Bushwackers Band

Bush-rock jest chyba jedynym prawdziwie australijskim gatunkiem muzycznym. Reszta australijskich produkcji czerpie wiele z trendów amerykańskich czy brytyjskich lub wręcz stanowi ich imitację. Styl bush-rock jest mieszanką tradycyjnych irlandzkich i australijskich ballad i ludowej muzyki tanecznej granej na zwykłych instrumentach używanych przez muzyków rockowych - z dodatkiem skrzypiec i akordeonu.
 
Najważniejszym zespołem tego nurtu była założona w 1971 r. grupa Bushwackers, początkowo wyłącznie akustyczna, mająca w swym repertuarze tańce ludowe i typowe australijskie ballady i wiersze "z buszu". Podstawowymi członkami Bushwackers byli Dobe Newton (śpiew, lagafon),Jan Wozitsky (banjo, harmonijka, śpiew), Tommy Emmanuel (gitara) i Louis McManus (gitara, skrzypce, mandolina). W połowie lat 70. zespół "zelektryfikował się" i zaczął grywać w pubach, przyciągając uwagę światka rockowego, szczególnie za sprawą albumu Faces In The Street.
 
Jednak dopiero po kilku latach oba gatunki zmieszały się w muzyce grupy. Bushwackers odbyli kilka długich tras koncertowych po Wielkiej Brytanii i Europie, zdobywając popularność na letnich festiwalach. Zdarzało się, że zespół korzystał z usług "prawdziwych" muzyków rockowych, na przykład Petera Farndona (bas, członek Pretenders) czy Freddiego Strauksa (perkusja, członek Skyhooks) oraz najlepszych australijskich wykonawców folkowych. Grupa wydała też trzy książki o swych piosenkach i utworach tanecznych; sprzedawały się one doskonale. W połowie lat 80. zespół ograniczył działalność,ale wciąż posiada niewielkie grono oddanych fanów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Bushfire	Bushwackers Band	07.1979	37[12]	-	Image ILP 806	-
Dance Album	Bushwackers Band	05.1980	35[9]	-	Image ILP 815	-
Faces in the Street	Bushwackers Band	05.1981	54[9]	-	Avenue L 37 585	-
Beneath the Southern Cross	Bushwackers Band	11.1981	57[7]	-	Telmak TMAK 043	-
Down there for Dancing	Bushwackers Band	11.1982	97[1]	-	CBS SBP 237825	-
Lively!	Bushwackers Band	07.1984	94[1]	-	CBS SBP 238004	-
Waltzing Matilda	Bushwackers Band	10.1984	43[11]	-	J&B; JB 195	-
The best of Redgum & The Bushwackers	Bushwackers Band	07.1990	61[4]	-	J&B; JB 415	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Marijuana Australiana / Ned Kelly's Tunes	Bushwackers Band	11.1981	77[9]	-	Avenue K 8460	-

Debbie Byrne

 Debbie Byrne, (ur. 30 marca 1957 roku w Melbourne), australijska piosenkarka.
Debiutowała w telewizyjnym programie Brian and the Juniors,który był poprzednikiem słynnego Young Talent Time prowadzonego przez Briana Naylora.Spędziła w nim 12 miesięcy,by w 1971r zostać jedną z sześciu pierwszych uczestników wspomnianego Young Talent Time,zostając jedną z najbardziej popularnych uczestników tego show.W 1974r otrzymała nagrodę Logie Award dla najlepszej młodej osobowości telewizyjnej.

Rok póżniej w ostatnim roku emisji Young Talent Time wydaje swój debiutancki singiel He's a Rebel,będący coverem piosenki Crystals,który został dużym przebojem.Kolejny singiel,też własna wersja przeboju Crystals,Da Doo Ron Ron też został hitem.W 1975r zostaje znów laureatką Logie Award.Rok póżniej wyjeżdża do Londynu realizując nagrania w studio Abbey Road pod okiem Cliffa Richarda.Z tym artystą bierze udział w koncertach pod szyldem The Cliff Richard Show.

Była pierwszą australijką zaproszoną do The Graham Kennedy Show,gdy miała 15-cie lat.Brała też regularny udział w telewizyjnym programie Tonight i serialu telewizji ABC The Saturday Show.Razem z Johnem Farnhamem w 1980r bierze udział w widowisku telewizji ABC Farnham and Byrne.Plotki głosiły,że jej kariera zatrzymała się w okresie 1980-1985 na wskutek uzależnienia od heroiny.

Powraca z powodzeniem w 1985r Partnerując Mattowi Dillonowi w filmie Rebel.Kontynuje swoją karierę występując w programach telewizyjnych The Secret Life of Us, Home and Away, Police Rescue, The Flying Doctors, G.P., State Coroner i Law of the Land.W 1991r wydaje album Caught in the Act,który zyskał miano "Złotej Płyty".Występuje też na scenie kreując minn. rolę Grizabelli w musicalu Cats , Fantine w Les Miserables, Normy Desmond w Sunset Boulevard .Bierze udział w nagraniu albumu The Complete Symphonic Recording of Les Misérables z rolą Fantine,który otrzymał Grammy za najlepszą ścieżkę dżwiękową dla musicali.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
She's a Rebel	Debbie Byrne	12.1974	63[14]	-	L&Y; L 35 362	-
Caught in the Act	Debbie Byrne	04.1991	4[17]	-	Mushroom TVL 93 342	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
He's a Rebel	Debbie Byrne	04.1974	25[44]	-	L&Y; K 5466	-
Da Doo Ron Ron / Boogie Man	Debbie Byrne	12.1974	29[24]	-	L&Y; K 5738	-
How Can I Tell You	Debbie Byrne	04.1975	75[6]	-	L&Y; K 5865	-
You Promised Me the Love	Debbie Byrne	02.1977	63[6]	-	L&Y; K 6595	-
Heroes	Debbie Byrne	01.19864	37[14]	-	EMI EMI 1638	-
Natures lament	Debbie Byrne & Company	06.1989	49[8]	-	Festival K 869	-

Dave Bridge

Dave Bridge,gitarzysta i wokalista, jeden z australijskich pionierów tzw. pierwszej fali australijskiego rock'n'rolla końca lat 50-tych i początku 60-tych.Urodził się w Sydney w 1937r i wykazywał wyjątkowe zdolności do muzyki od najmłodszych lat, grając na gitarze już w wieku dziewięciu lat.Jego niezwykły talent doprowadził do debiutu w radiu w wieku dwunastu lat.
 
Rozpoczął od występów w grupie Joy Boys,której był założycielem w 1957r towarzyszyszącej australijskiej gwieżdzie rock'n'rolla jakim był Col Joye.Występował z nią do 1961r do momentu ,gdy założył swój własny zespół instrumentalny The Dave Bridge Quartet w skład którego wchodził 16-letni Ray Burton,znany póżniej z występów w takich grupach The Delltones, The Executives, The Questions, Friends i Ayers Rock.
 
Kwartet wydał dwa single. "Skip To My Lou" (1961) wszedł do Top10 listy australijskiej,natomiast utwór ze strony B "Sunday Morning" nagrała póżniej grupa The Shadows. Ich drugi singiel "San Fernando Valley" ukazał się w 1962 roku, ale zespół rozpadł się na początku 1963 roku. Dave rejestruje dwa single pod własnym nazwiskiem."Tornado" osiąga 86 pozycję listy przebojów,natomiast jego kontynuacja "The Swan",spisała się jeszcze lepiej lądując na 22 miejscu.
 
Następnie formuje The Dave Bridge Trio z basistą Terrym Hearne i perkusistą Bruce Johnsonem.Grali modny wówczas surf wprowadzając na listy przebojów kolejne single "Trail Blazer" (#32) i "Bondi Stomp" (#25). Po wydaniu w 1964r ostatniego singla "Surfie Guitar" / "Flyover" dla HMV i końcu mody na surf rocka,grupa rozwiązuje się.Terry Hearne przyłącza się do The Leemen; a w 1965r zakłada z gitarzystą Michaelem Morrisem (ex Dennis Williams & The Delwares) grupę The Allusions.
 
Dave wydaje swój ostatni singiel solowy na początku 1966r,po czym przechodzi do pracy jako ceniony muzyk sesyjny,producent i aranżer w latach 70 i 80-tych. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Skip to My Lou / Sunday Morning	Dave Bridge Quartet	07.1961	17[15]	-	HMV EA 4429	-
The Tide / Tornado	Dave Bridge	03.1962	86[4]	-	HMV EA 4452	-
San Fernando Valley / Town Hall Shuffle	Dave Bridge Quartet	09.1962	95[2]	-	HMV EA 4482	-
The Swan / The Preacher	Dave Bridge	03.1963	22[16]	-	HMV EA 4518	-
Trai blazer	Dave Bridge Trio	06.1963	49[9]	-	HMV EA 4552	-
Bondi stomp	Dave Bridge Trio	09.1963	39[9]	-	HMV EA 4588	-
Albumy

Ray Brown & The Whispers

Ray Brown & The Whispers,była bardzo popularną grupą australijską w latach 1964-1967r.Jej lider obok Easybeats, Billy Thorpe & The Aztecs i Normie Rowe był jednym z najpopularniejszych artystów tego okresu.
Wyłoniła się ona z instrumentalnej grupy Nocturnes,która miała w dorobku dwa single nagrane dla wytwórni Leedon.Chcąc upodobnić się do modnych wówczas zespołów jak Beatles czy Rolling Stones dodała do swego składu wokalistę.Została szybko czołowym zespołem w Sydney,korzystając ze wspólnego managementu razem z Billy Thorpe & The Aztecs.Łączyło też te grupy sięganie po tradycje amerykańskiego soulu i podobne charakterystyczne głosy jej liderów..
 
Ray dorastał w Hurstville,opuścił szkołę w wieku 15-tu lat i dołączył do Nocturnes na początku 1964r zastępując w niej Bobby'ego Thomasa. Grupa debiutowała na listach przebojów w styczniu 1965r własną wersją nagranego wcześniej przez Chubby Checkera utworu 20 Miles.Trafił on na szczyt notowań w Sydney i na 11 miejsce na ogólnokrajowej liście bestsellerów.Dwa następne single Pride i Fool Fool Fool odniosły jeszcze większy sukces trafiając do Top10 australijskiej listy,podobnie jak póżniejsze hity In The Midnight Hour oraz Tennessee Waltz.
 
W 1966r Brown postanowił przejąć kontrolę nad własną karierą,dzięki zmianie niekorzystnego kontraktu jaki podpisał będąc nastolatkiem.Zmusiło go to do sformowania nowej grupy,Ray Brown & The New Whispers na początku 1967r.Wylądował w końcu w Ameryce,gdzie miał kontrakt z wytwórnią Capitol.Niestety skofundowany sytuacją ,gdy znalazł się w studio nagraniowym z 30-osobową orkiestrą nie mógł wykazać w pełni swoich możliwości.30.000 dolarów wydanych na wyprodukowanie albumu Just Ray Brown,zostały wyrzucone w błoto,gdyż album nie wszedł nawet na listy przebojów w Australii.
 
Dwa lata doświadczeń w Stanach Zjednoczonych zmieniło oblicze Ray'a Browna.Utworzona przez niego grupa Moonstone grała fuzję country,rocka z elementami muzyki wschodu.W instrumentarium zespołu znalazła się gitara steel i sitar.Pokłosiem działalności Moonstone był jeden album.Po kolejnym roku w Ameryce zwrócił się ku ambitnej muzyce jazz-rockowej granej z ośmioosobową grupą One Ton Gypsy.Wspomniana grupa nie nagrała niestety żadnej płyty.Ray po 1973r kontynuował solową karierę,interesując się w tym czasie głównie kulturą Aborygenów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
20 Miles / Devoted To You	Ray Brown & The Whispers	01.1965	11[23]	-	Leedon LK-832	-
Pride/Say It Again	Ray Brown & The Whispers	04.1965	3[21]	-	Leedon LK-939	-
Fool Fool Fool/Go To Him	Ray Brown & The Whispers	07.1965	3[20]	-	Leedon LK-1028	-
In The Midnight Hour/Now Is The Time	Ray Brown & The Whispers	10.1965	4[19]	-	Leedon LK-1131	-
Tennessee Waltz/I Am What I Am	Ray Brown & The Whispers	01.1966	4[15]	-	Leedon LK-1216	-
Ain't It Strange/I Can't	Ray Brown & The Whispers	07.1966	38[8]	-	Festival FK-1380	-
Too Late To Come Home/Respect	Ray Brown & The Whispers	10.1966	55[5]	-	Festival FK-1522	-
Same Old Song/New Kind Of Love	Ray Brown	03.1967	12[14]	-	Festival FK-1664	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Ray Brown & The Whispers	Ray Brown & The Whispers	05.1965	4[6]	-	Leedon LL-31646	-
Headin' For The Top	Ray Brown & The Whispers	07.1965	4[13]	-	Leedon LL-31721	-

Claude Francois

Claude Francois urodził się 1 lutego 1939 roku w Ismailii w Egipcie. Był uważany za najpopularniejszego wokalistę we Francji w latach 60. i 70-tych, wykonującego muzykę w stylu ye ye i pop. Na początku lat 60-tych wydał swój pierwszy hit "Belles, Belles, Belles", który stał się jego przepustką do dalszej kariery.

 

Od 1962 do 2002 roku sprzedano prawie 60 milionów jego płyt na całym świecie. Był artystą wielojęzycznym: wydał 277 piosenek w języku francuskim oraz około 120 piosenek w innych językach (włoskim, hiszpańskim, angielskim, a także japońskim). Miał swój żeński taneczny zespół Les Clodettes, w którym często dokonywał wielu zmian: od składu zespołu po choreografię. Artysta posiadał dość kiczowaty styl, ponieważ uwielbiał występy w kolorowych strojach z ogromną ilością cekinów. Miał dwóch synów Claude'a Juniora i Marca, którzy odziedziczyli majątek po ojcu i do dziś dbają o jego dobry wizerunek w świecie. Jego posiadłość w Dannemois została przeobrażona w piękne muzeum, które można na bieżąco zwiedzać.
Piosenka "Comme D'habitude" przypisywana Paulowi Ance, a tak naprawdę została napisała przez Claude Francois. Do największych hitów francuskiego piosenkarza można zaliczyć m.in.: "Quelquefois", "Alexandrie", "Le telephone pleure", Cette Annie-la" czy "Chanteur malheureux". Claude Francois spoczywa we Francji na cmentarzu w Dannemois. Jego grób ozdabia figura z brązu, przedstawiająca postać artysty. Zmarł we własnym mieszkaniu w Paryżu 11 marca 1978 w wyniku porażenia prądem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Comme d’habitude	Claude Francois	04.1987	50[5]	-	Philips 6172 101	[written by Jacques Revaux,Claude François,Gilles Thibault]
Même si tu revenais (Remix 90's)	Claude Francois	02.1990	5[16]	-	Philips 876 596-7	[written by Vline Buggy,Bernard Kesslair,Jacques Chaumelle]
Megamix	Claude Francois	02.1990	2[15][silver]	-	Carrere 14869	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Bob Gaudio,Peter Allen,Judy Parker,Claude François,Etienne Roda-Gil,Adrienne Anderson,Franck Thomas,Eddy Marnay]
J'attendrai (Remix 90's)	Claude Francois	03.1990	19[8]	-	Philips 875 017-1	[written by Vline Buggy,Lamont Dozier,Eddie Holland,Brian Holland]
Alexandrie Alexandra (Technomix)	Claude Francois	03.1998	45[7]	-	-	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Je vais à Rio	Claude Francois	07.1998	100[1]	-	Flèche 49.276	[written by Peter Allen,Adrienne Anderson,Eddy Marnay]
Cette année-là	Claude Francois	06.2000	79[6]	-	Philips 6172 101	[written by Bob Gaudio,Eddy Marnay]
Alexandrie Alexandra	Claude Francois	03.2012	90[6]	-	Carrere 49.352	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Magnolias For Ever	Claude Francois	03.2012	77[4]	-	Carrere 49329	[written by Jean-Pierre Bourtayre,Claude François,Etienne Roda-Gil]
Belinda	Claude Francois	03.2012	170[1]	-	-	[written by Des Parton,Eddy Marnay]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les concerts inédits de Musicorama	Claude Francois	03.1998	26[2]	-	Disques Flèche 3036112	-
En public	Claude Francois	04.2010	194[1]	-	Culture Factory 780 057	-
30 ans - Édition anniversaire	Claude Francois	10.2011	10[19]	48[6]	WEA 5051442625929	-
100% concert	Claude Francois	03.2012	116[2]	-	Warner 505310512082	-
Ses plus grands succès	Claude Francois	03.2012	144[2][platinum]	47[5]	SMM 501740-2	-
Les 50 plus belles chansons	Claude Francois	03.2012	90[4]	-	Mercury 984 9827	-
Génération Cloclo	Claude Francois	03.2012	9[10]	-	MCA 574 2662	-
Best Of	Claude Francois	03.2012	36[26]	-	Mercury 984 601-7	-
For Ever	Claude Francois	03.2012	42[9]	-	Mercury 538 150-2	-

Alain Souchon

Alain Souchon (właśc. Alain Kienast (ur. 27 maja 1944r w Casablance) - francuski piosenkarz, autor tekstów piosenek, kompozytor i aktor. Nagrał 14 albumów studyjnych i zagrał w blisko dziesięciu filmach.

Rodzina Souchona ze strony matki pochodziła ze Szwajcarii, a muzyk ma obywatelstwo zarówno francuskie jak i szwajcarskie . Kiedy miał pół roku, rodzina przeniosła się do Francji. Jako chłopiec był skryty, chętnie spędzał wakacje szkolne na wsi. W 1959 roku, wracając samochodem z zimowych wakacji, doszło do wypadku, w którym zginął jego ojciec. Mając zaledwie piętnaście lat, doznawszy głębokiego szoku, stał się jeszcze bardziej introwertyczny. Matka wysłała młodego Alaina do francuskiej szkoły (Lycée Français) w Anglii, ale mimo problemów z rejestracją, zdecydował się zostać w Londynie, by pracować jako barman w pubie.

Po powrocie do Francji, zainspirowany m.in. muzyką angielską i amerykańską, sięgnął po gitarę i zaczął pisać piosenki. W 1969 roku spotkał Françoise, o przezwisku Belote. Rok później wzięli ślub. W tym samym roku urodził im się syn, Pierre.

Souchon podpisał swój pierwszy kontrakt w 1971 roku z wytwórnią Pathé-Marconi, ale wydane wtedy trzy single nie odniosły sukcesu. W 1973 roku Bob Socquet, dyrektor artystyczny RCA przekonał go do wykonania piosenki „L’amour 1830”, podczas konkursu Rose D’Or w Antibes[a]. Zdobył wówczas nagrodę krytyków i otrzymał także specjalne wyróżnienie prasy, co było jego pierwszym sukcesem. W tamtym czasie Souchon rozpoczął współpracę z młodszym o cztery lata kompozytorem/aranżerem Laurentem Voulzym. Souchon z większą łatwością pisał teksty niż muzykę. Souchon i Voulzy tworzyli utwory wspólnie (Souchon tekst, Voulzy muzykę), ale każdy z nich wydawał albumy sygnując je własnym nazwiskiem.

Pierwszym przebojem Souchona był „J’ai 10 ans” (1974) z płyty o tym samym tytule. W 1978 roku napisał temat przewodni do filmu François Truffauta Uciekająca miłość (1979). W 1978 roku urodził mu się drugi syn, Charles. Na początku 1980 roku Souchona zaproszono do wystąpienia w paryskiej Olympii. Występ był sukcesem. W listopadzie ponownie koncertował w Olympii (dziewięciokrotnie); podczas jednego z występów dołączył do niego Laurent Voulzy, z którym zaśpiewali dwie nowe piosenki. Rozpoczął wówczas karierę aktorską, występując m.in. w filmie Mordercze lato (1983).

Po wydaniu albumu On avance, opuścił wywtórnię RCA i podpisał kontrakt z wytwórnią Virgin. W 1988 roku wydany został utwór „Quand j’serais KO”, który dwa lata później zdobył nagrodę dla najlepszej piosenki roku podczas ceremonii Victoires de la musique.

W 1993 roku na singlu został wydany przebój Souchona „Foule sentimentale” (C’est déja ça), który był numerem 1 we Francji. Podczas ceremonii Victoires de la musique w 1994 roku, Souchon otrzymał nagrodę w kategorii najlepsza piosenka roku za „Foule Sentimentale”. W 1996 roku został wyróżniony laurem Vincent Scotto przez SACEM (Société des Auteurs Compositeurs) za piosenkę „Sous les jupes des filles”.

W 1998 roku ukazała się płyta pt. „Ils chantent Alain Souchon” (Oni śpiewają Alaina Souchona), na której znalazło się 12 piosenek autorstwa Alaina Souchona, w wykonaniu takich piosenkarzy francuskojęzycznych jak: Yves Duteil, Guesch Patti, Hugues Aufrai, Joshua D'Arche, Guy Béart, Richard Anthony, Léo Basel, Lucid Beausonge, Pascal Lafa, Gérard Lenorman, Lio, Jeanne Mas.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Un coin de solitude-Qu’est-ce qu’ils ont les hommes ?	Alain Souchon	02.1972	21[6]	-	Pathé / EMI / Pathé-Marconi 2 C 006-11851	[written by Claude Vallois / Alain Souchon-Kienast]
L’amour 1830-Avec le cœur	Alain Souchon	09.1973	71[5]	-	RCA Victor 40051	[written by Alain Souchon]
Petite annonce-J’ai dix ans (T’are ta gueule à la récré)	Alain Souchon	02.1975	B:32[13]	-	RCA Victor PB 37002	[B:written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Qui dit qui rit-Tout doux	Alain Souchon	01.1976	27[7]	-	RCA Victor 42078	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Bidon-Y’a d’la rumba dans l’air	Alain Souchon	06.1976	3[19]	-	RCA PB 8380	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Câlin câline-Bidon	Alain Souchon	02.1972	65[3]	-	RCA 42 122	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Le Monde Change De Peau	Alain Souchon	10.1976	59[3]	-	-	[written by Alain Souchon - Michel Jonasz]
S’asseoir par terre-Petit pois	Alain Souchon	10.1976	5[14]	-	RCA Victor / Technisonor PB 8002	[written by Alain Souchon]
Y’a d’la rumba dans l’air-Le p’tit chanteur	Alain Souchon	07.1977	16[15]	-	RCA PB 8106	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Jamais content-La p’tite Bill	Alain Souchon	01.1978	5[13]	-	RCA PB 8163	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Allo maman bobo-Poulaillers’ song	Alain Souchon	04.1978	5[20]	-	RCA Victor PB 8195	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
18 ans que je t’ai à l’œil-J’ai perdu tout ce que j’aimais	Alain Souchon	11.1978	B:48[4]	-	RCA Victor PB 8262	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
Le Bagad de Lann Bihoue-Nouveau	Alain Souchon	12.1978	6[17]	-	RCA PB 8319	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
Le dégoût-Toto 30 ans	Alain Souchon	03.1979	B:43[11]	-	RCA PB 8346	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
L’Amour en fuite-Antoine et Sabine/Le retour d’Antoine	Alain Souchon	05.1979	59[2]	-	RCA PB 8300	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
Frenchy bébé blues-Papa mambo	Alain Souchon	03.1980	48[2]	-	RCA PB 8458	[written by Alain Souchon]
On s’aime pas-Rame	Alain Souchon	06.1980	A:7[8];B:8[13]	-	RCA ZB 8613	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
Somerset Maugham-Le maître d’école (BO du film "Le maître d’école" de Claude Berry)	Alain Souchon	12.1981	30[18]	-	RCA Victor PB 8825	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
On avance-Sardine	Alain Souchon	06.1983	19[20]	-	RCA Victor PB 61 180	[written by Alain Souchon / Alain Souchon - Louis Chedid]
Saute en l’air-Lennon kaput valse	Alain Souchon	10.1983	50[11]	-	RCA Victor PB 61 232	[written by Alain Souchon / Laurent Voulzy]
Banale song -Twist triste	Alain Souchon	05.1984	70[16]	-	RCA Victor PB 61 350	[written by Alain Souchon - Louis Chedid]
C’est comme vous voulez-Portbail	Alain Souchon	10.1985	17[20]	-	Virgin 90209	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Ballade de Jim-Vous êtes lents	Alain Souchon	02.1986	3[33]	-	Virgin 90235	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
J‘veux du cuir/Pays industriels	Alain Souchon	10.1986	53[7]	-	Virgin 90271	[written by Alain Souchon – David Mc Neil – Laurent Voulzy]
Utra moderne solitude-La chanson parfaite (Liberté, Égalité, Fraternité)	Alain Souchon	10.1988	15[16]	-	Virgin 90454	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Quand j’serai K.O.-On se cache des choses	Alain Souchon	02.1989	6[30]	-	Virgin 90491	[written by Alain Souchon]
Dandy-La beauté d’Ava Gardner	Alain Souchon	09.1989	12[21]	-	Virgin 90532	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
La beauté d’Ava Gardner	Alain Souchon	02.1990	34[7]	-	Virgin SA 1264	[written by Alain Souchon]
Les cadors (en public)-S’asseoir par terre (en public)	Alain Souchon	10.1990	56[17]	-	Virgin / Technisonor 90622	[written by Alain Souchon ]
Foule Sentimentale-Les filles électriques	Alain Souchon	09.1993	1[1][37][gold]	-	Virgin 941437	[written by Alain Souchon]
Sous les jupes des filles-C’est déjà ça - cool mix	Alain Souchon	01.1994	15[24]	-	Virgin 928557	[written by Alain Souchon ]
L’amour à la machine/Le zèbre	Alain Souchon	02.1994	9[19]	-	Virgin 922877	[written by Alain Souchon]
Les regrets-Le fil	Alain Souchon	06.1994	18[4]	-	Virgin 924 757	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
C'est Déjà Ca	Alain Souchon	10.1994	25[9]	-	Virgin	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Sans Queue Ni Tête	Alain Souchon	10.1995	17[4]	-	Virgin	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Sommerset Maughan	Alain Souchon	01.1996	41[5]	-	Virgin	[written by Alain Souchon - Laurent Voulzy]
Rive Gauche	Alain Souchon	10.1999	4[35]	-	Virgin	[written by Alain Souchon ]
Tailler La Zone	Alain Souchon	03.2000	14[25]	-	Virgin	[written by Alain Souchon- Laurent Voulzy ]
Le baiser / Caterpillar	Alain Souchon	06.2000	A:17[17];B:12[25]	-	Virgin 8974902	[written by Alain Souchon ]
Au Ras Des Paquerettes	Alain Souchon	06.2001	69[5]	-	Virgin	[written by Alain Souchon- Laurent Voulzy ]
La Vie Ne Vaut Rien	Alain Souchon	11.2001	21[24]	-	Virgin 5463212	[written by Alain Souchon ]
J'ai Perdu Tout Ce Que J'aimais (Live)	Alain Souchon	11.2002	50[9]	-	Virgin 03098	[written by Alain Souchon- Laurent Voulzy ]
Et Si En Plus Y'a Personne	Alain Souchon	12.2005	78[1]	-	Virgin 3421082	[written by Alain Souchon ]
La vie Théodore	Alain Souchon	03.2006	68[7]	-	Virgin 3586192	[written by Alain Souchon]
Quand j'étais chanteur	Michel Delpech & Alain Souchon	03.2007	66[2]	-	AZ	[written by Michel Delpech,Roland Vincent,Jean-Michel Rivat]
Ecoutez D'où Ma Peine Vient	Alain Souchon	09.2008	27[17]	-	Virgin	[written by Alain Souchon]
Derrière Les Mots	Alain Souchon & Laurent Voulzy	10.2014	45[9]	-	Parlophone	[written by Laurent Voulzy,Alain Souchon]
Presque	Alain Souchon	08.2019	25[9]	-	Parlophone	[written by Pierre Souchon,Alain Souchon,Ours,Édouard Baer]
La baie des fourmis	Alain Souchon & Laurent Voulzy	12.2014	197[1]	-	Parlophone	[written by Laurent Voulzy,Alain Souchon]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Jamais Content	Alain Souchon	01.1978	1[91][gold]	-	RCA Victor PL 37137	-
Toto 30 Ans, Rien Que Du Malheur	Alain Souchon	06.1978	1[67][gold]	-	RCA Victor PL 37233	-
Rame	Alain Souchon	08.1980	5[12][gold]	-	RCA ZL 37403	-
On Avance	Alain Souchon	10.1983	16[46][gold]	-	RCA Victor PL 37790	-
C’est comme vous voulez	Alain Souchon	.1985	108[3]	-	Virgin 3 2684 407 039-0	-
Ultra Moderne Solitude	Alain Souchon	04.1989	6[36][platinum]	-	Virgin 70631	-
Nickel	Alain Souchon	11.1990	49[3][2x-gold]	-	Virgin 60123	-
C’est déjà ça	Alain Souchon	10.1993	37[13][diamond]	[gold]	Virgin 7243 8 391782 2	-
Defoule sentimentale	Alain Souchon	10.1995	8[20][2x-gold]	-	Virgin 7243 8410312 5	-
Sol en si	Francis Cabrel / Michel Jonasz / Catherine Lara / Maxime Le Forestier / Maurane / Alain Souchon / Zazie	10.1997	3[17]	-	WEA 3984 20076-2	-
Au ras des pâquerettes	Alain Souchon	11.1999	1[2][108][diamond]	74[8][gold]	Virgin 84 8622 2	-
J’veux du live	Alain Souchon	11.2002	29[16][gold]	-	Virgin 5437492	-
La vie Théodore	Alain Souchon	09.2005	1[2][66][2x-platinum]	3[9]	Virgin 3369682	-
Ecoutez d’où ma peine vient	Alain Souchon	12.2008	1[1][74][3x-platinum]	27[7]	Virgin 2642810	-
Alain Souchon est chanteur	Alain Souchon	04.2010	13[25]	-	Virgin 6071822	-
A cause d’elles	Alain Souchon	11.2011	8[15]	90[1]	Virgin 6799532	-
Alain Souchon & Laurent Voulzy	Alain Souchon & Laurent Voulzy	12.2014	1[1][80][3x-platinum]	8[16]	Parlophone 2564620980	-
Le concert	Souchon Voulzy	11.2016	14[17][diamond]	75[2]	Columbia 88985361972	-
Âme fifties	Alain Souchon	10.2019	2[44][platinum]	6[11]	Parlophone 19029545773	-

Christophe

Christophe , pseudonim  Daniela Bevilacqua , urodzonego13 października 1945 r w Juvisy-sur-Orge i zmarł  16 kwietnia 2020 r w Brest , jest autorem tekstów , piosenkarzem i okazjonalnym aktorem francuskim .W 1965 roku , w epoce  yéyé , jedna z jego pierwszych piosenek, Aline , natychmiast staje się przebojem . Odniósł inne wielkie sukcesy w 1973 i 1974 roku z uznanymi przez krytyków albumami Les Paradis perdus i  Les Mots bleus , podobnie jak jego poprockowy album Le Beau Bizarre z 1978 roku, który jednak miał mniej komercyjny sukces. Wydany w 1983 roku tytuł Succès fou był jego ostatnim prawdziwym komercyjnym sukcesem. Po względnym zastoju wydał pięć albumów między 1996 a rokiem 2016 , w tym Comm'si la terre penchait (2001) i Les Vestiges du chaos (2016). W sumie wydał siedemnaście albumów studyjnych , trzy albumy na żywo i współpracował przy czterech filmach fabularnych w swojej pięćdziesięcioletniej karierze.

Christophe jest potomkiem włoskich imigrantów z Friuli . W 1891 r. jego pradziadek, kamieniarz Baptiste Bevilacqua, przeniósł się do Juvisy i zatrudnił wielu rodaków do pracy w rodzinnym biznesie  . Kilkadziesiąt lat później ojciec Christophe'a, Georges Jacques Bevilacqua, prowadził firmę zajmującą się instalacjami centralnego ogrzewania - która prosperowała na tyle, aby rozszerzyć się na sprzedaż sprzętu AGD - podczas gdy matka, Francuzka, była krawcową .


W wieku około ośmiu lat Edith Piaf i Gilbert Bécaud byli jego pierwszymi idolami, potem odkrył bluesa , Roberta Johnsona i Johna Lee Hookera  . W bardzo młodym wieku zafascynowany amerykańskim stylem życia , jak to przedstawiają filmy, które często ogląda w kinie, pasjonuje się także motoryzacją  . Pod koniec lat pięćdziesiątych , podobnie jak wielu  , został naznaczony przez Elvisa Presleya i Jamesa Deana i rozwijając szczerą pasję do rocka od pionierów wytwórni Sun  , przyznaje, że był pod wpływem Georgesa Brassensa .

Znalazłszy swoje powołanie, nauczył się gry na gitarze i harmonijce ustnej i wybrał pseudonim „Christophe” na cześć medalika św. Krzysztofa , który otrzymał od babci  . W 1961 roku założył amatorską grupę, którą nazwał Danny Baby et les Hooligans.

W 1963 roku Christophe rozpoczął karierę jako solista i nagrał swoją pierwszą EP-kę Reviens Sophie , co okazało się porażką.

W 1965 roku , roku, w którym odbywał służbę wojskową  ,  jego kariera tak naprawdę wystartowała dzięki sukcesie ballady Aline , która przyniosła mu uznanie: numer  1 w Francji , Hiszpanii , Belgii , w Izraelu , Turcji i Brazylii , piosenka przekracza milion sprzedanych płyt    , w tym ponad czterysta tysięcy we Francji  .

Ale wątpliwości co do tekstu (być może napisanego we współpracy z Jeanem Albertinim , jego producentem) i muzyki przyniosły mu, jakiś czas później, proces o plagiat z piosenkarzem Jacky Moulière , który oskarża go o plagiat jego piosenki La Romance . Christophe przegrywa w pierwszej instancji, ale wygrywa apelację pod koniec lat siedemdziesiątych .

W kwietniu 1966r, pojawia się pośród czterdziestu sześciu francuskich gwiazd „  yéyé  ” na zdjęciu stulecia wykonanym przez Jean-Marie Périera .

Przyszły dalszych sukcesy,  bardziej lub mniej regularne, jak Les Marionnettes ( numer  1 we Francji i Belgii), J'ai entendu la mer, Je chante pour un ami czy Excusez-moi Monsieur le professeur.

W latach 1967 i 1968 brał udział w wyścigach jako pilot, co mogło doprowadzić go do kariery pilota  . W tym okresie nie nagrywa albumów. W 1970 r. przestał się ścigać się po skazaniu na karę więzienia w zawieszeniu i zawieszenie prawa jazdy . . Lubi duże amerykańskie samochody, takie jak Cadillaki i kolekcjonuje samochody, a także różne przedmioty: stare syntezatory, szpule filmowe, szafy grające itp.  .

W 1971 roku Francis Dreyfus stworzył wytwórnię Les Disques Motors , która będzie teraz wydawać albumy Christophe'a. Wrócił do rankingu z Mal i Mes Passagère w tym samym roku oraz Oh mon Amour , Main dans la main , Belle i Rock Monsieur w 1972 roku, który ukazał się na albumie wydanym w tym samym roku . W przypadku Christophe'a sukces pojawia się ponownie, gdy jego producent Francis Dreyfus wyznacza go do usług kompozytora Jean-Michel Jarre,jako promowanego tekściarza , z którym pisze album.Les Paradis perdus  , pod silnym wpływem anglosaskich gwiazd tamtych czasów ( Pink Floyd , Lou Reed ).

Sukces  ponownie   ich stowarzyszenia zmaterializował się w 1974 roku albumem  Les Mots bleus, a także EP-ką utworu tytułowego , jeden ze szczytów kariery Christophe'a, który pozwala mu na odnowienie swojej publiczności. Następnie występował w Olympii przez dwa wyprzedane wieczory.

W 1976 roku współpracował z Borisem Bergmanem przy Samourai , który zawierał piosenkę Merci John d'être venu, dedykowaną Johnowi Lennonowi . W 1978 roku wydał album Le Beau Bizarre z tekstami  Boba Decouta , który nie odniósł sukcesu poprzednich, ale przyniósł mu uznanie krytyków. To zdecydowanie pop-rockowy album, który Liberation plasuje na liście stu najlepszych albumów w historii rock and rolla . W 1980 roku współpracował ze swoim szwagrem Alanem Z Kanem przy Pas vu, pas pris i na prośbę swojej żony Véronique, Christophe wydał singiel Aline  : reedycja przekroczyła wówczas milion egzemplarzy we Francji .

W 1983 roku jego trzecim co do wielkości sukcesem w singlach była znowu ballada Succès fou , której sprzedał około 600 000 egzemplarzy. W 1984 roku wydał Voix sans issue .

Następnie tempo jego pracy zwalnia: komponuje muzykę do pierwszego przeboju Corynne Charby , Boule de flipper  . Wydał album z adaptacjami standardów anglosaskich z lat czterdziestych - pięćdziesiątych XX wieku ( Clichés d'amore ), EP-kę ( Ne raccroche pas w 1985 roku, co ma być ukłonem w stronę młodej Stéphanie z Monako ) , ale już nie występuje na estradzie.

Potem poświęcił się głównie dla swoich zbiorów szaf  grających, rzadkich płyt i wielkich filmów - jego pasja była znana dyrektorowi francuskiej Cinémathèque, Henri Langlois , któremu pożyczył oryginalną kopię La Strada   Federico Felliniego . Jako wytrawny meloman, zawsze na bieżąco śledzi najnowsze wiadomości, w szczególności aktualizuje własną muzykę. Perfekcjonista do granic manii, może spędzić rok pracując nad brzmieniem partii perkusji.

Jego EP-ki, które przeszły prawie niezauważone przez Chiqué w 1988 roku , Christophe zmienił wytwórnię w 1995 roku . Z Motors przeniósł się do Epic , oddziału Sony .

W 1996 roku wydał Bevilacqua , ambitny album,  gdzie można go usłyszeć w duecie ze swoim idolem Alanem Vegą z amerykańskiej grupy Suicide  .

Pięć lat później 5 czerwca 2001, awangardowy album Comm'si la terre penchait , wyprodukowany przez Philippe'a Paradisa , spotyka się z lepszym przyjęciem, nawet jeśli wciąż jesteśmy daleko od poprzednich wyników sprzedaży.

Następnie zapowiedział powrót na scenę (na której nie występował od 26 lat) i dał serię koncertów w Olimpii .

Jego ostatni publiczny występ miał miejsce 21 lutego 2020 rpodczas nagrywania programu Taratata , podczas którego wykonał swój przebój Daisy w duecie z Lætitia Casta.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Aline/Je t’ai retrouvée-Je ne t’aime plus/La fille aux yeux bleus	Christophe	07.1965	1[2][30]	4[14]	Disc’AZ / Vogue EP 985	[written by Christophe]
Les marionnettes/Je suis parti-Tu n’es plus comme avant/Noël	Christophe	10.1965	1[2][24]	-	Disc’AZ / Vogue EP 999	[written by Christophe]
Je chante pour un ami/Cette vie là-La danse à trois temps/J’ai remarché	Christophe	01.1966	A1:20[3];A2:14[11];B2:12[8]	-	Disc’AZ EP 1018	[written by Christophe]
Excusez-moi Mr le Professeur/La Camargue-Pour un oui/Christina	Christophe	05.1966	5[15]	-	Disc’AZ EP 1036	[written by Christophe - Jean-Jacques Debout - R. Dumas]
J’ai entendu la mer/Cette musique-Le spectacle/Tu es folle	Christophe	07.1966	A1:21[13];B2:64[8]	-	Disc’AZ EP 1055	[written by Christophe]
À ceux qu’on aime/Avec des mots d’amour-Maman/Les amoureux qui passent	Christophe	12.1966	B1:34[13]	-	Disc’AZ EP 1085	[written by Christophe]
Mes passagères-Fait chaud ce soir	Christophe	11.1971	B:74[4]	-	Motors / Discodis MT 4018	[written by Sébastien Poitrenaud / Christophe]
Oh ! Mon amour-Good bye, je reviendrai	Christophe	04.1972	16[13]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4024	[written by Michaële / Paul de Senneville / Olivier Toussaint]
Main dans la main/Nue comme la mer	Christophe	08.1972	10[21]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4026	[written by Léonie - Christophe]
La vie c’est une histoire d’amour-Les jours où rien ne va	Christophe	02.1973	13[16]	-	Motors 4033	[written by Yves Dessca - Christophe]
Belle/Rock monsieur	Christophe	06.1973	11[18]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4042	[written by Gilles Thibaut / Christophe]
Les paradis perdus-Mama	Christophe	01.1974	33[12]	-	Motors / Francis Dreyfus / Discodis MT 4048	[written by Jean-Michel Jarre / Christophe]
L’amour, toujours l’amour-la bête	Christophe	06.1974	50[9]	-	Motors / Francis Dreyfus / Sonopresse MT 4054	[written by Jean-Michel Jarre / Christophe]
Señorita-Le temps de vivre	Christophe	10.1974	15[11]	-	Motors / Sonopresse MT 4058	[written by Jean Michel Jarre - Christophe]
Les mots bleus-Le dernier des Bevilacqua	Christophe	03.1975	13[26]	-	Motors / Francis Dreyfus / Sonopresse MT 4061	[written by Jean Michel Jarre - Christophe]
Petite fille du soleil-Le petit gars	Christophe	09.1975	8[16]	-	Motors / Carrère MT 4073	[written by Didier Barbelivien - Christophe]
Merci John d’être venu-Paumé	Christophe	04.1976	35[9]	-	Motors / Carrère MT 4080	[written by Christophe]
Une autre vie-Paumé	Christophe	07.1976	17[16]	-	Motors / Polydor MT 4088	[written by Didier Barbelivien - Christophe]
Daisy-Macadam	Christophe	01.1977	39[15]	-	Motors / Polydor 2097 209	[written by Jean-Michel Jarre - Christophe]
La dolce vita-La mélodie	Christophe	09.1975	77[3]	-	Motors / Polydor 2 097 220	[written by Jean-Michel Jarre - Christophe]
Un peu menteur-Ce mec Lou	Christophe	09.1978	55[9]	-	Motors 2097 232	[written by Bob Decout / Christophe Bevilacqua]
Aline-Je ne t’aime plus	Christophe	07.1979	1[6][28]	-	Motors / CBS MTO 55000	[written by Christophe]
L’Italie-Question ambiance	Christophe	08.1980	59[10]	-	Motors / Labrador / CBS MTO 55006	[written by Louis Deprestige / Christophe]
Main dans la main-Les jours où rien ne va	Christophe	05.1982	7[5]	-	Motors MTO 55013	[written by Christophe - Léonie]
Succès fou-Cœur défiguré	Christophe	02.1983	3[26]	-	Motors / CBS MTO 55015	[written by Christophe]
Mon amie jalousie-Souvenir de Laura	Christophe	01.1984	87[6]	-	Motors / CBS MTO 55016	[written by Ph. Paringaux - A. Mauprey - J. Gade]
J’l’ai pas touchée-Voix sans issue	Christophe	08.1984	62[13]	-	Motors / CBS MTO 55019	[written by Boris Bergman - Christophe / Christophe]
Ne raccroche pas-Méchamment rock’n’roll	Christophe	10.1985	15[13]	-	Motors / Polygram MOO 3006	[written by P. Paringaux - Christophe]
Chiqué, chiqué/Un tour d’Harley avec Lucie	Christophe	07.1988	83[2]	-	Les Disques Motors / Polygram 870 430-7	[written by Pierre Grillet - Christophe]
Le Tourne-Coeur	Christophe	06.1996	24[1]	-	-	-
Les mots bleus	Christophe	05.2013	12[5]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Daniel Bevilacqua]
Les paradis perdus	Christophe	04.2014	58[2]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Christophe]
Dangereuse	Christophe	04.2016	117[1]	-	Capitol	[written by Christophe Van Huffel,Christophe,Claire Le Luhern]
Océan d'amour	Christophe	04.2016	79[1]	-	Capitol	[written by Christophe Van Huffel,Christophe,Laurie Darmon]
Lou	Christophe	04.2016	160[1]	-	-	[written by Christophe,Claire Le Luhern,Muriel Teodori]
La dolce vita	Christophe	04.2020	162[1]	-	-	[written by Jean-Michel Jarre,Daniel Bevilacqua]
Aline	Christophe	04.2020	33[1]	4[14]	Motors MTO 55000	[written by Daniel Bevilacqua]
Succès fou	Christophe	04.2020	153[1]	-	Motors / CBS MTO 55015	[written by Daniel Bevilacqua]
Les marionnettes	Christophe	04.2020	91[1]	-	AZ EP 999	[written by Daniel Bevilacqua]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les Marionnettes	Christophe	12.1966	20[1]	-	-	-
Samouraï	Christophe	05.1976	4[12]	-	Les Disques Motors MT 44055	-
Le Beau Bizarre	Christophe	06.1978	3[36]	-	Les Disques Motors 2473 205	-
Les Mots Bleus	Christophe	06.1983	26[48]	-	Les Disques Motors MT 40 78002	-
Bevilacqua	Christophe	05.1996	32[4]	-	Epic 484136-2	-
Comme Si La Terre Penchait	Christophe	05.2001	45[18]	-	Capitol 377 938.8	-
Olympia 2002	Christophe	10.2002	26[16]	-	AZ 067 659-2	-
Aimer ce que nous sommes	Christophe	07.2008	4[30]	58[5]	AZ 530 828 5	-
Paradis retrouvé	Christophe	03.2013	35[4]	-	Disques Dreyfus 46050369941	-
Intime	Christophe	04.2014	9[24]	67[1]	Capitol 377 678-4	-
Best Of	Christophe	03.2016	125[6]	11[1]	Dreyfus FDM 36112-2	-
Les vestiges du chaos	Christophe	04.2016	2[42]	12[5]	Capitol 478 258-7	-
Christophe etc.	Christophe	05.2019	16[11]	30[4]	Capitol 775 448 5	-
Christophe etc. Vol. 2	Christophe	12.2019	16[17]	39[2]	Capitol 084 322 1	-

Liz Brady

Liz Brady lub Liza Brady (ur. 5 stycznia 1940r w Heliopolis na wschodnich przedmieściach Kairu w Egipcie i zmarła 28 stycznia 2019r r w Hollywood , Florida jest francusko-grecką piosenkarką .

Liz Brady to pseudonim  artystki Raymonde Fleurata urodzonej w Kairze przez francuskiego ojca i matkę,Greczynkę. Jako młoda dziewczyna już śpiewa, zostaje solistką chórów. Liz Brady staje tancerką   rock „n” rolla wysokim poziomie, uczestnicząc w międzynarodowej konkurencji, a także w pokazowych galach w wielu krajach. Poślubia swojego partnera do tańca, który zabierze ją na sześć lat do Anglii .

Następnie zaczęła śpiewać w wielu kabaretach w Egipcie, Kenii , Bejrucie . Tam spotyka trupę francuskich tancerzy i pyta ich, czy nie znają w Paryżu agencji, z którą mogłaby pracować we Francji. Ci ostatni podają jej dane kontaktowe swojej agencji, a Liz postanawia się z nią skontaktować. Jest umówiona na wizytę w Paryżu i zaczyna pracować w paryskich kabaretach i klubach. Dostrzegając talent sceniczny Liz, dyrektorzy agencji decydują się na nagranie jej w studiu .

W 1965 roku w Pathé-Marconi ukazała się jej pierwsza EP-ka Hey o daddy o . Trzy inne czterościeżkowe 45-ki zostały wydane w Pathé. Nowe 4 tytuły ukazały się tym razem w Decca w listopadzie 1967 roku .

W roku 1967 bierze udział również w IV XX Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Mallorca z Toi, moi et une rose, piosenki napisanej przez Jeana-Claude Annoux i skomponowanej przez Georgesa Lifermana . W tym samym roku wzięła udział w festiwalu w Budapeszcie i przywiozła piosenkę jugosłowiańską , którą tłumaczyła pod tytułem Si tu departais i która miała zostać wydana przez Decca.

W kwietniu 1968 roku przeniosła się do Quebecu i stworzyła z Martine Bee duet Les Scarabées. Trzy single zostały wydane w Gamma i cztery w RCA-Canada, a także album. Zdobywają złotą płytę z Le cœur de mon pays . Grupa rozwiązała się w 1972 roku .

W 1973 roku Liz Brady wydała singiel w Profil: Chciałem się kochać .

W 1985 przeniosła się na Florydę . Śpiewa tam od tej pory pod nazwiskiem Liza Brady.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Hey O Daddy O/Il suffit d’un jour-Comme tu es jeune/Un garçon dit à une fille	Liz Brady	.1965	-	-	Disc’AZ EP 945	[written by J. Turnbow / B. Finnicum / L. Parks / R. Bernet]
Rien n’est perdu (Wait a minute)/Qu’est-ce que tu fais ? (What do you do ?)-L’été est loin/Je ne pensais pas que c’était moi	Liz Brady	.1966	-	-	Pathé EG 906	[written by Mort Shuman & K. Lynch - Frank Gérald]
Palladium "The Hip" /Mais trop tard-Vivre pour t’aimer/L’amour se voit sur ton visage "Like A Baby"	Liz Brady	.1966	-	-	Pathé / EMI / Pathé-Marconi EG 925	[written by C. Durville - J. Barat / Lucky Floyd - Standaly Smith]
Partie de dames/Monsieur quelqu’un-Et c’est bien mieux comme ça/Bas les pattes (Hands off)	Liz Brady	.1967	-	-	Pathé EG 1008	[written by M. Delancray - Mia Simille]
Le piano s’est tu/Besoin de rien (I don’t need anything)-On n’a rien inventé/Si tu partais	Liz Brady	12.1967	-	-	Decca 461.150	[written by Vline Buggy - J.C. Daigle]
Puisque tu m’as quitté-Non, jamais	Les Scarabees	.1970	-	-	Gamma AA 604	[written by Bickerton - Leblanc - Waddington]

Les Surfs

Les Surfs była malgaską grupą pop z francuskojęzycznego nurtu muzyki yeye  , która oficjalnie istniała od 1963 do 1971 roku .

Sześciu członkówgrupy było czterema braćmi i dwiema siostrami, najstarszym z dwunastu dzieci rodziny Rabaraona. W 1958 roku utworzyli grupę Les Béryls , pod głównym wpływem  The Platters . Z powodzeniem wzięli udział w konkursie w Tananarive i wygrali bilet lotniczy do Paryża , gdzie zaprezentowali swój repertuar, kiedy druga stacja telewizyjna Télévision Française rozpoczęła nadawanie 8 września 1963 roku w Porte de Versailles . Roger Marouani podpisał  później kontrakt z wytwórnią płytową Disques Festival. Zmienił nazwę grupy na Les Surfs aby skorzystać z aktualnej popularności muzyki o tej samej nazwie.

W 1963 roku nagrali Reviens vite et oublie , cover Be My Baby zespołu Ronettes , i dzięki temu tytułowi osiągnęli swój pierwszy znaczący sukces, zanim (jak Frank Alamo ) wzięli udział w trasie koncertowej Sheili .  Przy dźwiękach yéyé nagrali kilka sukcesów komercyjnych, z których zdecydowaną większość stanowiły adaptacje anglosaskich hitów, takich jak Si j'avais un marteau , T'en va pas comme ça , Shoop shoop ... va l'embrasser , Adieu chagrin( piosenka Beatlesów ), Scandale dans la famille lub À présent tu peux t'en aller . Repertuar grupy pozostawał ubogi w oryginalne tytuły, co jednak nie przeszkadzało publiczności.


W 1966 roku Les Surf  był jedną z gwiazd , przedstawioną na mitycznym zdjęciu Salut les Copains, uwiecznionym przez Jean-Marie Périera . Niemniej jednak sukces szybko zmalał i w następnym roku przestali robić więcej nagrań. Po trasie koncertowej w Québecu w 1971 roku zdecydowali się rozstać i osiedlić w Montrealu. Niespodziewane zmiany w muzycznej modzie, a także w życiu rodzinnym członków - Monique i Nicole są matkami trójki dzieci - to jeden z powodów, które skłoniły ich do rezygnacji. Podczas swojej kariery grupa sprzedała około czterech milionów płyt.

W Quebecu Monique i jej brat Rocky rozpoczęli kariery solowe. Zeszli się ponownie w 1979 roku, tworząc przez dwa lata duet pod nazwą Rocky et Monique . Duet rozpadł się w 1981 roku, kiedy Monique zdecydowała się wrócić do Francji. Podczas trasy koncertowej na Madagaskarze w 1989 roku założyła wraz z czterema innymi braćmi (Roland, Rémy, Luc i Dominique) grupę Les Surfs-Feedback i próbowała produkować i prezentować programy telewizyjne. Zmarła w Paryżu 15 listopada 1993 roku . Nicole zmarła 5 maja 2000 roku w San Diego w Kalifornii . Oboje spoczywają w rodzinnym grobie w ich starej wiosce Fiakarana (Madagaskar).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Reviens vite et oublie (Be my baby)/Ce garçon (My best friend)-Dum-dum-dee-dum /Pas si simple que ça (Easier said than done)	Les Surfs	10.1963	11[18]	-	Festival FX 45 1363	[written by P. Spector - E. Greenwich - J. Barry - Georges Aber]
T’en va pas comme ça (Don’t make me over)-Ca n’a pas d’importance (dal film "cherchez l’idole")	Les Surfs	10.1963	71[4]	-	Festival FX 118	[written by Burt Bacharach - David - Pierre Delanoë]
Si j’avais un marteau (If I had a hammer)/Écoute cet air-là (Crossfire)-T’en vas pas comme ça (Don’t make me over)/Uh huh	Les Surfs	11.1963	11[18]	-	Festival FX 45 1367	[written by Hays - Seeger - Vline Buggy - Claude françois]
À présent tu peux t’en aller /Je sais qu’un jour (Somewhere)-Je te pardonne (baby I love you) /Ça n’a pas d’importance (du film "Cherchez l’idole")	Les Surfs	01.1964	A1:12[21];B1:61[10]	-	Festival FX 45 1378	[A1:written by I. Raymonde - M. Hawker / J.M. Rivière - G. Bourgeois][B1:written by J. Barry - E. Greenwich - P. Spector / G. Aber]
Shoop shoop… Va l’embrasser (Shoop shoop song)/Je ne suis pas trop jeune (Not too young to get married)-Adieu chagrin (There’s a place/Avec toi, je ne sais plus (Fool’s errand)	Les Surfs	05.1964	A1:61[5];B1:60[18]	-	Festival FX 45 1380	[A1:written by B. Michel - R. Clark][B1:written by Michel Jourdan - John Lennon - Paul McCartney]
Chaque nuit (I’m going out with the girls)/Tu n’iras pas au ciel (You’ll never get to heaven)-Un toit ne suffit pas (A house is not a home)/Sacré Josh (Sweet William)	Les Surfs	10.1964	B2:96[3]	-	Festival FX 45 1410	[B2:written by Michel Jourdan / P. Springer - B. Kaye]
Tant que tu seras (What the world needs now is love)/Partager tous mes rêves (Send me the pillow you dream on)-Clac tape (the clapping song)/Pour une pomme (The game of love)	Les Surfs	04.1965	B1:61[19]	-	Festival FX 1442	[B1:written by L. Chase - Pierre Saka]
Le printemps sur la colline (Le colline sono in fiore)/Tu verras (Si vedra)-Café, vanille ou chocolat (Chilly kisses)/Pour une rose	Les Surfs	05.1965	A1:6[7]	-	Festival FX 1432	[A1:written by Angiolini - Calibi / Charles Aznavour]
Scandale dans la famille (Shame and scandal in the family)/Défense de toucher à mon amour (Keep your fool hands off a my baby)-Ton souvenir (Chained to a memory)/Stop	Les Surfs	09.1965	A1:23[7]	-	Festival FX 1459	[A1:written by H. Donaldson - S.H. Brown - Maurice Tézé]
Par amour pour toi (A lover’s concerto)/Les mouches au plafond (Flowers on the wall)-Va où tu veux (Run, baby, run)/Sur tous les murs (The writing on the wall)	Les Surfs	02.1966	A1:61[8]	-	Festival FX 1480	[A1:written by S. Linzer - D. Randell - Mya Simille]
Alors/Longtemps (In un fiore)-Mon chat s’appelle Médor (Walkin’ my cat named dog)/Pulchérie chérie	Les Surfs	09.1966	A1:73[4]	-	Festival FX 1496	[A1:written by Roland Vincent - Charles Level]

Les Gam's

Les Gam's to francuska rockowa grupa wokalna , popularna na początku lat 60-tych , której kariera była krótkotrwała.

Grupa składa się z Graziella Portail-Montarlot, Annie Markan, Michèle Leger i Suzy Gorini wszystkie wcześniejsze chórzystki u Gilberta Bécaud i członków wokalnego Les Djinns . Inicjały ich imion nadały nazwę grupie.

The Gam's wystąpił podczas darmowego koncertu w dniu 22 czerwca 1963r w Paryżu, na Place de la Nation , przed 150 000 młodych widzów. Były także chórzystkami Claude'a François .

Annie Markan jako piosenkarka solowa rozpoczęła karierę solową w 1965 roku nagrywając cztery EP-ki. Następnie była rzecznikiem prasowym w Carrère , a następnie w Polygram , zanim została sekretarzem Sheili . Graziella podjął również próbę kariery solowej, wydając w 1966 roku singiel , zanim dołączyła do orkiestry jazzmana Jefa Gilsona.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Cheveux fous et lèvres roses (Zwei kleine Italianer)/Comme ils s’aimaient (« Lucy’s theme » du film « Parrish - La soif de la jeunesse »)-Bon vent ma jolie (du film « Liberté 1 ») /Adieu bye bye (Walk on by)	Les Gam's	.1962	-	-	Vogue EPL 7999	[written by Bruhn - Broussolle]
Il a le truc (He’s got the power)/Ne dis pas du mal de mon amour (Don’t say nothin’ bad about my baby)-Oui les filles (Why do lovers break each other’s hearts ?)/Rendez-vous Jeudi (South street)	Les Gam's	.1963	-	-	Mercury 152.002 MCE	[written by E. Greenwich - T. Powers - Jil et Jan]
C’est bien fait pour toi (Judy’s turn to cry)/Je ne pourrai jamais l’oublier (The kind of boy you can’t forget)-Attention ! accident (sur l’autoroute de l’ouest) "Shut down"/Tiens-le (Get him)	Les Gam's	.1963	-	-	Mercury 152.005 MCE	[written by B. Ross - E. Lewis / Jacques Plante]
La soirée est finie (Soul dance)/Toi l’ami (All my loving)-De quoi sont fais les garçons (What are boys made of) /Beau garçon (Lover boy)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.012 MCE	[written by Gene Lynd / Jean-Michel Rivat]
Oh ! Wow wow wee (Wow wow wee) /L’été reviendra-My boy Lollipop (C’est toi mon idole)/L’anneau de feu (Ring of fire)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.018 MCE	[written by R. Feldman - G. Goldstein - R. Gottehrer - Manou Roblin]
Une petite larme m’a trahie (A little bitty tear)/Rien n’est trop beau (He never came back) -Impatiente (d’être seule pour pleurer) (Invitation to a broken heart)/Toujours un coin qui me rappelle (There’s always something to remind me)	Les Gam's	.1964	-	-	Mercury 152.023 MCE	[written by Hank Cochran - Vline Buggy]

Jocelyne

Jocelyne , z domu Jocelyne Esther Journo ur. 14 sierpnia 1951r w Tunezji i zmarła dnia 25 czerwca 1972r.Została pochowana  na paryskim cmentarzu Pantin w 210 th Division. Jest to francuska piosenkarka, która była częścią  ruchu yeye z lat 60-tych .

Jej pierwsza płyta ukazała się w lutym 1964 roku , kiedy miała 12 i pół roku.

U Jocelyne natychmiast zauważono jej poczucie rytmu i wyjątkowy  głos , który przypomina Brendę Lee , wokalistkę amerykańską . Magazyn Jukebox w n ° 179 (Czerwiec 2002) przypomina nam, że Salut les Copains nadała jej przydomek „francuska Brenda Lee”.

Prawdziwy sukces odnajduje w swoim drugim krążku, który ukazuje się w czerwcu, na którym znajdują się dokładnie dwa hity Brendy Lee: Lonely Lonely Lonely Me (po francusku Le dimanche et le jeudi ) i Heart In Hand (J'ai changé de pays).

W 1967 roku , po tym, jak zrobiła wrażenie na dość licznej publiczności we Francji , przeniosła swoją karierę na jakiś czas do Kanady, gdzie jej interpretacje należały raczej sklasyfikować jako różnorodne. Pojawia się na „  fotografii stulecia  ”, która gromadzi 46 francuskich gwiazd „  yéyé  ” w kwietniu 1966r.

Publiczność we Francji zaczyna o niej zapominać, to jest rok 1970 i próbuje wrócić . Niestety nie będzie miała czasu na odzyskanie publiczności, ponieważ jej kariera kończy się tragicznie wraz ze śmiercią 25 czerwca 1972r w wypadku na motocyklu . Właśnie nagrała bardzo oryginalną wersję My Way (zaaranżowaną przez Jean-Claude Vanniera i wyprodukowaną przez Michela Bernarda), a także piosenkę Alaina Bashunga i Michela Bernarda Qui la nuit  . Dwa tytuły, które będą przedmiotem ostatniego pośmiertnego nagrania - (1972 - SP Butterfly BS 018).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Il a tout pour lui/Je suis seule-La vie c’est bon/Non plus comme avant	Jocelyne	02.1964	B1:91[5]	-	Polydor 27 099	[written by D. Jones - G. Tudy]
Le dimanche et le jeudi (Lonely, lonely, lonely me)/J’ai changé de pays (Heart in hand) -Il sera à moi (Until you’re mine)/Pourquoi	Jocelyne	05.1964	A1:98[1];A2::69[9]	-	Polydor 27 132	[A1:written by Morris - Richard - Pierre Saka][A2:written by D. Jones - G. Tudy]
Les garçons "Boys boys"/Où serons-nous demain ?-La la la la la/Oui j’ai peur (Is it true)	Jocelyne	09.1964	A1:59[9]B2:70[8]	-	Polydor 27 151	[B1:written by Carter - Lewis - Monty - Bulostin][A1:written by Paul Anka - Pierre Saka]
Nitty Gritty/Exodus-On prétend que j’ai pleuré/Le ciel ne lui a rien donné	Jocelyne	03.1965	100[1]	-	Polydor 27 175	[written by Lincoln Chase - Pierre Saka]
Chaque fois que je rêve (Thanks a lot)/Oui je crois à la vie (Let tonight linger on)-Tu n’as pas de cœur (You don’t need a heart)/C’est le moment (Don’t tell me your troubles)	Jocelyne	06.1965	86[1]	-	Polydor 27 196	[written by D. Sessions - E. Miller - Pierre Saka]
Chantons plus fort/J’ai oublié -Reviendra-t-il encore ?/Allez pleure sans moi	Jocelyne	03.1966	B1:77[6]	-	Barclay 70 966	[B1:written by J. Goffin - C. King - Ralph Bernet]

Marie Laforet

Marie Laforêt, właśc. Maïtène Marie Brigitte Doumenach (ur. 5 października 1939r w Soulac-sur-Mer, zm. 2 listopada 2019 w Genolier- francuska piosenkarka i aktorka.
Jej kariera rozpoczęła się w 1959, przez przypadek, kiedy to zupełnie bez przygotowania zastąpiła swoją nieobecną siostrę w konkursie wokalnym Naissance d'une Étoile (Narodziny gwiazdy). Jej występ został nagrodzony możliwością zagrania u boku Alaina Delona w głośnym filmie W pełni słońca.

Po udanym debiucie poślubia reżysera Jeana-Gabriela Albicocco, który obsadził ją w kilku swoich produkcjach, w tym szczególnie cenionej adaptacji powieści Balzaca z cyklu Komedii ludzkiej - Fille aux yeux d'or (Złotooka dziewczyna). W 1963r zdecydowała się na karierę muzyczną. Zadebiutowała słynną piosenką „Les vendanges de l’amour”. W początkowym okresie jej twórczości estradowej powstały popularne we Francji przeboje nurtu yéyé: „Viens sur la montagne”, „Katie cruelle”, „La tendresse”. Szczególnie zapamiętane były: jej francuskojęzyczna przeróbka przeboju grupy The Rolling Stones - „Paint it black” oraz duetu Simon & Garfunkel - „Sound of Silence”. W 1967 ukazały się jej kolejne utwory: „Ivan Boris et moi”, „Que calor la vida” oraz „Mon amour, mon ami”. Ta ostatnia doczekała się coveru w wykonaniu Virginie Ledoyen w powstałym niedawno musicalu François Ozona -8 kobiet.

Koniec lat 60-tych XX w. to chwilowy zastój w komercyjnej twórczości Marie Laforêt z powodu konfliktu z jej wytwórnią fonograficzną CBS, która odmówiła wydania proponowanych przez wokalistkę kołysanek jugosłowiańskich, określając je jako trudne i mało przystępne dla odbiorcy.


Po wznowieniu współpracy z wytwórnią w 1973 powstał jeden z najpopularniejszych w dorobku artystki hit „Viens viens”. Utwór ten nawiązuje do dzieciństwa Marie Laforêt, kiedy to ojciec wokalistki pozostawił matkę dla innej kobiety. Po dużym sukcesie „Viens viens” oraz „Il a neigé sur yesterday” Marie Laforêt stopniowo wycofywała się z kariery estradowej. Osiedliła się w Genewie, powtórnie wyszła za mąż -tym razem za agenta giełdowego - Erica van Lavandeyra.

W latach 80 XX w. Marie Laforêt powróciła do kariery aktorskiej. Wystąpiła w kilku francuskich i włoskich, dość mało znanych produkcjach oraz na deskach teatralnych. Była stałym gościem w radiowym talk-show Laurenta Ruquiera On va s'gêner na antenie Europe 1.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Saint-Tropez blues/Barbecue-La ponche-Tumbleweed/Paris-Saint-Tropez	Marie Laforet	04.1961	48[3]	-	Fontana 460.710	[written by Henri Crolla - André Hodeir]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Marie Laforêt	Marie Laforêt	.1964	104[18]	-	International IN LP 80 003	-
Album N° 3	Marie Laforêt	12.1967	2[25]	-	Festival MFV S-3124	-
Compilation 63-68 (Album 69)	Marie Laforêt	12.1969	4[9]	-	-	-
Marie Laforêt 73	Marie Laforêt	06.1973	3[48]	-	Polydor 2393065	-
Reconnaissances	Marie Laforêt	10.1993	27[5]	-	Une 191 309 2	-
Intégrale	Marie Laforêt	03.2020	103[1]	-	Polydor 538 773-9	-