June Bronhill

June Bronhill-ur.26.06.1929r Broken Hill-zm.25.01.2005r Sydney;australijska śpiewaczka operowa.Największe sukcesy na scenie operowej odnosiła w latach 50 i 60-tych,ceniona głównie za błyskotliwy koloraturowy głos i świetną dykcję.

 

Jej największym sukcesem była rola Hanny Glawari w operetce Franza Lehara "Wesoła wdówka".Po wygraniu konkursu w rodzinnym kraju wyjeżdża w 1952r do W.Brytanii,gdzie kontynuje studia.W 1954r rozpoczyna występy z Sadler’s Wells Opera.Jej kariera przebiega pomiędzy wyjazdami między Australią a W.Brytanią.  

 

 

 

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Together	June Bronhill with David Gray	01.1980	88[5]	-	Endeavour END 001	-

 

 

 

 

 

 

 

Jacques Dutronc

 Jacques Dutronc (ur. 28 kwietnia 1943r w Paryżu)- francuski piosenkarz, kompozytor i aktor.

 

W latach 60. był jednym z najpopularniejszych piosenkarzy francuskich oraz członkiem grupy rockowej 'El Toro et les Cyclones'. Po debiucie kinowym w obrazie Antoine i Sebastian (Antoine et Sébastien, 1974) jako Sébastien, w latach 70-tych rozpoczął karierę, występując w filmach Jeana-Luca Godarda czy Claude Leloucha. Stał się bohaterem melodramatów Andrzeja Żuławskiego: Najważniejsze to kochać (L'important c'est d'aimer, 1975) jako zdradzony mąż byłej gwiazdy (Romy Schneider), występującej w filmach pornograficznych oraz Moje noce są piękniejsze niż wasze dni (Mes nuits sont plus belles que vos jours, 1988) w roli śmiertelnie chorego na nieznaną chorobę geniusza komputerowego.

Za kreację tytułowej roli słynnego artysty malarza po opuszczeniu zakładu psychiatrycznego w ostatnich dwóch miesiącach życia w biograficznym filmie Van Gogh (1991), gdzie był także autorem muzyki, odebrał nagrodę Césara dla najlepszego aktora. Pojawił się potem m.in. w przygodowym filmie Władca słoni (Le Maître des éléphants, 1995). Rola umierającego na raka, 49-letniego rosyjskiego emigranta, Dmitrija w dramacie C'est La Vie (2001) przyniosła mu nagrodę na festiwalu filmowym w Marrakeszu. W roku 2005 został laureatem honorowego Césara.

Od 1967 roku spotykał się z Françoise Hardy, z którą w dniu 30 marca 1981 roku ożenił się. Mają syna Thomasa (ur. 1973). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Et moi, et moi, et moi/J’ai mis un tigre dans ma guitare-Mini-mini-mini/Les gens sont fous, les temps sont flous	Jacques Dutronc	06.1966	A1:3	-	Vogue EPL 8461	[written by Jacques Lanzmann - Jacques Dutronc]
Les play boys/Sur une nappe de restaurant-On nous cache tout, on nous dit rien/La fille du Père Noël	Jacques Dutronc	10.1966	A1:2	-	Vogue EPL 8497	[written by Jacques Lanzmann - Jacques Dutronc]
Les cactus/La compapadé-L’opération/L’espace d’une fille	Jacques Dutronc	02.1967	A1:9	-	Vogue EPL 8498	[written by Jacques Lanzmann - Jacques Dutronc]
J’aime les filles/L’idole (Je n’en peux plus)-Les petites annonces/J’ai tout lu, tout va, tout bu	Jacques Dutronc	04.1967	A1:6	-	Vogue EPL 8536	[written by Jacques Lanzmann - Jacques Dutronc]
La publicité /Les rois de la réforme -Le plus difficile/Hippie hippie hourrah	Jacques Dutronc	11.1967	A1:3	-	Vogue EPL 8587	[written by Jacques Dutronc - Jacques Lanzmann - Anne Segalen]
Il est cinq heures, Paris s’éveille/L’augmentation-Comment elles dorment/Fais pas ci, fais pas ça	Jacques Dutronc	03.1968	A1:5	-	Vogue EPL 8611	[written by Jacques Dutronc - Jacques Lanzmann - Anne Ségalen]
L’opportuniste/La leçon de gymnastique du professeur Dutronc-Amour, toujours, tendresse, caresse/Transes Dimanche	Jacques Dutronc	09.1968	A1:16	-	Vogue EPL 8640	[written by Lanzmann - Segalen - Dutronc]
L’hotesse de l’air/La paresse-Où est-il l’ami Pierrot ?/L’amour est le moteur du monde	Jacques Dutronc	11.1969	A1:6	-	Vogue EPL 8679	[written by Jacques Dutronc - Jacques Lanzmann ]
L’Arsène-Stercock	Jacques Dutronc	.1970	A1:7	-	Vogue V 45 1780	[written by J.P. Bourtayre - J. Lanzmann]
Gentleman cambrioleur -Arsène Lupin (générique du feuilleton)	Jacques Dutronc	.1974	A1:5	-	Vogue 45 V 3030	[written by Jean-Pierre Bourtayre / Yves Dessca / Franck Harvel]
L'opportuniste	Jacques Dutronc	01.1993	21[15]	-	Vogue DV 14770	[written by Jacques Lanzmann - Anne Ségalen]
Tous les goûts sont dans ma nature	Dutronc / Daho	03.1996	39[3]	-	Sony	[written by Jacques Dutronc ]
Puisque vous partez en voyage	Françoise Hardy & Jacques Dutronc	04.2000	30[21]	-	Virgin 8967452	[written by Jean Nohain-Mireille]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les Play-Boys	Jacques Dutronc	12.1966	7[53]	-	Disques Vogue CLD 70130	-
Comment Elles Dorment	Jacques Dutronc	02.1968	2[46]	-	Disques Vogue	-
A Tout Berzingue - L'opportuniste	Jacques Dutronc	09.1968	3[37]	-	Vogue VRLS 3040	-
Le Testamour - Gentleman Cambrioleur	Jacques Dutronc	03.1975	9[32]	-	Vogue LDY. 28.033	-
Guerre Et Pets	Jacques Dutronc	12.1980	4[29]	-	Gaumont 753 801	-
C'est Pas Du Bronze	Jacques Dutronc	10.1982	12[20]	-	Gaumont 753809	-
C.Q.F. Dutronc	Jacques Dutronc	11.1987	15[6]	-	CBS 465030 2	-
Dutronc Au Casino (Live)	Jacques Dutronc	01.1993	2[44]	-	Columbia COL 472834-2	-
Breves Rencontres	Jacques Dutronc	10.1995	7[17]	-	Columbia COL 481167 2	-
Madame l'existence	Jacques Dutronc	05.2003	6[19]	36[4]	Columbia COL 511224 2	-
Et vous, et vous, et vous...	Jacques Dutronc	12.2010	46[8]	-	Columbia 88697808882	-
Les vieilles canailles - Les Best Of Dutronc / Hallyday / Mitchell	Jacques Dutronc / Johnny Hallyday / Eddy Mitchell	11.2014	9[19]	47[3]	UMSM 5356170	-
Le meilleur de Jacques Dutronc	Jacques Dutronc	04.2015	149[2]	-	RCA 74321 75456 2	-
Et moi, et moi, et moi	Jacques Dutronc	10.2016	198[1]	-	Vogue 88875181631	-
Fume!... c'est du best	Jacques Dutronc	02.2019	144[3]	-	Legacy 19075897441	-

Guy Marchand

Guy Marchand (ur . 22 maja 1937r w Paryżu ) to francuski aktor , klarnecista jazzowy i piosenkarz .



Marchand urodził się w okręgu Ménilmontant . Jego ojciec był sprzedawcą złomu na pchlim targu w Saint-Ouen. Wcześnie odkrył swoją miłość do jazzu i grał na klarnecie w paryskich klubach . W czasie wojny algierskiej, służył jako spadochroniarz - porucznik  oficera łącznikowego do Legii Cudzoziemskiej i podczas wakacji pisze „La Passionata”, który śpiewany przez niego był hitem lata 1965 (wcześniej jego kompozycje zostały nagrane przez Hervé Vilard i Régine  ). Marchand wydał od tego czasu wiele płyt i jest również znany jako „ Crooner„- z preferencją do muzyki latynoamerykańskiej, takiej jak tango i mambo - bardzo dobrze znany we Francji.

Przyszedł do filmu dzięki muzyce. Swoją pierwszą główną rolę zagrał w Rum-Boulevard w 1971 roku z Robertem Enrico u boku Lino Ventury i Brigitte Bardot . Zagrał komediową rolę w  Une belle fille comme moi   François Truffauta . Marchand często grał oszusta lub nieco obskurnego inspektora policji we francuskich filmach, na przykład w Coup de torchon (1981) Bertranda Taverniera i  Garde à vue (1981) Claude Millera , w którym posuwa się trochę za daleko podczas przesłuchania Michela Serraulta i zostaje zatrzymany przez Lino Venturę. Za to otrzymał Cezara dla najlepszego aktora drugoplanowego w 1982 roku (po nominacji do Loulou w 1981 ). W tym samym roku grał z Serraultem w Nestor Burma, détective de choc z powieści Léo Maleta , ale wtedy jeszcze jako inspektor (Serrault grał Birmę).
Znany niemieckiej publiczności telewizyjnej Marchand w 1983 r. z tytułowej roli w niedawnym ZDF - Advent Adventure Vierteiler The man of Suez , w którym grał Ferdynanda de Lessepsa , budowniczego Kanału Sueskiego .

March,   także boksował i brał udział w wyścigach samochodowych, takich jak „Simca 1000 Rallye” w „Star Racing Team” (obok m.in. Jeana-Louisa Trintignanta ). Znany jest z zamiłowania do tańca tanga i sportów jeździeckich - sam też hoduje konie.   Marchand jest zaangażowany w walkę z osteoporozą, na którą cierpiała jego matka.

W 1973 roku otrzymał nagrodę Emmy za musical La Vie d'Al Jolson, oparty na życiu piosenkarza i artysty o tym samym nazwisku . W 2006 roku grał w Dans Paris   Christophe'a Honoré , za który został nominowany do Cezara w 2007 roku. 

Jako piosenkarz wydał wiele albumów pod własnym nazwiskiem, niektóre we współpracy z Claude Bollingiem , Fredem Manoukianem, Christianem Escoudé ( NostalGitan ) czy Aurélien Bouly . Był również zaangażowany w produkcje Brigitte Bardot , Vladimira Cosmy i Françoisa de Roubaixa, a także komponował dla Raymonda Lefèvre'a , Franka Alamo i Dalidy .

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La passionnata/Ça vous laisse perplexe-Le chanteur de charme/La rue Saint-Benoît	Guy Marchand	07.1965	10[28]	-	Riviera 231.096	[written by Guy Marchand ]
Plein les bottes, les bottines et les boots-Danse à la belle étoile	Guy Marchand	05.1973	28[2]	-	Riviera 121.488	[written by Guy Marchand - Cyril Azzam]
Moi, je suis tango (Libertango)-Mister tango (Undertango)	Guy Marchand	05.1975	31[8]	-	Riviera 12. 022	[written by Guy Marchand - Astor Piazzola]
Hey crooner-Peggy	Guy Marchand	08.1977	30[10]	-	Barclay 62.294	[written by Guy Marchand - Jean Fredenucci]
Taxi de nuit-Dingue du blues	Guy Marchand	02.1982	81[8]	-	Barclay 100.186	[written by Guy Marchand ]
Destinée-Saint Trop’ reggae	Guy Marchand	07.1982	89[4]	-	Barclay 100.206	[written by Guy Marchand - Philippe Adler - Vladimir Cosma]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'homme qui murmure à l'oreille des femmes	Guy Marchand	02.2001	92[2]	-	EMI 7243 5 45450 2 3	-
Emilio	Guy Marchand	04.2005	48[10]	-	O+ Music OP108	-
A Guy In Blue	Guy Marchand	06.2008	107[5]	-	0 + Evolution 92173142	-
Chansons de ma jeunesse	Guy Marchand	09.2012	47[12]	-	Smart 88725446752	-

 

Gilles Dreu

Gilles Dreu , którego prawdziwe nazwisko brzmi Jean-Paul Chapuisat, to   francuski piosenkarz urodzony 31 lipca 1934w Dreux w Eure-et-Loir .

Jego ojciec pochodzi z Franche-Comté, jego matka jest Bretonką. Urodził się w Dreux (Eure-et-Loir), gdzie stacjonuje jego ojciec. Dzieciństwo spędził w Lozère, Martynice i Marsylii, w zależności od zadań ojca, żołnierza. W młodości uprawiał lekkoatletykę, jazdę na rowerze i grał w rugby. Zaczął uczyć się wychowania fizycznego, ale przerwał naukę w 1955 roku, aby odbyć służbę wojskową. Spędził 24 miesiące w Algierii, gdzie znudzony zaczął pisać piosenki . Po powrocie do Francji, udał się ze swoich oszczędności do małego teatru w Marsylii   , gdzie grał rolę Petrucchio w Poskromieniu złośnicy Williama Szekspira. To była porażka . Następnie pod koniec 1959 roku zdecydował się pojechać do Paryża i przesłuchać w kabarecie Tire-Bouchon na Montmartre, po czym przeczesał kabarety lewego brzegu, takie jak Jacob's Ladder , Don Camillo , La Colombe i L'Écluse, gdzie poznaje Monique Tarbès, którą poślubia   i z którą ma syna, Baptiste, urodzonego w lipcu 1966 roku . Zdaje sobie sprawę, że jest lepszy w piosenkach niż w skeczach i postanawia zostać pełnoprawnym śpiewakiem .

W 1963 roku podpisał swój pierwszy kontrakt z wytwórnią Riviera i wydał swoją pierwszą płytę, w szczególności z piosenką „Filles de Garches, enfants de Puteaux”. W tym czasie zarabiał też na życie z dubbingu w kinie.

W 1967 roku poznał Norberta Saada, który zdecydował się nagrać kolejne płyty.

Stał się bardzo popularny w latach 60. - 70-tych dzięki swoim piosenkom Descendez l'escalier, L'ombre, Ma mère me disait, Ma prière, On revient toujours, Pourquoi Bon Dieu ?, Si le cœur vous en dit,   a zwłaszcza Alouette , jego największy sukces, który jest coverem tematu muzycznego La peregrinación , z albumu Ariela Ramíreza Misa Criolla , wydanego w 1964 roku , a sam cover z popularnego mołdawskiego tematu muzycznego .

W 1968 zagrał niewielką rolę w filmie Les Cracks w reżyserii Alexa Joffé . Podczas kręcenia poznaje Anne Jolivet , przyszłą bohaterkę popularnej telewizyjnej telenoweli Noële aux quatre vents . Po tym, jak stracili się z oczu pod koniec kręcenia, widzą się ponownie kilka miesięcy później i mieszkają razem w odrestaurowanym przez niego wiejskim domu niedaleko Montfort-l'Amaury ( Yvelines ). W 1969 r. doznał poważnego upadku z konia na ranczo Herblay-sur-Seine i musiał być hospitalizowany w Conflans-Sainte-Honorine. Gilles Dreu zabiera ze sobą Anne Jolivet podczas swojej trasy koncertowej w Kanadzie i śpiewają razem, zwłaszcza w 1972 roku w restauracji na Wieży Eiffla , przez tydzień .

Gilles Dreu mieszka obecnie w Vals-les-Bains w Ardèche z żoną Yolande Chapuisat Gervaise.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Alouette/Je marcherai jusqu’au vieux chêne-L’homme qui vola les étoiles/Ma prière	Gilles Dreu	04.1968	A1:5[23]	-	Disc’AZ EP 1201	[written by Pierre Delanoë]
Pourquoi bon Dieu/La mégère apprivoisée-On revient toujours/Mais chaque fois	Gilles Dreu	09.1968	A:16[16];B1:38[16]	-	Disc’AZ / Discodis EP 1227	[A1:written by Pierre Delanoë - F.Cassius][B1:written by R. Chabrier - Alice Dona]
Devinez/Jeanette-Il faut rendre au diable son violon/Un mur à Jérusalem	Gilles Dreu	02.1969	A:28[5];B1:75[4]	-	Disc’AZ EP 1261	[A1:written by PM. Jourdan - Armand Canfora][B1:written by Jean-Michel Rivat - F. Thomas - Jean-Pierre Bourtayre]
Si le cœur vous en dit /L’ombre-Les quatre/Il n’y a que les montagnes qui ne se rencontrent pas	Gilles Dreu	06.1969	A:18[7]	-	Disc’AZ EP 1287	[A1:written by Yves Dessca - Vline Buggy - Jean-Pierre Bourtayre]
Ma mère me disait/Émiliana-Tijuanaco/La fête des amis du clair de lune	Gilles Dreu	09.1969	A:26[5]	-	Disc’AZ EP 1297	[A1:written by M. Simille - Delancray - Éric Charden]
Descendez l’escalier/Et les filles et les filles	Gilles Dreu	09.1972	A:49[8]	-	Barclay 61 636	[ written by Yves Dessca / Jean-Pierre Bourtayre]
Je dirais même plus-Un seul cheval à la fois	Gilles Dreu	04.1973	B:62[1]	-	Barclay 61 736	[B: written by Yves Dessca / Jean-Pierre Bourtayre]

Bernard Lavilliers

Bernard Lavilliers (ur . 7 października 1946 w Saint-Étienne ; jako Bernard Ouillon ) jest francuskim piosenkarzem . Syn pracownika Manufacture nationale d'armes de St-Etienne (w skrócie MAS) i nauczycielki bardzo wcześnie zainteresował się muzyką. Od swoich 4. urodzin, kiedy dostał gramofon, wolał słuchać piosenek Les Compagnons de la chanson i peruwiańskiej piosenkarki Ymy Sumac .

 W wieku 13 lat wstąpił do MAS jako praktykant. W wolnym czasie poświęcił się boksowi . Skazany na karę więzienia za kradzież, po wyjściu na wolność zaczął pracować, ale nie wykazywał zainteresowania tym, co robił i później napisał: „W tym okresie życia szukałem siebie: nie wiedziałem, czy będę gangsterem, bokserem czy poetą „  . W 1963 r. Zapisał się do  partii komunistycznej (PCF). W 1965 roku, w wieku 19 lat, udał się do Brazylii, a rok później wrócił do Francji, gdzie przez rok był więziony w twierdzy Metz za dezercję. Po uwolnieniu występował w różnych kabaretach oraz w Cour des Miracles w Bordeaux jako piosenkarz, a swój pierwszy singiel wydał w 1967 roku. 

 Pierwszy sukces przyniósł Prix ​​de la rose d'or de la chanson , którą otrzymał w Montreux za piosenkę La Frime . Jego pierwszy album został wyprodukowany w 1968 roku pod pseudonimem Lavilliers. Podczas rewolucji studenckiej w maju '68 Lavilliers śpiewał w okupowanych fabrykach niedaleko Lyonu. W czerwcu przebywał w Bretanii jako żebrak, zanim wykonał kilka dorywczych prac w klubach nocnych i gastronomii. W kolejnych latach wydał kilka albumów ( Les poètes 1972, Le Stéphanois ) i triumfował w październiku 1977 z okazji swojego pierwszego występu na scenie w legendarnej Paris Music Hall Olympia .

 Założył swoją rezydencję w Saint-Malo , gdzie kupił łódź, ale wkrótce ponownie wyruszył w podróż, która zabrała go na Jamajkę , Nowy Jork i Brazylię. W tym czasie wrócił do Francji tylko na koncerty. W latach 80-tych piosenkarz w końcu dokonał przełomu. Osiągnął wysoki poziom świadomości, wziął również w garść swój nieokiełznany styl życia, ale pozostał wierny swojemu wizerunkowi globtrotera, poszukiwacza przygód i buntownika, który również sprzedawał w swoich piosenkach. Sam stwierdził, że brał narkotyki, temat, który poruszał w kilku piosenkach, takich jak Berceuse pour une shootée i Sax'Aphone . 

W 1992 roku Lavillers pojawili się z okazji Fête de l'Humanité wraz z Léo Ferré , idolem swojej młodości.  Dziś piosenkarz, który sponsorował  bretońską latarnię morską Phare d'Eckmühl ( Département Finistère ), jest zaangażowany w ruch altermondialistyczny . Pierworodna córka Lavilliera ma na imię Anne-Laure (1968). Jego małżeństwo z Evelyne w 1970 zaowocowało dwojgiem dzieci: Virginie ( 1972) i Guillaume ( 1975), który czasami towarzyszy ojcu na scenie. Na przełomie lat 70. i 80-tych artysta był w związku z mistrzynią świata w kulturystyce Lisą Lyon. W 1984 roku ożenił się z Melle Li i poświęcił pieśń o tym samym imieniu swojej córce Salomé ( 1987), która wystąpiła z nim w 1996 roku w Palais des Sports.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Juke-box/15ème round	Bernard Lavilliers	10.1977	39[11]	-	Barclay 62 339	[written by Bernard Lavilliers]
Sax'Aphone	Bernard Lavilliers	12.1978	60[3]	-	Barclay 62 576	[written by Bernard Lavilliers]
Pouvoirs	Bernard Lavilliers	05.1979	55[5][gold]	-	-	[written by Bernard Lavilliers]
Bats-toi /Ringard pour le reggae	Bernard Lavilliers	05.1979	50[10]	-	Barclay 62 616	[written by Bernard Lavilliers]
Traffic/Kingston	Bernard Lavilliers	02.1980	6[28]	-	Barclay 62 687	[written by Bernard Lavilliers]
La Salsa / Rock City	Bernard Lavilliers	04.1980	33[12]	-	Barclay	[written by Bernard Lavilliers]
Stand the ghetto/Attention fragile	Bernard Lavilliers	08.1980	6[11]	-	Barclay 62 696	[written by Bernard Lavilliers]
Pigalle la blanche/Betty	Bernard Lavilliers	07.1980	A:68[5];B:10[16]	-	Barclay 100 148	[A:written by Bernard Lavilliers][B:written by Bernard Lavilliers / Éric Dufaure]
Eldorado/Night bird	Bernard Lavilliers	10.1981	30[10]	-	Barclay 100 152	[written by Bernard Lavilliers - François Bréant]
Troisième monde/La complainte du progrès	Bernard Lavilliers	07.1982	36[16]	-	Barclay 100.240	[written by Bernard Lavilliers]
Idées noires/Vegas	Bernard Lavilliers & Nicolette	04.1983	5[32]	-	Barclay 813 213-7	[written by B. Lavilliers - Jean-Paul Drand]
Y’a peut-être un ailleurs/Rue Barbare	Bernard Lavilliers	01.1984	41[14]	-	Barclay 817 471-7	[written by Bernard Lavilliers]
La fleur du mal/Le bal	Bernard Lavilliers	06.1984	B:15[23]	-	Barclay 881 235	[B:written by Bernard Lavilliers - Walter Araujo]
Extérieur nuit/Funambule	Bernard Lavilliers	05.1986	32[22]	-	Barclay 883 962-7	[written by Bernard Lavilliers]
Voleur De Feu	Bernard Lavilliers	07.1986	66[7]	-	Barclay	-
Noir et blanc/Borinqueno	Bernard Lavilliers	10.1986	7[34]	-	Barclay 885 346	[written by Bernard Lavilliers]
La frontière/East side story	Bernard Lavilliers	06.1987	79[10]	-	Barclay 885 741-7	[written by Bernard Lavilliers]
San salvador/La malédiction du voyageur	Bernard Lavilliers	04.1988	96[1]	-	Barclay 887 433-7	[written by Bernard Lavilliers]
On the road again/Bad side	Bernard Lavilliers	11.1988	6[27]	-	Barclay 871 286-7	[written by Bernard Lavilliers - Sébastien Santa Maria]
R & B (Rouge Baiser)/Promesse d’un visage	Bernard Lavilliers	05.1989	21[18]	-	Barclay 889 048-7	[written by Bernard Lavilliers - Sébastien Santa Maria]
Petit/Nicaragua	Bernard Lavilliers	11.1989	53[7]	-	Barclay 889 788-7	[written by Bernard Lavilliers - Pascal Arroyo]
Outremer/Saïgon	Bernard Lavilliers	04.1991	22[30]	-	Nord Sud / Barclay 1392	[written by Bernard Lavilliers - Sébastien Santa Maria]
Faits divers	Bernard Lavilliers	10.1991	40[19]	-	Barclay 1455	[written by Bernard Lavilliers - Pascal Arroyo]
Saïgon/Manila hotel	Bernard Lavilliers	04.1992	56[2]	-	Barclay Afrique 865 992-7	[written by Bernard Lavilliers]
Troisièmes Couteaux	Bernard Lavilliers	08.1994	92[1]	-	Barclay 853 204-2	[written by Bernard Lavilliers, Georges Baux]
Minha Selva	Bernard Lavilliers	11.1994	24[9]	-	Barclay 851 132-2	[written by Bernard Lavilliers, Georges Baux]
Melody Tempo Harmony	Bernard Lavilliers & Jimmy Cliff	08.1995	6[17]	-	Barclay 579 930-2	[written by Bernard Lavilliers]
Stand The Ghetto	Bernard Lavilliers	11.1995	26[13]	-	Barclay 577 556-2	[written by Bernard Lavilliers]
Le Venin	Bernard Lavilliers	06.1997	19[22]	-	Barclay 571034-2	-
Audit	Bernard Lavilliers	12.1997	41[15]	-	Barclay 3705	[written by Bernard Lavilliers]
Roméo Machado	Bernard Lavilliers	08.1998	43[4]	-	Barclay 3865	[written by Bernard Lavilliers]
Les Mains D'or	Bernard Lavilliers	07.2001	34[15]	-	Barclay 9659	-
L'été	Bernard Lavilliers	10.2004	28[17]	-	Barclay 102 77	-
Elle Chante	Bernard Lavilliers & Cesaria Evora	02.2005	62[10]	-	Universal PR 10503	-
Marin	Bernard Lavilliers	07.2005	49[14]	-	Barclay 9830961	[written by Bernard Lavilliers]
Solitaire	Bernard Lavilliers	01.2008	19[14]	-	Barclay 11830	-
Bosse	Bernard Lavilliers	06.2008	79[5]	-	Barclay 9830961	[written by Bernard Lavilliers]
Maria Bonita	Bernard Lavilliers	11.2008	81[3]	-	Universal	-
Idées Noires (Acoustique)	Bernard Lavilliers & Catherine Ringer	11.2014	74[1]	-	Barclay	[written by Bernard Lavilliers / J.P. 'Hector' Drand ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
15ème Round	Bernard Lavilliers	11.1977	1[45][gold]	-	Barclay 4 90 143	-
T'es Vivant ?	Bernard Lavilliers	03.1978	3[35]	-	Barclay 93 033/34	-
Pouvoirs	Bernard Lavilliers	03.1979	6[36][gold]	-	Barclay 96 013	-
Live Tour 80	Bernard Lavilliers	09.1980	16[30]	-	Barclay 92 043	-
O Gringo	Bernard Lavilliers	01.1980	1[104][platinum]	-	Barclay 92 038/39	-
Nuit D'amour	Bernard Lavilliers	07.1981	1[60][gold]	-	Barclay 200.255	-
Etat D'urgence	Bernard Lavilliers	03.1983	2[80][gold]	-	Barclay 200 445	-
Voleur De Feu	Bernard Lavilliers	05.1986	4[27][gold]	-	Barclay 829 342-1	-
If	Bernard Lavilliers	12.1988	3[56][platinum]	-	Barclay 837 718-1	-
Live - On The Road Again 1989	Bernard Lavilliers	06.1990	19[14]	-	Barclay 843 248-1	-
Solo	Bernard Lavilliers	07.1991	16[22][gold]	-	Barclay 849555-2	-
Champs Du Possible	Bernard Lavilliers	06.1994	5[35][gold]	-	Barclay 523 304-2	-
Clair-Obscur	Bernard Lavilliers	08.1997	9[17][gold]	-	Barclay 537561-2	-
Histoires en scène	Bernard Lavilliers	03.2000	24[5]	-	Universal Music 543 606 2	-
Arrêt sur image	Bernard Lavilliers	06.2001	10[36][gold]	67[2]	Barclay 589 040-2	-
La marge: Bernard Lavilliers chante les poètes	Bernard Lavilliers	03.2003	109[2]	-	Barclay 076 066-2	-
Carnets de bord	Bernard Lavilliers	10.2004	1[1][73][2x-gold]	46[5]	Barclay 982 327-6	-
Escale au Grand Rex	Bernard Lavilliers	10.2005	18[29]	-	Barclay 9836202	-
Samedi soir à Beyrouth	Bernard Lavilliers	01.2008	1[2][73]	19[9]	Barclay 530 508-9	-
Causes perdues et musiques tropicales	Bernard Lavilliers	11.2010	2[52]	40[8]	Barclay Barclay 275 373 4	-
Baron samedi	Bernard Lavilliers	12.2013	5[52][platinum]	56[7]	Barclay 375 750-2	-
Acoustique	Bernard Lavilliers	12.2014	12[42][gold]	-	Barclay 379 861 1	-
Pouvoirs	Bernard Lavilliers	09.2016	55[5]	-	Barclay 96 013	-
5 minutes au paradis	Bernard Lavilliers	10.2017	4[32][gold]	16[6]	Barclay 577 768 2	-

Enrico Macias

Enrico Macias (prawdziwe nazwisko Gaston Ghrenassia ) (ur . 11 grudnia 1938 w Constantine , Algieria ) - francuski śpiewak .

Gaston Ghrenassia urodził się we ówczesnym francuskim departamencie Algierii w rodzinie żydowskiej, która jako muzycy Maaluf uprawiała muzykę arabsko-andaluzyjską. Jako dziecko grał na gitarze z przyjaciółmi , którzy nazywali go petit Enrico (mały Enrico). Początkowo był nauczycielem w szkole podstawowej, ale nadal grał na gitarze w orkiestrze Raymonda Leyrisa , zwanego Cheikh Raymond (Sheikh Raymond), jego przyszłego teścia. Tak jak podczas wojny algierskiej 22 czerwca 1961 r. Przez członków FLNzostał zastrzelony, co spowodowało, że Gaston i jego żona Suzy, córka Raymonda, wyemigrowali do Francji 29 lipca 1961 roku. Para osiedliła się najpierw w Argenteuil, a później przeniosła się do Paryża .

Tutaj artysta wystąpił jako piosenkarz na koncercie z Gilbertem Bécaudem, a także miał pierwszy występ telewizyjny. Kiedy sekretarz wytwórni płytowej zapytał o jego nazwisko, odpowiedział „Nassia”, które zostało zapisane jako „Macias”. To przez to nieporozumienie wymyślił swoje pseudonim sceniczny Enrico Macias .

Na całym świecie stał się znany jako chanteur de variétés ( piosenkarz rozrywkowy) i ostatecznie został mianowany ambasadorem ONZ ds. Pokoju przez Kurta Waldheima w 1980 roku . W 1985 roku został przyjęty do francuskiej Legii Honorowej przez premiera Francji Laurenta Fabiusa , a w kwietniu 2007 roku został jej oficerem. Niektóre z piosenek, które śpiewał, takie jak Adieu mon pays (Adieu, moja ojczyzna), stały się symboliczne dla emigracji pieds-noirów .

Macias od lat jest politycznym zwolennikiem Izraela , ale wypowiada się przeciwko osiedlaniu się Żydów na okupowanych ziemiach arabskich, a jednocześnie opowiada się za niezależnym państwem palestyńskim po stronie Izraela. Odkąd wyemigrował z Algierii w 1961 r., nie odwiedził już swojego rodzinnego kraju. Jego prośba o towarzyszenie prezydentowi Francji Nicolasowi Sarkozy'emu podczas oficjalnej wizyty w Algierii w grudniu 2007 roku została odrzucona przez premiera Algierii Abdelaziza Belkhadem . Kontynuując swoją karierę, Macias od końca lat 90-tych regularnie występuje z muzykami z Afryki Północnej, we Francji, ale przede wszystkim w Maroku, Turcji i Egipcie i od tamtej pory ponownie kultywuje arabsko-andaluzyjski styl muzyczny. Obecnie na swoich koncertach prezentuje również swoje hity z lat 60-tych XX wieku, przeważnie według orientalnego wzorca, z towarzyszeniem orientalnych instrumentów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Un Amour, Une Amie	Enrico Macias & Ginni Gallan	11.1991	97[1]	-	Tréma 410 550	[written by Claude Morgan - Didier Barbelivien]
L'hymne à l'amour	Aznavour, Boulay, Eicher, Biolay, Macias, Maurane, Foly, Fontaine, Mami, Leroy, Pagny & Badi	11.2003	50[12]	-	EMI	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Il Reste Aujourd'hui / Un Soir D'été	Enrico Macias	12.1963	5[1]	-	Pathé AT 1135	-
A L'Olympia 64	Enrico Macias	12.1964	5[1]	-	Pathé STX 169	-
A L'Olympia 65	Enrico Macias	12.1965	5[1]	-	Pathé STX 187	-
12 Nouvelles Chansons	Enrico Macias	12.1966	5[1]	-	Pathé STX 211	-
Disque D'or De Cinq Années De Chansons	Enrico Macias	12.1967	5[1]	-	Pathé CSTX 225	-
Olympia 68	Enrico Macias	04.1968	2[47]	-	Pathé SPTX 340660	-
Un Rayon De Soleil	Enrico Macias	11.1968	1[4][58]	-	Philips 844.912 BY	-
Mélisa - Malheur A Celui Qui Blesse Un Enfant	Enrico Macias	03.1976	8[40]	-	Philips 9120 036	-
Aimez-Vous Les Uns Les Autres	Enrico Macias	06.1977	9[20]	-	Philips 9101 137	-
Enfants De Tous Pays	Enrico Macias	05.1978	16[8]	-	-	-
Olympia 80	Enrico Macias	04.1980	23[16]	-	Philips 6313 022	-
Enrico Macias	Enrico Macias	12.1980	10[28]	-	Trema 310 092	-
La France De Mon Enfance	Enrico Macias	02.1981	20[16]	-	-	-
2 Ailes Et 3 Plumes	Enrico Macias	01.1984	26[20]	-	-	-
L'oriental	Enrico Macias	02.2001	25[5]	-	EMI 5311832	-
Oranges Amères	Enrico Macias	01.2003	31[17]	-	Trema 710834	-
Chanter	Enrico Macias	05.2005	108[4]	-	-	-
La vie populaire	Enrico Macias	04.2006	30[11]	-	Universal 060249839084	-
Voyage d'une mélodie	Enrico Macias	03.2011	44[5]	-	AZ 276 378-7	-
Venez tous mes amis!	Enrico Macias	11.2012	39[12]	-	AZ 3721323	-
Les clefs	Enrico Macias	02.2016	87[4]	-	Capitol 475 200-4	-
Enrico Macias & Al Orchestra	Enrico Macias	02.2019	88[4]	-	Capitol 773 901 2	-

Daniel Lavoie

Daniel Lavoie, właściwie Gérald Lavoie (ur. 17 marca 1949r w Dunrea)- kanadyjski piosenkarz, aktor, poeta, prezenter radiowy, kompozytor i autor tekstów piosenek, który rozpoczął profesjonalną karierę muzyczną w latach 70-tych.

Urodził się w małej wiosce Dunrea w prowincji Manitoba jako najstarszy z sześciorga dzieci, ma dwóch braci i jedną siostrę oraz dwie siostry pochodzenia indiańskiego, adoptowane przez jego rodziców. Jego matka - gospodyni domowa i sklepikarka, była muzykiem i we wczesnych latach uczyła go grać na fortepianie. Swoją edukację muzyczną kontynuował we francuskojęzycznej szkole jezuitów na przedmieściu Św. Bonifacego w Winnipeg, w prowincji Manitoba. Daniel Lavoie zadebiutował jako muzyk w 1967 r. gdy wygrał eliminacje regionalne (Manitoba) w konkursie piosenki „Jeunesse oblige”, organizowanym przez Radio Canada w kategorii: wykonawca, kompozytor, autor tekstu.

Mając dwadzieścia lat przyjął imię Daniel i przeniósł się do Montrealu. W latach 1969-70 w grał na fortepianie w pubach i barach. W 1973 ukazał się jego pierwszy singiel „J'ai quitté mon île”, który odniósł sukces także w Brazylii i Portugalii. Jego album „Nirvana bleu” (1979) stał się bardzo popularny. Stał się ulubieńcem Teatru Montparnasse w Paryżu w 1980 r. Wielkim wydarzeniem była jego rola Frollo w bardzo udanym musicalu Notre-Dame de Paris (1998-99), a piosenka „Belle” wykonywana wraz z Garou i Patrickiem Fiori stała się hitem.

Żonaty z Louise Dubuc. Mają troje dzieci; dwóch synów Matthieu (ur. 1974) i Josepha (ur. 1988) oraz córkę Gabrielle (ur. 1984).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La danse du smatte/C’est pas la pluie	Daniel Lavoie	03.1980	64[5]	-	Arabella / Eurodisc 100 149	[written by Daniel Lavoie]
Ils s’aiment-Hôtel	Daniel Lavoie	09.1984	2[38][gold]	-	Pathé / EMI 200 141-7	[written by Daniel Lavoie - D. Deshaime / Daniel Lavoie]
Je voudrais voir New York-Vie de vie de ville	Daniel Lavoie	12.1986	29[19]	-	Pathé 173 341-7	[written by D. Lavoie - S. Lelièvre - T. Séchan / D. Lavoie]
La nuit se lève-La ballade des salades	Daniel Lavoie	09.1987	68[8]	-	Pathé 173 517-7	[written by D. Lavoie - S. Lelièvre / T. Séchan - D. Lavoie]
Jours de plaine-Pape du rap (en duo avec W. Williams)	Daniel Lavoie	07.1991	71[4]	-	Tréma 410 532	[written by Daniel Lavoie]
Belle	Daniel Lavoie / Patrick Fiori / Garou	05.1998	1[18][60][diamond]	-	Pomme 996 101	[written by Luc Plamondon,Riccardo Cocciante]
On aura toujours rendez-vous	Daniel Lavoie & Jeff	04.2002	74[7]	-	Mercury 582 892-2	[written by Richard Cocciante,Élisabeth Anaïs]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Tension, Attention	Daniel Lavoie	04.1985	19[4]	-	Pathé Marconi EMI 1654921	-
Comédies Humaines	Daniel Lavoie	01.2004	67[5]	-	Mercury France 9811479	-

Donald Burrows

Donald Vernon Burrows - (ur, 8 sierpnia 1928r - zm. 12 marca 2020r ) był australijskim muzykiem jazzowym i swingowym grającym na klarnecie, saksofonie i flecie. Donald Vernon Burrows urodził się w Marrickville Hospital 8 sierpnia 1928 r. Jako jedyne dziecko Vernona i Beryl  i uczęszczał do Bondi Public School . W 1937 roku odwiedzający flecista i nauczyciel ( Victor McMahon ) zainspirował go do rozpoczęcia nauki gry na flecie. Zaczął od fletu B-flat, na którym grał później w Carnegie Hall i na Newport Jazz Festival . W 1940 roku był kapitanem zespołu fletowego Metropolitan Schools i studiował w Sydney Conservatorium of Music . 

W 1942 roku Burrows zaczął grać na klarnecie i pojawił się w The Youth Show , programie radiowym Macquarie. W 1944 roku został zaproszony do grania i nagrywania z  George Trevare's Australians. Stał się dobrze znany w kręgach jazzowych w Sydney i występował w salach tanecznych, klubach nocnych i zespołach radiowych.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Burrows miał wiele zobowiązań w Australii i Stanach Zjednoczonych, w tym sześć lat występując w hotelu Wentworth w Sydney. W 1972 roku został zaproszony do występu na Montreux Jazz Festival , a później na Newport Jazz Festival.

Rok 1973 był przełomowym  dla Burrowsa jak otrzymał pierwszą złotą płytę za płytę Just the Beginning,   wszczęła pierwszy program studiów jazzowych na półkuli południowej, w Nowej Południowej Walii Konserwatorium Muzycznym (pod kierownictwem Rexa Hobcrofta ) i został mianowany członkiem Zakonu Imperium Brytyjskiego (MBE).   W 1979 r. został powołany na Katedrę Jazzu w konserwatorium.

Burrows występował głównie dla publiczności muzyki klasycznej podczas tras koncertowych z Musica Viva i serią koncertów Australian Broadcasting Corporation . Przez sześć lat prowadził ogólnokrajowy program telewizyjny The Don Burrows Collection . Miał bogatą karierę nagraniową ze swoimi zespołami i występował na albumach innych.

W latach osiemdziesiątych Burrows był mentorem i był blisko związany z Jamesem Morrisonem . Założył Don Burrows Quartet z George'em Gollą (gitara), Edem Gastonem (kontrabas) i Alanem Turnbullem (perkusja). Współpracował również z Frankiem Sinatrą , Dizzy Gillespie , Nat King Cole , Oscar Peterson , Tony Bennett , Stéphane Grappelli , Cleo Laine i Sydney Symphony Orchestra .

W 2005 roku Burrows koncertował z małym zespołem, w skład którego wchodził australijski pianista jazzowy Kevin Hunt . 

Burrows miał artretyzm od 38 roku życia. W wywiadzie dla Andrew Forda z Australian Broadcasting Corporation z 2008 roku , obchodzącego 80. urodziny, powiedział, że „zapalenie stawów nie jest najwspanialszym sposobem na grę na instrumencie muzycznym. Ale gra na instrumencie muzycznym jest bardzo, bardzo dobra dla artretyzm".  W późniejszych latach miał chorobę Alzheimera i mieszkał w domu opieki w północnym Sydney. Zmarł 12 marca 2020 r. w wieku 91 lat.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Duo	Don Burrows with George Golla	01.1976	98[2]	-	Cherry Pie CPS 1021	-
Steph'N'Us	Don Burrows with George Golla & Stephane Grapelli	01.1978	38[11]	-	Cherry Pie CPF 1032	-
Bonfa Burrows Brazil	Don Burrows with Luiz Bonfa & George Golla	05.1980	92[1]	-	Cherry Pie CPF 1045	-
Sara Dane	Don Burrows	07.1982	86[2]	-	Cherry Pie LD 37856	-

Ray Burton

Ray Burton,australijski kompozytor,muzyk i wokalista.Swoją edukację muzyczną zaczął w wieku 3 lat.Mając 14 lat kupił pierwszą gitarę i założył swój zespół.Cztery lata póżniej miał #1 hit w Szwajcarii surfowym utworem "Reef-Ride".Przechodzi swoistą ewolucję zostając wiodącym tenorem w grupie Delltones.Po dwóch latach śpiewania w grupie wokalnej przystępuje do zespołu The Executive z Sydney jako wokalista.W tym czasie zaczyna pisać piosenki,ponieważ zespół ich potrzebował.Jego dziełem było kilka utworów które stały się hitami na australijskiej scenie muzycznej-Christopher Robin, Summerhill Road, So I’m Down, So I’m Out.
 
Kolejny krok to wyjazd do Stanów Zjednoczonych,gdzie w studio Paramount pisze kolejne utwory, World Of Fantasy, Dream For A Love, Astral Plane Ride,nagrywając album razem z Cunico.Po powrocie do Australii zostaje członkiem grupy Ayers Rock z Melbourne.Dla niej pisze kolejne przeboje Rock And Roll Fight, Sorrowful Eyes, Morning Magic. Kilka lat póżniej bo w 1978r nagrywa solowy album z którego pochodzą dwa jego duże hity-Too Hard To Handle i Paddington Green.
 
Jego największym sukcesem kompozytorskim pozostaje utwór "I am woman",który wylansowała Helen Reddy.Napisał też sporo muzyki filmowej,minn.piosenkę "You're Gonna Love Me" do filmu "Rabit run",czy muzykę do obrazów-"Airport 75", "My Best Friends Wedding (1997 z Julią Roberts)", "High School High (1996)", "Trick" (1999). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Too hard to handle	Ray Burton	02.1978	50[9]	-	Warner Bros 100 036	-
Paddington green	Ray Burton	05.1978	97[2]	-	Warner Bros 100 069	-
Albumy

Dalida

Dalida - piosenkarka, której nie sposób nie zauważyć. Przeszła przez świat show - buisnessu jak burza. Przeżyła swoje życie tak jak chciała je przeżyć.W 1954 roku 20-letnia Yolanda Gigliotti została miss Egiptu. Wtedy spęłniło się jej marzenie - dostała rolę w filmie, zaproszono ją na zdjęcia próbne do Paryża. Po latach piosenkarka wspominała, że lecąc z Kairu do Paryża czuła się, jak bohaterka baśni z 1001 nocy. Marzyła wtedy o sławie, marzyła by zostać gwiazdą. Największą z możliwych.
Jednak kariera w filmie nie powiodła się. Młoda dziewczyna postanowiła zacząć śpiewać. Wcześniej nie pomyślała nawet, że tak prędko zostanie gwiazdą.

Dalida jest jedyną piosenkarką, która miała aż tyle zaszczytów: była jedyną piosenkarką, która przez trzy tygodnie miała pełnę widownię w paryskim pałacu sportu, jedyną, która dostało osiem muzycznych Oscarów, Dalida była pierwszą artyską, która została nagrodzona złotą płytą. Można by sporo tego wymienić, bo naprawdę wiele tego było.

W 1973 roku udało jej się namówić Alaine'a Delona do wykonania pamiętnego "Paroles, Parole...". Piosenka ta do dzisiaj nie schodzi z list przebojów we Francji i po dzień dzisiejszy puszczana jest w wielu stacjach radiowych całego świata. Również i w Polsce.

Przez wiele lat ukryta w głębi wlasnej duszy i zagubiona wsród wielkich nazwisk, Yolanda Giliotti - córka slońca, nie chciała już dlużej grać. 3 maja 1987 roku przekreśliła wszystko jednym gestem i opuściła kurtynę. Na zawsze. Nieodwracalnie. Legenda, żywiaca się tragicznymi i niezwykłymi biografiami, już sie rodziła.

Córka włoskiego skrzypka mieszkającego w Egipcie, Yolanda Gigliotti zostaje Miss Egiptu 1954 i rozpoczyna karierę filmową. Jednak jej marzeniem jest praca w Paryżu...

Wkrótce po przybyciu do stolicy Francji trafia na przesłuchanie w paryskiej sali koncertowej Olympii, gdzie spotyka Luciena Mirisse'a, dyrekrora radia Europe n°1. On pomaga Dalidzie nagrać pierwszy singiel 'Bambino' i puszcza go na antenie swojej stacji. Jest to początek wielkiego sukcesu Dalidy, a także początek miłości piosenkarki i jej mentora. Miłości bardzo trudnej, gdyż Lucien jest żonaty, ma rodzinę, a Dalida marzy o domu i gromadce dzieci; on jest skupiony na swojej karierze, ona ciągle w trasie. Kiedy biora ślub w 1961 roku, ich miłość się kończy. Dalida wpada w ramiona młodego malarza, Jeana Sobieskiego. Prasa szaleje, a chory z zazdrości Lucien grozi żonie, że zniszczy jej karierę, tak szybko, jak ją stworzył.

Dalida podejmuje wyzwanie i pomimo wrogo nastawionych ludzi z branży potwierdza na scenie Olimpii swój statut gwiazdy. Od tej chwili, wspierana przez młodszego brata Orlanda, Dalida poświęca się całkowicie karierze. W 1967 roku zakochuje sie od pierwszego wejrzenia w młodym włoskim piosenkarzu, Luigim Tenco. Wspiera go również podczas festiwalu w San Remo, jednak Tenco nie potrafi pogodzić się z niepowodzenim w konkursie i jeszcze tego samego wieczora odbiera sobie życie. Jest to potworny cios dla Dalidy, która, zdesperowana, próbuje sie zabić. Udaje się jej jednak uratować skórę.

Wiosną 1969 roku, dzieki Arnaud Desjardins, Dalida zaczyna pasjonowac się filozofią wschodu. To zasiewa w niej wątpliwość czy powinna nadal śpiewać.

Piosenkarka postanawia zmienić repertuar. Śpiewa m. in 'Avec le temps' autorstwa Léo Ferré i 'Je suis malade' Serge'a Lamy.

Jednak po samobójczej smierci byłego męża, Dalida ponownie pogrąża się w rozpaczy. Zostają jej tylko jej piosenki i publiczność.

W 1972 woku Dali poznaje 'hrabiego St.Germain'. Pod maską alchemika Diva odkrywa mężczyznę, Richarda Chanfray, w którym się zakochuje. Zachęcona przez Orlanda, Dalida rozpoczyna w 1976 roku erę disco we Francji. Piosenkarka triumfuje na całym świecie, a jej bliska znajomość z Francois Mitterrandem wprowadza ją do kronik politycznych.

Jej relacje z Richardem, który nie może znieść sukcesów partnerki, psują się. Jednosześnie Dalida doviaduje się, że nie będzie nigdy mogła mieć dziecka. Po siedmiu latach wspólnego zycia porzuca 'hrabiego' bez żalu. Rok później Richard popełnia samobójstwo. Trzech partnerów, trzy samobójstwa; jak uciec przed tym przekleństwem?

Youssef Chahine proponuje piosenkarce rolę dojrzałej kobiety, w egipskim filmie 'Le sixième jour'. W Egipcie powracają wszystkie wspomnienia z dzieciństwa. Ta podróż mąci jej spokój i po powrocie do Paryża Dalida czuje się bardzo zagubiona. Z ogromną dokładnością przygotowuje swoje samobójstwo. Umiera w nocy 2 maja 1987 roku.

Dalida była jedną z najciekawszych postaci showbiznesu. Była to postać niezwykle złożona i bardzo tragiczna. Dalida ; wielka dama piosenki francuskiej i Yolanda Gigliotti ; nieszczęśliwa, bardzo samotna kobieta.

Yolanda, córka włoskich emigrantów urodziła się w skromnej dzielnicy Kairu. We wczesnym dzieciństwie zaczęły się jej problemy z oczami. Dziewczynka przeszła kilka operacji, jednak nadal miała zeza i musiała nosić szpecące okulary. Nazywana przez rówieśników  Czterooką ; Yolanda miała potworne kompleksy i najlepiej czuła się domu, gdzie mogła godzinami słuchać jak jej ojciec gra na skrzypcach. Niestety, w czasie wojny Pietro Gigliotti został, podobnie jak wielu Włochów mieszkających w Egipcie, aresztowany i trafił do obozu. Do domu wrócił kilka lat później i wkrótce zmarł. Tymczasem mała dziewczynka, ukryta za grubymi okularami stała się piękną nastolatką. Pewnego dnia wyrzuciła okulary przez okno i postanowiła nigdy więcej ich nie zakładać. Aby ostatecznie udowodnić wszystkim, że nie jest już brzydkim kaczątkiem z przed kilku lat zgłosiłą się do miejscowego konkursu piękności i w wieku 17 lat zostaje Miss Odine.

Naukę zakończyła w wieku 18 lat i podjęła pracę jako sekretarka i stenotypistka. Jednak marzyła jej się kariera aktorska. Kilka lat później dziewczyna natrafiła w gazecie na ogłoszenie o konkursie Miss Egiptu. Nagrodą była rola w filmie, która mogłaby była otworzyć jej drzwi do wymarzonej kariery. W dniu konkursu Yolanda wyszła jak zwykle do pracy, z domu zabrała ze sobą kostium kąpielowy w cętki leoparda. Po południu Yolanda wróciła do domu już jako Miss Egiptu 1954, jednak nie przyznała się rodzinie do zdobytego tytułu, gdyż bała się rekcji matki. Nie bezpodstawnie, gdyż następnego dnia, kiedy w gazetach ukazały się zdjęcie Dalidy w kostiumie w leopardzie cętki jej matka była wściekła.


Yolanda przybrała pseudonim Dalila i zagrała w dwóch egipskich filmach, jednak jej marzeniem było podbicie Europy. 24 grudnia 1954 roku Yolanda po raz pierwszy w życiu opuściła rodzinny Egipt i odleciała do Paryża.

We Francji zdobycie roli okazało się znacznie trudniejsze niż sądziła. Była sama, zagubiona w obcym, pokrytym śniegiem mieście, a powtarzane w kolejnych wytwórniach zdanie .Jestem Miss Egiptu  nie robiło na nikim spodziewanego wrażenia. Aby zarobić na życie Yolanda śpiewała wieczorami w jednej z paryskich restauracji. Pewnego wieczora ktoś poradził jej, aby zgłosiła się na przesłuchanie w słynnej sali koncertowej  Olimpii. Dziewczyna pokazała się na przesłuchaniu, jednak nie wygrała go. Za kulisami zaczepiło ją trzech mężczyzn   dyrektor radia France nr 1, Lucien Morisse, Bruno Caquatrix, właściciel Olimpii oraz Eddy Barclay, właściciel największej francuskiej firmy producenckiej. Mężczyźni byli zachwyceni głosem i urodą młodej Egipcjanki, chcieli zająć się jej karierą, zrobić z niej gwiazdę. Pierwsza zmianę w jej wizerunku wprowadzili natychmiast   proponując jej zmianę pseudonimu z Dalila na Dalida. Kilka miesięcy później piosenkę  Bambino  śpiewałą już cała Francja, płyta sprzedała się w ponad milionowym nakładzie, a Dalida stała się gwiazdą. Od tego momentu jej kariera rozwijała się błyskawicznie, a piosenkarka pozostała na szczytach sławy przez ponad 30 lat. Śpiewała w największych salach koncertowych świata, sprzedała ponad 120 milionów płyt, zaśpiewała prawie tysiąc piosenek, nagranych w siedmiu językach. Była prawdziwą gwiazdą, znał ją cały świat, kochały tłumy fanów.

Niestety w życiu prywatnym Dalida nie miała tyle szczęścia. Yolanda jak większość młodych kobiet marzyła o rodzinie, domu, gromadce dzieci; chciała wziąć ślub w białej sukni, przy akompaniamencie organów. Jednak jej partner  Lucien Morisse był rozwiedziony i Dalida musiała zadowolić się ślubem cywilnym. Napięty grafik występów piosenkarki i obowiązki zawodowe jej męża sprawiły, że małżeństwo rozpadło się zaledwie po kilku tygodniach. Kolejny związek, z malarzem Jeanem Sobieskim również nie przetrwał próby czasu. Następny mężczyzn a w życiu Dalidy, początkujący piosenkarz Ligi Tenco wydawał się tym jedynym. Para była bardzo szczęśliwa, planujowała ślub. Na początku 1967 roku wzięli wspólnie udział w festiwalu w San Remo, śpiewając skomponowaną przez Luigiego piosenkę  Ciao amore, ciao . Już pierwszego dnia festiwalu piosenka Tenco odpadła z konkursu. Piosenkarz był wściekły, chciał być sam i wrocił do hotelu. Kiedy kilka godzin później Dalida weszła do pokoju znalazła rewolwer, list pożegnalny i zakrwawione ciało narzeczonego. Piosenkarka była załamana, pogrążyła się w depresji. Kilka tygodni po odejściu Tenco, Yolanda podjęła pierwszą próbę samobójczą. Zażyła śmiertelna dawkę tabletek nasennych i położyła się w oczekiwaniu na śmierć. Długie milczenie i umieszczona na klamce wywieszka  nie przeszkadzać  zaniepokoiły obsługę hotelową. Kiedy nikt nie odpowiadał na telefony, ani na pukanie do drzwi, zdecydowani się wejść do pokoju. Jeszcze nie było za późno, żeby uratować Dalidę.

Po rekonwalescencji piosenkarka powróciła na scenę. Jej repertuar stał się bardziej liryczny, a sama Dalida zaczytywała się w książkach filozoficznych i spędzała godziny na studiowaniu filozofii wschodu i szukaniu sensu życia. Kiedy wydawało się, że piosenkarka odzyskała utracony spokój i równowagę zmarła jej matka, a następnie śmiercią samobójczą zginął były mąż Dalidy, z którym od czasu rozwodu żyła w wielkiej przyjaźni. Kilka lat później w życiu Yolandy pojawił się kolejny mężczyzna  Richard Chamfray, lepiej znany jako hrabia St.Germain. Nowy partner Dalidy nie był lubiany, głównie dzięki swoim publicznym wystąpieniom, podczas których twierdził, że potrafi zamienić ołów w złoto, jest nieśmiertelny, a król Ludwik wciąż żyje. Po ośmiu latach znajomości Dalida zdecydowała się zakończyć trudny związek. W tym samym czasie pojawiały się plotki o jej romansie z prezydentem Francji. Piosenkarka była wyczerpana i potrzebowała odpoczynku. Postanowiła uciec od szumu i plotek. Na prawie rok opuściła Francję. Wydawało się, że jest to dobry pomysł. Po roku sytuacja w kraju uspokoiła się i Dalida mogła wrócić do swojego dawnego życia. Niestety kilka dni po powrocie Yolanda dowiedziała się z gazet, że St.Germain popełnił samobójstwo. To już trzeci życiowy partner piosenkarki, który zakończył życie w ten sposób.

W 1986r Dalida otrzymała propozycję zagrania główniej roli w egipskim filmie  Szóstego dnia. Na czas zdjęć Yolanda powróciła do Egiptu. Rodzinne strony rozbudziły wiele wspomnień. Po powrocie do Paryża Dalida czuła się zagubiona. Jej oszałamiająca uroda przemijała, mimo otaczających ją fanów czuła się samotna, cierpiała z powodu braku rodziny i dziecka, o którym tak marzyła. W nocy z 2 na 3 maja Dalida zdecydowała się na ostateczny krok. Zażyłą cztery opakowania silnych środków nasennych, popiła je whisky, przy łóżku zostawiła ostatnią wiadomość .Życie jest dla mnie nie do zniesienia. Wybaczcie mi.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ita	Wytwórnia [Fra]	Composers
Bambino (Guaglione)/Aime-moi-Eh ! ben (Hey There, du show « The Pajama Game»)/Por favor	Dalida	02.1957	1[31]	-	Barclay 70.068 M	[written by Fanciulli - Jacques Larue]
Le ranch de Maria "Casetta in Canada"/Tu peux tout faire de moi (du film" Marchand de filles") -Quand on n’a que l’amour/Tu n’as pas très bon caractère "Scapriciatello"	Dalida	06.1957	B2:1[1]	-	Barclay 70.079 M	[written by F. Bonifay - Albaux]
Gondolier (With all my heart)/Le jour où la pluie viendra (Am Tag als der Regen kam)-J’écoute chanter la brise/Pardon (El reloj)	Dalida	12.1957	1[4]	-	Barclay 70.116 M	[written by J. Broussolle - Pete de Angelis]
Come prima (Tu me donnes)/Tu m’étais destiné (You are my destiny)-Piccolissima serenata (Du moment qu’on s’aime)/Si je pouvais revivre un jour ma vie (If I Could Live My Life Again)	Dalida	11.1958	1[4]	-	Barclay 70.194 M	[written by J. Larue - M. Panzeri - S. Taccani - V. De Paola]
Guitare et tambourin-Rendez-vous au Lavandou	Dalida	.1959	1[4]	-	Barclay 60.130 M	[written by Jean Broussolle - Pete de Angelis - Marcucci]
Les Gitans "Gli Zingari" /Mélodie perdue "Melodie aus alter Zeit" -Marchande de fruits/Rendez-vous au Lavandou	Dalida	10.1958	-	13[2]	Barclay 70.178 M	[written by Pierre Cour / Hubert Giraud]
Love in Portofino-La chanson d’Orphée	Dalida	.1960	-	B:10[2]	Barclay 60.163 M	[B:written by L. Bonfa - François Llenas - M. Camus]
Milord-Romantica	Dalida	.1960	-	14[8]	Ariola 35 330A [Ger]	[written by Marguerite Monnot - Georges Moustaki - Ernst Bader]
Itsi bitsi, petit bikini (Itsy bitsy teenie weenie yellow polkadot bikini)/Bras dessus, bras dessous -O sole mio/Ni chaud, ni froid (Johnny kissed a girl)	Dalida	09.1960	1[4]	-	Barclay 70.345 M	[written by André Salvet - Lucien Morisse - Pockriss]
La danse de Zorba/Tu n’as pas mérité (non son degno di te)-Tout se termine/nuits sans toi, [Les] (E se domani)	Dalida	04.1965	-	5[3]	Barclay 70.770 M	[written by Calabrese - M. Théodorakis]
Il silenzio "Bonsoir mon amour"/Scandale dans la famille (Shame and scandal in the family/ Un grosso scandalo)-Le flamenco "Flamenco" /Je ne dirai ni oui ni non	Dalida	10.1965	-	1[10]	Barclay 70.853 M	[written by Nini Rosso - Guglielmo Brezza - H. Ballay - R. Bernet]
Il mio male sei (Parlez-moi de lui / The way of love)-Bang bang (version italienne)	Dalida	.1966	-	B:2[13]	Barclay 45BN 6097 [Ita]	[written by Colombini - Del Preste - Sonny Bono]
Mama/Mon cœur est fou-Ciao amore ciao/Ne reviens pas mon amour	Dalida	.1967	-	1[17]	Barclay 71.109 M	[written by Jacques Monty - Sonny Bono]
Aranjuez la tua voce "Concerto d’Aranjuez"/L’ultimo valzer "La dernière valse"	Dalida	.1967	-	B:2[7]	Barclay BN 7016 [Ita]	[B:written by Miselvia - Mason - Les Reed]
Dan dan dan/Amare per vivere	Dalida	.1968	-	9[6]	Barclay BN 7025 [Ita]	[written by Dossena - Rigbini - Lucarelli]
Quelli erano giorni "Those Were The Days/ Le temps des fleurs"/Lacrime e pioggia "Rain And Tears"	Dalida	.1968	-	18[1]	Barclay BN 7031	[written by Daiano - Gene Raskin]
Oh lady Mary-Stelle di cielo, stelle di mare	Dalida	.1969	-	11[12]	Barclay BN 7036 [Ita]	[written by Bruno Pallesi - Patricia Carli - Bukey]
Paroles… Paroles… -Pour ne pas vivre seul	Dalida & Alain Delon	.1973	2[18]	-	Sonopresse / International Shows 45 711 J	[written by Michaële - G. Ferrio]
Il venait d’avoir 18 ans/Non ce n’est pas pour moi	Dalida	.1973	127[4]	-	Sonopresse IS 20 507	-
Vado via "je m’en vais"/Je suis malade	Dalida	.1973	B:113[2]	-	Orlando / Sonopresse IS 45 713	[B:written by Serge Lama / Alice Dona]
Et de l’amour… de l’amour-Mon petit bonhomme	Dalida	.1975	31[8]	-	International Shows / Sonopresse IS 45 719	[written by S. Balasko - D. Faure]
Besame mucho "embrasse-moi" /Parle-moi d’amour, mon amour	Dalida	.1976	163[1]	-	Orlando / Sonopresse IS 45 725	[written by Pascal Sevran - Serge Lebrail - C. Velasquez]
Salma ya salama-Ti amo (Je t’aime)	Dalida	.1977	14[14][gold]	-	IS Records / Sonopresse IS 45 730	[written by Pierre Delanoë - S. Jahine - Jeff Barnel]
Monday Tuesday… Laissez-moi danser-Comme toi	Dalida	.1979	94[4]	-	IS Records / Orlando / Carrère 49 514	[written by Pierre Delanoë / C. Minellono / Toto Cutugnon / J. Barnel]
Les p’tits mots-Mourir sur scène	Dalida	.1983	B:95[4]	-	IS Records / Carrère 13 176	[B:written by Jeff Barnel - Michel Jouveaux]
Là-bas dans le noir	Dalida	07.1996	49[4]	-	EastWest 0630-15487-9	[written by Antoine Angelelli,Bruno Gigliotti]
Quand s'arrêtent les violons	Dalida	05.1998	83[8]	-	Orlando / Barclay	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ita	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Miguel	Dalida	12.1957	45[1]	-	Barclay 800 63	-
Son Nom Est (Bambino)	Dalida	12.1957	50[1]	-	Barclay 800 55	-
Gondolier	Dalida	12.1958	50[1]	-	Barclay 800 88	-
Les Gitans	Dalida	12.1958	40[1]	-	Barclay 80094	-
Le Disque D'or	Dalida	12.1959	45[1]	-	Barclay 80 106	-
Love in Portofino	Dalida	12.1959	40[1]	-	Barclay 80 115	-
Les Enfants Du Pirée	Dalida	12.1960	45[1]	-	Barclay 80 125	-
Garde-Moi La Dernière Danse	Dalida	12.1961	50[1]	-	Barclay 80144	-
Loin De Moi	Dalida	12.1961	60[1]	-	Barclay 80165	-
Que Sont Devenues Les Fleurs	Dalida	12.1962	55[1]	-	-	-
Eux	Dalida	12.1963	50[1]	-	Barclay 80210	-
Dalida Show	Dalida	12.1964	55[1]	-	-	-
Il Silenzio (Bonsoir Mon Amour)	Dalida	12.1965	55[1]	-	Barclay 80 235 S	-
De Bambino A Il Silenzio	Dalida	12.1967	30[1]	-	Barclay 803212	-
Olympia 67	Dalida	12.1967	30[1]	-	Barclay 80349	-
Dalida	Dalida	3.1968	-	1[2]	Barclay BSP 9045[Ita]	-
Dalida	Dalida	.1968	-	4[2]	Barclay SIB 30	-
Le Temps des Fleurs	Dalida	12.1968	8[38]	-	Barclay 80378	-
Canta In Italiano	Dalida	12.1969	70[1]	-	Barclay 80369	-
Ma Mère Me Disait	Dalida	12.1969	25[1]	-	Barclay 80410	-
Dalida 74	Dalida	01.1975	12[8]	-	Sonopresse I.S. 39710	-
Salma ya salama	Dalida	.1977	6[20]	-	Orlando International Shows I.S. 39.719	-
50 Succès Disco	Dalida	08.1978	5[16]	-	Orlando 67250	-
Le spectacle du Palais des Sports 1980	Dalida	04.1980	28[16]	-	-	-
Le sixième jour	Dalida	05.1987	20[4]	-	Orlando / Carrere 66397	-
Comme si j’étais là	Dalida	03.1995	4[24][2x-gold]	-	Carrere 4509 99271-2	-
À ma manière...	Dalida	03.1996	8[10][gold]	-	Orlando 06301 42512	-
L’an 2005	Dalida	07.1997	5[11][gold]	-	Orlando / Barclay 537 951-2	-
Les années Barclay – Mademoiselle Bambino	Dalida	.1997	76[2][gold]	-	Barclay 537 207-2	-
Les années Orlando Vol. 4 – J’attendrai	Dalida	04.1997	1[28][2x-platinum]	-	Orlando 537 292-2	-
40 Succès En Or	Dalida	11.1997	3[19][platinum]	-	Orlando / Barclay 95622	-
Le rêve oriental	Dalida	05.1998	2[7][gold]	-	Orlando / Barclay 557 388-2	-
Live: Instants d’émotions...	Dalida	01.2000	29[5]	-	Orlando / Barclay 543 185-2	-
Dalida Collection	Dalida	.2001	-	36[5]	-	-
Révolution 5° du nom	Dalida	11.2001	42[9]	-	Orlando 31458 92632	-
L’original – Ses Grands Succès	Dalida	04.2002	5[15][platinum]	-	-	-
Master Série – Vol. 1	Dalida	08.2002	11[14][platinum]	-	Polydor 527 349-2	-
I grandi successi	Dalida	.2006	-	45[3]	-	-
Prestige: Dalida	Dalida	.2007	25[4]	-	-	-
Italia mia	Dalida	.2007	-	75[1]	Orlando 06301 42512	-
15 ans déjà... L’original	Dalida	06.2007	27[5]	-	Barclay 8973928	-
Les 101 plus belles chansons	Dalida	04.2007	1[11][gold]	-	Orlando / Barclay 984 219-8	-
Les 50 plus belles chansons: Dalida	Dalida	05.2008	6][12]	-	Barclay / Orlando 530 751 8	-
Glamorous Dalida	Dalida	05.2009	141[1]	-	Orlando / Barclay 753 1733 7	-
Les talents du Siècle – Vol. 2	Dalida	.2009	34[4]	-	-	-
Les diamants sont éternels – 25 ans déjà...	Dalida	04.2012	127[1]	-	Orlando / Barclay 279 166 9	-
Depuis qu'elle est partie...	Dalida	04.2012	22[8]	-	Orlando / Barclay 533 827 2	-
Les 100 chansons éternelles	Dalida	05.2012	82[2]	-	-	-
Dalida, citoyenne du monde	Dalida	11.2015	198[1]	-	Orlando / Barclay 4746529	-
30 ans déjà	Dalida	04.2017	96[6]	-	Orlando / Barclay 537 499 9	-

Autor: martyn o 08:49 Brak komentarzy: