród wykonawców na stałe współpracujących z Acid Jazz. Z pewnością jednak akcje firmy idą wciąż w górę, czego dowodem może być np. to, że sponsorowała ona klub krykietowy hrabstwa Surrey w sezonie 1994.

 Single na listach przebojów:

The Stand I'll Be There 11.2010  115  (1) 

Mother Earth Lost It 02.1994  97 (1)

Mother Earth Jesse 04.1994  79 (2)

Andy Lewis & Paul Weller Are You Trying To Be Lonely? 09.2007  31 ( 3)

Lord Large feat. Dean Parrish Left Right & Centre 08.2006  93  (2)

Goldbug Whole Lotta Love 01.1996 3 ( 15)

Corduroy London, England / Motorhead 02.1994  95 (1)

Corduroy Mini 09.1994  80 (1) 

JTQ feat. Alison Limerick Love Will Keep Us Together 02.1995  63 (3)

                LP. na listach przebojów:

          Mother Earth YOU HAVE BEEN WATCHING 10.1995 100[1]

          Corduroy OUT OF HERE 10.1994  73 (1)

          Mother Earth THE PEOPLE TREE 03.1994 45[3]

          James Taylor Quartet EXTENDED PLAY 10.1994  70 (1)

         James Taylor Quartet IN THE HAND OF THE INEVITABLE 03.1995  63 (3)